Przestaliśmy czuć się gospodarzami we własnym domu

Mieszkamy z mężem we własnym domu blisko centrum miasta. Zbudowaliśmy go dziesięć lat temu, długo zbieraliśmy fundusze, ale to było nasze marzenie.

Mamy jedną córkę i jednego syna, mają 35 i 32 lata, założyli już swoje rodziny. Mój mąż i ja od dawna jesteśmy dziadkami. Nasza córka ma dwoje dzieci, a syn jednego chłopca.

Ale ostatnio moja córka z zięciem rozpoczęli remont generalny w swoim mieszkaniu. Mieszkają na przedostatnim piętrze w bloku i udało im się kupić mieszkanie bezpośrednio nad nimi. Postanowili połączyć oba mieszkania tak, żeby mieć dwa poziomy. Powiedzieli, że to będzie tak, jakby mieszkali w domku.

Oboje zarabiają całkiem nieźle. Ale, z jakiegoś powodu, remont się przeciągał. Zapytali, czy mogliby u nas na jakiś czas zamieszkać.  Oczywiście się zgodziliśmy, przecież to najbliższa rodzina.

Tyle, że mój mąż i ja jesteśmy już przyzwyczajeni do spokoju i ciszy, a teraz w domu jest ciągły hałas. Wiadomo, dzieci muszą się ruszać, biegać. No i naprawdę, ciężko nam było znieść ten ich remont…

W domu zaczęły się dziać jakieś dziwne rzeczy. Niektóre meble stały w innych miejscach, w pokojach, które zajmowała córka z mężem i dziećmi, ściany nabrały innego koloru. Przez cały czas przychodzili do nich jacyś ludzie. Rano wchodzisz do kuchni – a tam znajomi córki, wieczorem – znajomi zięcia.

Mało tego, zaczęliśmy od nich słyszeć takie zdania: „A może by tak zmienić meble w salonie, szczerze mówiąc, są już przestarzałe… Chcielibyśmy zrobić imprezę dla znajomych, może byście przenocowali dzisiaj u sąsiadów?... Dzieci będą miały nocowanie z kolegami z klasy, nie wychodźcie wtedy z pokoju…”

Nie przesadzę mówiąc, że mieliśmy z mężem już tego dosyć. Postanowiliśmy dowiedzieć się, na jakim etapie jest obecnie remont w ich mieszkaniu. Okazało się, że już dawno mogli wrócić do siebie, wystarczyło tylko dokupić jakieś dodatkowe meble, wszystko było gotowe.

Chociaż to było bardzo radykalne posunięcie, czasami nie ma innego wyjścia. Kiedy moja córka i jej mąż byli w pracy, a wnuki w szkole, spakowaliśmy ich rzeczy i zanieśliśmy je do ich mieszkania. Wymieniliśmy zamki w drzwiach wejściowych do naszego domu.

Nie czuliśmy się z tym komfortowo, ale czasami nawet najbliżsi potrzebują takiej lekcji. Musieliśmy tak zrobić, bo przestaliśmy czuć się gospodarzami we własnym domu.

Teraz nasza córka i jej rodzina czasami przychodzą do nas wieczorami albo w weekendy, ale wyłącznie jako goście.