Córka powtórzyła mój los

Sama wychowywałam swoją córkę, bo zaszłam w ciążę bardzo wcześnie, w wieku 17 lat. Mamą zostałam jako 18-latka, a ojciec dziecka był niewiele starszy, miał tylko 20 lat. Nie planował zakładać rodziny i wychowywać w tym wieku dziecka. Zniknął z mojego życia, gdy byłam w 5 miesiącu ciąży. Nigdy więcej już go nie zobaczyłam.

Rodzice pomagali mi, na ile mogli, a kiedy stanęłam na nogi i znalazłam pracę, wyprowadziłam się od nich. Musiałam się wreszcie usamodzielnić.

Mieszkałyśmy tylko we dwie z córką. Niestety, nigdy nie wyszłam za mąż, a córka była moją jedyną pociechą. Kiedy miała 15 lat, musiałam pozwolić jej wyjechać do większego miasta, do technikum ekonomicznego.

Córka rzadko przyjeżdżała do domu, ale najnowsze technologie pomagały nam mieć ze sobą stały kontakt. Rozmawiałyśmy przez Skype każdego wieczoru. Ale ostatnio moja córka dzwoniła do mnie rzadziej i była trochę przygnębiona. Mówiła, że wszystko jest w porządku, ale w głębi serca czułam, że ​​coś jest nie tak.

Wzięłam urlop z pracy i postanowiłam ją odwiedzić. Gdy przyjechałam na dworzec, zadzwoniłam, żeby jej powiedzieć, że zrobiłam jej niespodziankę i żeby przyjechała mnie odebrać. Moja córka była bardzo zaskoczona, wręcz zdezorientowana. Powiedziała, że ​​nie może po mnie przyjechać. Podyktowała mi adres i kazała wziąć taksówkę.

Godzinę później stanęłam przed drzwiami jej mieszkania i nacisnęłam dzwonek. Drzwi otworzyła mi córka, a ja zaniemówiłam ze zdziwienia. Była w ciąży, i to wysokiej, wyglądała na 7-8 miesiąc. Weszłam bez słowa do środka, zdjęłam płaszcz.

– Zrób herbatę, chyba musimy porozmawiać.

Córka w milczeniu skinęła głową i poszła do kuchni.

Jak się okazało, tego chłopaka poznała w szkole. Nie był Polakiem, przyjechał na wymianę na 3 miesiące. Zakochała się po uszy, trzy miesiące później on wrócił do swojego kraju, a ona dowiedziała się, że jest w ciąży. Przyszły ojciec jej dziecka do tej pory się do niej nie odezwał.

Bała się mi to powiedzieć, jak długo mogła, to chodziła do szkoły, ale w zeszłym tygodniu czuła się już bardzo źle, dlatego nie mogła mnie odebrać z dworca.

No i co tu robić, widocznie taki już los naszej rodziny i pisane nam wczesne samotne rodzicielstwo. Ale co by nie mówić, dzieci – to zawsze szczęście.

Córka musiała na jakiś czas zrobić sobie przerwę od szkoły, zabrałam ją do domu i miesiąc później urodził się mój wnuk. Zdrowy z niego chłopak i najpiękniejszy na świecie.

Umówiłyśmy się, że córka zostanie z dzieckiem przez sześć miesięcy w domu, a później skończy szkołę w indywidualnym toku nauczania. Już załatwiłyśmy wszystkie formalności. Ma całe życie przed sobą, musi zdobyć wykształcenie i stanąć na nogi.

Jakkolwiek dziwnie to może brzmieć, to jesteśmy szczęśliwe, ja – babcia i córka – młoda mama. Wszyscy jesteśmy zdrowi, czego więcej nam  potrzeba?

Tak, oczywiście chciałabym, żeby to była pełna rodzina, żeby mój wnuk miał ojca, ale mam nadzieję, że moja córka chociaż w tym nie powtórzy mojego losu i spotka swoją prawdziwą miłość, a ten mężczyzna pokocha ją i jej syna jak własne dziecko.