Zostawiła liścik i uciekła. Zostaliśmy z synem we dwóch

– Synu, mówię ci, weź dziecko i się wyprowadź. Czy chcesz, żeby twój syn żył w ciągłych awanturach, jeżeli ona wróci? Każda niania, nawet całkiem obca, jest lepsza od takiej matki, – tak mówili moi rodzice.

…

Emilka i ja poznaliśmy się cztery lata temu. Byliśmy w związku przez dwa lata, a później wzięliśmy ślub. Nasz syn ma roczek.

Od samego początku nie było idealnie. Mamy różne charaktery, dorastaliśmy w bardzo różnych warunkach, bo ja wychowywałem się bez rodziców (od lat są za granicą, teraz też) i nauczyłem się wszystko robić sam. A ona ciągle tylko liczyła na pomoc swoich rodziców.

Może nie pobralibyśmy się tak szybko, ale Emilka zaszła w ciążę, więc nie było wyjścia. Jednak myśl o nieoczekiwanym pojawieniu się dziecka w moim życiu wcale mnie nie martwiła, wręcz przeciwnie, cieszyłem się.

Nie powiem, że układało się między nami rewelacyjnie, ale byliśmy normalną, przeciętną rodziną. Urodził nam się syn, nigdy nie sądziłem, że będę taki szczęśliwy. Z tej okazji podarowałem żonie pierścionek z brylantem, a jeszcze przed narodzinami dziecka udało mi się kupić mieszkanie, od razu wyremontowane i z pokojem dziecięcym. Chciałem zrobić Emilce taką niespodziankę.

Minął rok, i nasze życie coraz bardziej wypełniały złe emocje, kłótnie, naprawdę mnie to irytowało.

Pewnego dnia wróciłem do domu, a Emilki tam nie było. Syn głośno płakał, a po mieszkaniu walały się porozrzucane rzeczy.

Zadzwoniłem do niej, do jej rodziców, przyjaciółek i znajomych, ale nikt nic nie wiedział, gdzie Emilka jest, a ona sama wyłączyła telefon. Chodziłem po mieszkaniu jak opętany, już miałem zadzwonić na policję, kiedy niespodziewanie koło naszego łóżka znalazłem liścik. Przeczytałem: „Nie szukaj, nie czekaj i nie dzwoń, mam dosyć, żegnaj”.

Powiedzieć, że byłem zły, to mało.

Dobrze, jeżeli chciała rozwodu, w porządku, ale musiała porzucać dziecko? Moglibyśmy się jakoś dogadać, wszystko uzgodnić. Ale nie, po prostu zostawiła liścik i odeszła. Pewnie uciekła z kolesiem, z którym przyłapałem ją przed naszym domem tydzień temu…

W ciągu trzech dni wystawiłem mieszkanie na sprzedaż, zabrałem wszystkie swoje rzeczy i przenieśliśmy się z synem do innej dzielnicy. Może to śmieszne, ale nowym lokatorom zostawiłem kopertę z listem i poprosiłem, żeby przekazali go Emilce, jeżeli tam wróci i nie będzie wiedziała, gdzie jesteśmy.

Tak minęło pięć lat, była żona jednak nie wróciła, nikt nie wiedział, gdzie jest. Chociaż może po prostu jej rodzice nie chcieli nic mówić…

Już od dawna na nią nie czekam. Mieszkaliśmy z synem we dwóch, całkiem dobrze sobie radziliśmy, chociaż często pomagała nam niania, którą maluch nazywał czasem mamą.

A po pewnym czasie naprawdę stała się nową matką dla mojego syna, a dla mnie ukochaną kobietą.