Zofia chciała uczcić jubileusz u nas i zażądała opróżnić mieszkanieKiedy otworzyła drzwi, w progu stanęła grupa przyjaciół z tortem i balonami, gotowa świętować razem z nią.

Bogusiu, czy już wiedziałaś, co mówił Tomasz? zaczęła teściowa. Słuchaj! Będzie do dwudziestu osób, więc przygotowania zaczynamy już wieczorem. Przyjadę wcześniej, ok. o szóstej.

Co? Wieczorem? zapytała sceptycznie synowa. Nie zgodziłam się na to.

Poczekaj, jeszcze nie skończyłam. Tomasz już ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.

Tomasz zawsze wspierał swoją starszą siostrę, Świętosławę. Do trzydziestu lat zdążyła dwukrotnie wyjść za mąż i dwukrotnie się rozwieść, a za każdym razem winny był mężczyzna nie ten się trafił. Ich matka, Tamara Włodzimierzówna, od dzieciństwa powtarzała synowi:

Siostrze trzeba pomagać.

I Tomasz pomagał. Zarówno pieniędzmi, kiedy Świętosława czasowo była bez roboty, jak i remontem w jej wynajmowanym mieszkaniu, a także niekończącymi się przeprowadzkami po kolejnych rozwodach.

A potem sam wziął ślub.

Bogusia, jego żona, najpierw znosiła to wszystko. Ale gdy święta po raz piąty w ciągu roku poprosiła o na kilka dni ich samochód, bo znów ją zawiodł, Bogusia, łagodna lecz stanowcza, powiedziała:

Tomaszu, może już wystarczy? Potrzebujemy samochodu na weekend. Miałam w planach

Co trzeba zrobić? Nie da się iść pieszo?

Nie, do wsi moich rodziców nie dotrzesz pieszo. Zebrali dla nas dwa wiadra ogórków. Myślałam, że usłyszałeś, kiedy o tym mówiłam.

Tak coś słyszałem, ale wiesz, Świętosława ma pilną sprawę.

Znowu? Co dokładnie?

Nie wiem, wzruszył się Tomasz, ale potrzebuje więcej.

Nie, Tomaszu. Tym razem tak nie będzie! Albo odmawiasz siostrze, albo kupujesz mi auto. Mam już dosyć jazdy tramwajem, kiedy mógłbyś mnie podwieźć.

Po raz pierwszy Tomasz rozważył odłożenie telefonu siostrze, ale Tamara Włodzimierzówna szybko przywróciła porządek:

Co, odrzucisz siostrę dla żony? Ona sam na siebie nie poradzi!

I Tomasz znów pomógł, pomimo kłótni z żoną. Kiedy nie rozmawiali kilka dni, Tomasz nie wytrzymał:

Czemu milczysz?! Czy się obraziłaś?

Naprawdę? Trzy dni potrzebne, żeby to zrozumieć? oburzyła się Bogusia.

Po prostu nie mogę się domyślić o co chodzi?

Bogusia roześmiała się, nie rozumiejąc:

Naprawdę? Nie rozumiesz? Twoja siostra wzięła cię na cały weekend, bo musiała pojechać na wieś do koleżanki. Myślałam, że tylko podwieźesz, a skończyło się na dwóch nocach w jej mieszkaniu. Czy to cię nie obchodzi?

Co miałoby mnie obchodzić? Trochę wypiła. Był tam jej były, z którym rozmawiałem normalnie. Trzeba było jakoś uczcić. Co miałbym zrobić, jak głupiec, pojechać? To byłoby nieelegancko.

Mógłbyś przynajmniej zadzwonić.

Ty też mogłaś, rzucił Tomasz.

Dzwoniłam! Tylko twój telefon był wyłączony. Wyobrażasz sobie? Myślałam, że nie wiem, gdzie mój mąż. A on po prostu postanowił odpocząć ode mnie, wpadła Bogusia.

Nie wymyślaj, odrzekł mąż, machając ręką, że dzwonią.

Tomasz wyszedł na balkon i dopiero tam odebrał słuchawkę. Wiedział dobrze żona nie doceni kolejnej rozmowy z siostrą.

Cześć, braciszku! zawołała w słuchawce Świętosława. Za dwa tygodnie mam jubileusz! Trzydzieści lat! Rozumiesz, co mam na myśli?

Tomasz ostrożnie spojrzał na Bogusię, która właśnie rozlewała zupę.

No czego chcesz? zapytał.

Jak mnie rozumiesz od razu! Chcę świętować u was w domu! Masz duży salon. Ja w wynajętym miejscu mam ciasno, a właściciel się złości. Restauracja jest droga.

Może więc w kawiarni? Dodam, ile potrzeba.

Zwariowałeś?! To jest jubileusz! Chcesz, żebym wydała pieniądze na wynajem, kiedy masz własny mieszkanie? I i tak muszę ci coś dopłacić. Nie jestem córką milionera.

Najpierw pogadam z Bogusią. To też jej mieszkanie. Może ma własne plany.

Za późno! Już wszystkim powiedziałam, że impreza u was. Zwolnij mieszkanie na cały dzień, dobra? Mama twierdzi, że wszystko przygotuje.

Tomasz westchnął i zakrył twarz dłonią, szukając wyjścia z sytuacji, gdy telefon znów zadzwonił. Tym razem to wiadomość od matki:

Świętosława poprosiła, żebyśmy zrobili menu. Oto lista potraw. Trzeba kupić składniki. Powiedz Bogusi, żeby pomogła. I przygotowanie się przyda.

W tym momencie Bogusia, nieświadoma nadchodzącego jubileuszu, wygodnie usiadła w fotelu z telefonem, gotowa obejrzeć ulubiony serial. Gdy Tomasz wszedł do pokoju, spuszczając wzrok, ona od razu zrozumiała sytuację.

No i co teraz? zapytała spokojnie, pauzując serial.

Bogusiu, słuchaj Świętosława ma jubileusz, rozumiesz. Trzydzieści lat. To ważna data, chce ją uczcić.

Bogusia uniosła głowę.

Niech świętuje. Czy mamy jej zakazywać?

Tomasz podrapał się po głowie.

Nie o to chodzi. Chce świętować u nas.

Co?! wstała z fotela. Chwileczkę. W naszym mieszkaniu?

Tak, ale tylko jeden wieczór. Twierdzi, że restauracja jest za droga, a w domu za ciasno

I co? Zgodziłeś się?

Powiedziałem, że najpierw pogadam z tobą! Ale już zaprosiła wszystkich. Mama przygotowuje menu

Bogusia zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech.

Tomaszu, naprawdę jesteś dorosłym człowiekiem? Czy może jesteś tylko przekaźnikiem życzeń Świętosławy?

Co zaczynasz?

Zaczynam? z ironią pokazała mu telefon. A nic nie słyszałam od nikogo! To w końcu moje mieszkanie, nie przystanek dla twoich krewnych. Świętosława chce świętować w moim domu, mam jej pomagać i twojej mamie asystować, a mnie nawet nie zapytała!

W tym momencie zadzwonił telefon Bogusi.

O, a to wisienka na torcie, szepnęła. Twoja mama, machnęła telefonem przed twarzą męża.

Bogusiu, czy już wiedziałaś, co mówił Tomasz? zagadła teściowa. Do dwudziestu osób, zaczynamy przygotowania wieczorem, przyjadę ok. o szóstej.

Co? Wieczorem? uśmiechnęła się sceptycznie synowa. Nie zgodziłam się na to.

Jeszcze nie skończyłam. Tomasz ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.

Załóżmy a pieniądze? Skąd weźmiemy na to wszystko?

Tomasz obiecał pomóc, odpowiedziała krótko Tamara Włodzimierzówna.

A więc z mojego mieszkania chcecie zrobić restaurację i my mamy za to zapłacić? Bogusia nie powstrzymała się od wypowiedzi.

Świętosława nie jest wam obca! Czy naprawdę tak trudno pomóc jeden dzień, coś pokroić, zrobić sałatki, kanapki Ty przecież jesteś gospodynią domu!

Tamaro Włodzimierzowo, właśnie się dowiedziałam o imprezie. Nie dałam zgody na świętowanie w moim mieszkaniu, przerwała jej Bogusia.

Co ty mówisz, moje mieszkanie. Jesteście małżeństwem, wszystko macie wspólne! ostro odpowiedziała teściowa.

Nie mówcie tak. Gdyby to było mieszkanie Tomasza, nie mówilibyście tak. Wtedy byłabym po prostu utrzymanką.

Nie gadaj bzdur. Koniec rozmowy. Do piątku trzeba zrobić zakupy, odrzuciła Tamara i rozłączyła się.

Co to było? zapytała Bogusia męża, słysząc krótkie sygnały.

Dość już udawać ofiarę! w końcu oświadczył Tomasz. Powiedziano ci, że nie masz racji. Przyznaj się do błędu i przestań się opierać.

Bogusia była w szoku. Wstała, podeszła do szafy i po cichu wyciągnęła dużą sportową torbę. Potem poszła do sypialni, otworzyła komodę i monotonnie zaczęła składać koszulki i dżinsy Tomasza.

Tymczasem Tomasz czuł się triumfatorem. Głośno otworzył lodówkę, wyciągnął butelkę piwa, trzaskał drzwiami i usiadł przed telewizorem, jakby nic się nie stało.

Miał wrażenie, że Bogusia po prostu przyjdzie do siebie, a wszystko wróci do normy. Trochę się poirytuje, pomknie, uspokoi. Włączył mecz, myśląc, że Bogusia wpadnie i wezwie go na kolację. Mylił się.

Po pół godziny Bogusia stała w korytarzu z torbą w ręku, obok sportowa torba wypełniona rzeczami męża. Tomasz wyszedł z salonu po lód, ale zobaczył żonę.

Co to jest? burknął. Co za teatr wymyśliłaś?

Bogusia spojrzała na niego lodowato:

To nie teatr, Tomaszu. To koniec. Nie będę już cieniem w własnym życiu, sługą w naszym mieszkaniu i tłem dla zachcianek twojej mamy i siostry. Jeśli chcesz być dobrym synem i bratem proszę. Wracaj do mamy. Przygotujcie razem święto. Jestem pewna, że z radością da ci miejsce w swojej salonie.

Naprawdę? podszedł do niej. Nie wrócę.

Całkiem poważnie, skinęła głową Bogusia. Nie chcę już wracać. Cierpliłam tak długo, że nawet do siebie mam pytania. Dość. Jeśli w ciągu trzech lat nie nauczysz się mnie szanować, nic dobrego nie będzie.

Bogusiu nie możesz tak wszystkiego zniszczyć! W jednej chwili!

Nie da się zniszczyć tego, co już się rozpadło.

Tomasz zmrużył oczy, wciąż nie pojmując, że Bogusia podjęła ostateczną decyzję.

A tak, dodała, wszystkie twoje koszulki i dżinsy są tu. Nie musisz dziękować. Wyjedź od razu.

Chciał coś powiedzieć, ale Bogusia otworzyła drzwi wejściowe. Tomasz stał, wściekły, policzki rozgrzane, wargi zaciśnięte. Wciąż miał nadzieję, że Bogusia się podda, ale jej zimna pewność tylko go podsycała.

No i dupa! rzucił. Myślisz, że znajdziesz kogoś lepszego? Takich jak ja jeszcze poszukasz!

Bogusia westchnęła i cofnęła się:

Takich jak ty naprawdę trudno znaleźć i dzięki Bogu.

Będziesz żałować! krzyknął, chwytając torbę. Padniesz na kolana, kiedy zrozumiesz, że nikt nie chce z tobą rozmawiać! Bez mnie jesteś nikim!

Jeśli nikim to osoba, która mieszka we własnym mieszkaniu, pracuje, nie obsługuje starszych krewnych męża i nie znosi chamstwa, to chętnie będę nikim.

Tomasz odszedł, a Bogusia została sama. Wzięła głęboki oddech, podeszła do okna, odsłoniła firankę i patrzyła, jak były mąż wkłada torbę do bagażnika taksówki.

Minęło kilka miesięcy.

Rozwód był bolesny. Tomasz próbował przedstawić Bogusię jako zachłanną i chciwą. Główną kłótnią była walka o samochód, kupiony w trakcie małżeństwa. On twierdził, że zapłacił za niego sam, a Bogusia że po prostu nim jeździła.

Szanowny sędzio, wszystkie środki włożyłem, samochód jest zarejestrowany na moje nazwisko! zapewniał. Moja żona nawet grosza nie dała!

Bogusia zimno otworzyła teczkę z dokumentami, położyła na stole wyciągi bankowe: przelewy, kopie paragonów, umowę zaliczki podpisaną przez siebie.

Nie roszczę sobie części samochodu, ale nie zamierzam oddać swojej, powiedziała spokojnie.

Sąd stanął po stronie sprawiedliwości.

Tomaszowi to nie smakowało. Samochód już uważał za swoj. Teraz musiał go sprzedać i podzielić pieniądze. Wyszedł z sądu z twarzą przekrzywioną od gniewu.

W domu czekała go nie wsparcie, a lawina pretensji.

Co ty, ślepy? krzyczała Tamara WTamara Włodzimierzówna westchnęła, spojrzała na pustą kuchnię i z sarkazmem dodała: Cóż, przynajmniej teraz wreszcie będę miała ciszę w domu.