Pozostawienie dzieci rodzicom jest prawdopodobnie jedyną właściwą decyzją.

Jesteśmy po ślubie już od dziesięciu lat. Wraz z żoną jesteśmy naukowcami. Zajmujemy się opracowaniami teoretycznymi z fizyki kwantowej. Praca jest dla nas również pasją. Godzinami rozmawiamy na tematy związane z fizyką. Nigdy nie planowaliśmy dzieci, ponieważ nie odczuwaliśmy potrzeby ich posiadania i czuliśmy się komfortowo, mieszkając tylko we dwoje.

Moi rodzice zaczęli nas zasypywać pytaniami o powiększenie rodziny. Twierdzili, że w normalnej rodzinie powinny pojawić się dzieci. Rodzice żony również nieustannie drążyli ten temat. Twierdzili, że na stare lata nie będzie miał się nami kto zaopiekować i podać przysłowiowej szklanki wody.

Wraz z żoną próbowaliśmy wyjaśnić rodzicom, że prowadzimy inny styl życia i dzieci będą nam tylko przeszkadzać, ale rodzice upierali się przy swoim. Zaproponowali, że po urodzeniu wnucząt, sami przejmą nad nimi rolę wychowawczą. Takie rozmowy trwały już od kilku lat. Cała rodzina wypytywała nas, kiedy w końcu doczekamy się potomstwa. Zastanawialiśmy się nawet nad przeprowadzką, byle nie słyszeć ciągłych pytań o dzieci.

Gdy żona skończyła trzydzieści lat, zaczęła się szaleńcza nagonka ze strony rodziców. Dzwonili każdego dnia, dopytując się o wnuka, z obawy, że po trzydziestce coraz trudniej jest kobiecie zajść w ciążę.

W końcu się poddaliśmy. Wiedzieliśmy, że nie będziemy mieć spokoju, dopóki nie powiększy się rodzina. Żona zaszła w ciążę. W planach było jedno dziecko, ale badanie USG potwierdziło bliźniaki, dwóch chłopców. Jak rodzice tak bardzo chcieli wnuków, to niech teraz wychowują.

Po urodzeniu dzieci rozpoczął się trudny okres w naszym życiu. Żona stanowczo odmówiła urlopu macierzyńskiego, więc na mnie spadła opieka nad synami. Wszystko było na mojej głowie, dom, dzieci i codzienne, niekończące się obowiązki. Po zakończeniu urlopu wróciłem do pracy, a dziećmi zaopiekowali się dziadkowie. Nie miałem zamiaru się nimi opiekować. Dla mnie podobnie jak i dla mojej żony realizowanie się zawodowo było najważniejsze. Rodzina jest na drugim miejscu, tacy już jesteśmy.

Nie wiemy co zrobić z dziećmi. Przywiązaliśmy się do nich, ale kariera jest dla nas ważniejsza. Oddanie chłopców pod stałą opiekę rodziców nie wchodzi w rachubę, ponieważ są to nasze dzieci, a nie ich. Rodzice tak naprawdę są już emerytami i należy im się odpoczynek. Tak więc albo ja, albo żona musimy poświęcić pracę na co najmniej kilka lat, wiedząc, że dla naukowca, tak długa przerwa, to znacząca strata. Nie wiemy, co teraz robić. Wiemy natomiast jedno- dzieci powinny być chciane i oczekiwane przez rodziców, a nie rodzić się tylko dlatego, że domagają się tego dziadkowie.