Nieznajoma oduczyła mojego syna wymuszać zabawki płaczem

Sama wychowuję syna i bez ojcowskiej ręki i dyscypliny mój Kuba wyrasta na trochę rozpieszczonego chłopca.

Ale ostatnio, kiedy syn skończył 3 lata, zaczął urządzać sceny w sklepach. Bo wiecie, za każdym razem, kiedy idę na zakupy, zabieram syna ze sobą. Nie mam go z kim zostawić. No i po prostu nie możemy spokojnie przejść obok działu z zabawkami.

Nie wiedziałam, jak sobie z tym poradzić, więc żeby uspokoić Kubę, za każdym razem kupowałam mu zabawkę. Dla samotnej matki to trudne, bo rzeczy dla dzieci nie są tanie. Oczywiście próbowałam odwrócić uwagę syna, ale nic z tego nie wyszło. I pewnego dnia, podczas kolejnego napadu złości Kuby, przechodziła akurat obok nas starsza kobieta o lasce. Stanęła obok mojego syna, który w tym czasie miotał się po podłodze i głośno krzyczał „Kup!” – i z całej siły stuknęła o podłogę tą swoją laską.

Na początku mi się to nie spodobało, bo nie lubię, gdy ktoś się wtrąca w wychowanie mojego dziecka. Kuba oczywiście zauważył staruszkę: wstał z podłogi i przestał płakać.

– Czy wiesz, że mamie jest smutno, kiedy się tak zachowujesz? A mamy nie wolno zasmucać, – zaczęła nieznajoma.

Syn stał i słuchał uważnie.

– Jeżeli nie potrzebujesz mamy, bo jest taka zła, że ​​nie kupuje ci zabawek, to ja ją wezmę!

Kobieta odrobinę się do mnie zbliżyła. Nie przeszkadzałam jej, bo pierwszy raz widziałam taki sposób. Zwykle to dziecko ludzie straszą i mówią, że je zabiorą. Tacy „wychowawcy” mnie denerwują, bo maluch może się naprawdę przestraszyć. A ta kobieta chciała pokazać mojemu synowi, że matka jest ważna i potrzebna.

Kuba podbiegł do mnie i przytulił: „Nie, nie dam mamy!” – powiedział.

– To jej nie zasmucaj i zawsze jej słuchaj! – odpowiedziała kobieta.

— Dobrze, — zgodził się Kuba.

– Nie będziesz już płakał, jeżeli mama nie kupi ci zabawki? – zapytała nieznajoma.

— Nie będę, — odparł Kuba, marszcząc brwi.

– No dobrze, w takim razie już sobie pójdę, – powiedziała w końcu.

– Do widzenia! – pożegnał się Kuba.

Staruszka miło uśmiechnęła się w odpowiedzi.

Od tego czasu mój syn już nie wymusza nic w sklepie. Zapamiętałam tę metodę. Wtedy nawet nie podziękowałam tej kobiecie, ale kiedy teraz mijamy dział z zabawkami, z wdzięcznością przypominam sobie nieznajomą staruszkę.