Dziękuję, córeczko, że przyjechałaś. – Mama usiadła obok i, podpierając się dłonią, niepostrzeżenie otarła łzy. – Bałam się, że w tym roku znowu ci się nie uda.

– Co mnie przywiało do tej wioski? – powiedziałam na głos, wysiadając z autobusu, aż ludzie na przystanku się obejrzeli. – Na szczęście to tylko na jeden dzień.

Moje białe sandały były już czarne od błota – godzinę temu na wsi padało. Dalej przeklinałam, ale już tylko do siebie, bo nie chciałam, żeby ktoś powiedział mamie, jaką ma wspaniałą córkę.

No co? Przez lata życia w mieście naprawdę zaczęłam należeć do trochę wyższej klasy. Dobrze zarabiam, mam wspaniałego męża. Niby mam wszystko, ale boję się tylko jednej rzeczy – siadać za kierownicą. Już od dawna możemy sobie pozwolić na to, żeby kupić drugi samochód, tylko dla mnie, ale ja nie mam prawa jazdy. Wszelkie próby nauki prowadzenia samochodu kończą się u mnie fiaskiem.

Zwykle to mąż przywozi mnie do mamy na wieś. Tym razem nie mógł – miał ważne spotkanie w pracy. Ale szczerze mówiąc, ja też bym nie pojechała, gdyby nie sześćdziesiąte piąte urodziny mojej mamy. W zeszłym roku nie mogliśmy jej odwiedzić w urodziny, bo byliśmy na wakacjach za granicą. Jeszcze rok wcześniej trochę się rozchorowałam i złożyłam mamie życzenia przez telefon. A trzy lata temu nawet nie pamiętam, jaki był powód, że nie mogliśmy przyjechać, może nam się nie chciało…

Teraz też naprawdę nie chciało mi się jechać autobusem, ale co było robić? Nie mogłam zostawić mamy samej w taki dzień – jakoś nie wypada. Dlatego wczoraj kupiłam jej ładny komplet pościeli, blender i drogie perfumy, włożyłam to wszystko do eleganckiej walizki (w końcu nie muszę podróżować z reklamówką!), przełamałam się i postanowiłam skorzystać z transportu zbiorowego.

Przez całą drogę jakieś babcie brzęczały słoikami, jakiś mężczyzna i kobieta kłócili się o rodzinne sprawy, a ktoś inny (dla tej osoby nie ma usprawiedliwienia) jadł jajka na twardo, rozprzestrzeniając ten „nieziemski” aromat po autobusie, w którym i tak było już niesamowicie duszno z powodu upału.

Na szczęście w połowie trasy zaczęło padać – prawdziwa ulewa. Podziękowałam niebiosom za ten powiew świeżości, ale tylko do momentu, gdy w nowych białych sandałach wdepnęłam prosto w błotnistą kałużę!

Idąc tak znajomymi wiejskimi uliczkami, którymi kiedyś chodziłam do szkoły, albo biegałam na dyskotekę do klubu, uświadomiłam sobie, że dawno już zapomniałam, jak wygląda życie na wsi.

O, to moja sąsiadka, ciocia Teresa, pochylona, ​​robi coś w ogrodzie – jakby nie było, jest lipiec.

– Powinnaś trochę odpocząć, ciociu, – mówię do niej, witam się.

– Kiedy mam odpoczywać, kochanie? – sąsiadka ociera czoło i poprawia chustkę na głowie. – Latem trzeba popracować, żeby potem było co jeść.

Idę dalej. Widzę dom moich rodziców. Jest strasznie stary, ledwo stoi. Nie ma co się dziwić, zbudował go mój pradziadek. Mama wprowadziła się tu jako synowa, gdy tylko skończyła osiemnaście lat. Zaopiekowała się teściami, urodziła i wychowała mnie, a kilka lat temu odprowadziła mojego tatę w jego ostatnią podróż.

Stara studnia kusi lodowato zimną wodą. Ale ja od dawna nie piję wody bez filtra. Dojrzałe maliny, obmyte niedawnym ulewnym deszczem, przebijają się przez stary drewniany płot i pachną wiejskim latem Ale tym razem ulegam pokusie i zrywam kilka owoców, zapominając nawet, że nie zdążyłam umyć rąk po podróży.

Matka wychodzi z domu przez stare skrzypiące drzwi. Ma na sobie stary fartuch i chustkę na głowie.

– Dlaczego nie nosisz tego kostiumu, który ci dałam? – pytam, przytulając mamę. Pachnie smażonymi kotletami i naleśnikami.

– On jest taki piękny, – mama niepostrzeżenie ociera łzy. – Szkoda go na wieś.

Wchodzimy do domu. Tu jest przyjemnie, ale tylko na werandzie. W kuchni skwierczą kotlety – jest naprawdę gorąco.

– Przebiorę się po podróży, – mówię do mamy i szybko idę do pokoju, żeby moje ubrania nie zdążyły wchłonąć wszystkich kuchennych aromatów.

W sypialni mojej mamy jest jak zwykle cicho. Zdaje się, że czas tu się zatrzymał. Wysokie łóżko, na którym kiedyś spali z ojcem, stoi schludnie przykryte staromodną narzutą. Od dawna nikt tu nie spał – odkąd ojciec zmarł, mama nocuje na starej kanapie w kuchni, żeby rano mogła od razu szykować karmę dla zwierząt.

Przebieram się w wygodną sukienkę i idę do kuchni. Mama już nakryła odświętnie do stołu – są kotlety, gołąbki, kilka sałatek.

“Jak mam powiedzieć mamie, że jestem na diecie i tego nie jem?” – myślę.

Ale mama już zaczyna mi nakładać na talerz.

– Dziękuję, córeczko, że przyjechałaś. – Mama usiadła obok i, podpierając się dłonią, niepostrzeżenie otarła łzy. – Bałam się, że w tym roku znowu ci się nie uda.

– No co ty, mamo? – ściskam ją mocno i sama zaczynam płakać.

Płaczę i nie mogę przestać. Płaczę przez to, że w minionych latach miałam ważniejsze sprawy niż odwiedziny u mamy. Płaczę, bo nie przywiązywałam wagi do jej uczuć, nie rozumiałam, jak bardzo jest smutna. Płaczę, bo nie chciałam tu przyjechać.

– Wiesz, mamo, posiedzę u ciebie przez tydzień, – mówię i przytulam najdroższą kobietę na świecie.

– Och, naprawdę? – mama aż klaszcze w dłonie ze szczęścia i szeroko się uśmiecha.

– No pewnie! I nałóż mi jeszcze gołąbka. I poproszę kotlet. A najlepiej dwa!