Zaginął, i chwała BoguOkazało się, że to on zaplanował własne zniknięcie, by uniknąć długów, które zostawił po sobie w rodzinnej Warszawie.

**Poniedziałek, 28 października**

Dziś w końcu wszystko mi się wyjaśniło. Ale od początku.

Od dwóch tygodni obserwowałem, jak sąsiedzi z czwartego piętra wyrzucają swojego kota na klatkę schodową. Brali go za skórę na karku i po prostu wystawiali za drzwi. Raz robił to pan Marek, raz pani Ewelina. A czasem kot przelatywał mi tuż przed nosem, gdy wychodziłem z windy.

— Ostrożniej! — rzuciłem kiedyś do sąsiadki, ale nawet nie raczyła odpowiedzieć. Spojrzała spode łba i trzasnęła drzwiami tak mocno, że szyby w oknach klatki zadrżały, a w ścianie na pewno pojawiło się kilka mikropęknięć.

Na początku myślałem naiwnie, że może kot po prostu wychodzi na spacer, że przyzwyczajają go do samodzielnych wyjść. Szybko jednak zrozumiałem, że to kara za jakieś przewinienia. Coś przeskrobał — leć na klatkę.

Kot siadał pod ich drzwiami obitymi brązową tapicerką i czekał. Czasem spanikowany, czasem smutny. Czekał, aż mu wybaczą i wpuszczą z powrotem. A oni wybaczali, ale nie od razu. Jeśli zaczynał miauczeć albo drapać w drzwi, dostawał miotłą od pani Eweliny.

Widziałem to na własne oczy. Wracałem właśnie z pracy, szedłem po schodach (winda w naszym bloku nie działa od pół roku), a na czwartym piętrze zastałem znajomego już kota. Chciałem go nawet przywitać, ale on nie zwracał na mnie uwagi. Darł pazurami drzwi i głośno miauczał.

W mieszkaniu rozległy się kroki, drzwi otworzyły się gwałtownie, a pani Ewelina w wyciągniętym szlafroku, nie mówiąc ani słowa, zdzieliła kota miotłą i natychmiast zatrzasnęła drzwi. Stało się to tak szybko, że nie zdążyłem nawet zareagować.

— A mocno cię złoiła, przyjacielu? — zapytałem kota, podchodząc. Spojrzał na mnie smutnymi oczami, ale w jego wzroku była też wdzięczność — że ktoś w ogóle zwraca na niego uwagę.

Wyrzucali go za najmniejsze przewinienie. Kiedyś słyszałem, jak pani Ewelina krzyczała przez całe mieszkanie: „Ty łobuzie! Znowu zrzuciłeś wazon! Marku, wyganiaj kota natychmiast! Będzie wiedział, jak po stołach skakać!” — i po chwili drzwi uchyliły się, a zza nich wystawała owłosiona męska ręka, trzymająca kota za kark. Palce rozwarły się, kot upadł na wycieraczkę, a drzwi się zamknęły.

Pokręciłem tylko głową z dezaprobatą. Nie rozumiałem takich metod wychowawczych. Pogłaskałem kota i poszedłem do siebie. A on siedział dalej z wyrazem kosmicznego smutku na swojej wąsatej twarzy.

Nie jestem szczególnie sentymentalny, ale ten obraz wbijał mi się w serce jak drzazga. „Jak można tak traktować żywe stworzenie?” — myślałem. Z czasem, gdy mijałem go na klatce, zwalniałem, a on poznawał mnie i zaczynał cicho mruczeć — na powitanie, trochę przymilnie. Siadałem przy nim na kucki, drapałem za uchem, a on zamykał oczy, podstawiał głowę pod palce, a potem dotykał mokrym nosem mojej dłoni.

Był ciepły, żywy i pełen zaufania. I od tego robiło mi się niedobrze. Za co taki miły kot dostał takich bezdusznych ludzi? Po co w ogóle brali zwierzę, skoro nikogo poza sobą nie kochają? „Dziwni ludzie, jak Boga kocham”.

**Piątek, 25 października**

Dziś wróciłem do domu wściekły. W pracy pokłóciłem się z kolegami, w tramwaju wszyscy się przepychali i deptali po nogach, a od rana padał ten paskudny mżawka. Humor miałem poniżej zera.

Wchodząc na schody, już z trzeciego piętra usłyszałem znajome żałosne „miauuu”. Kot siedział pod swoimi drzwiami, ale do domu go nie wpuszczano. Na klatce było chłodno. To nie maj, jak to mówią.

Stanąłem na półpiętrze i patrzyłem na niego. On, jak zwykle, na mój widok zaczął mruczeć i ruszył w moją stronę. I wtedy — pstryk! Wszystkie moje dzisiejsze problemy wydały mi się nagle drobnostką. Kot ma problemy. Ogromne. Traktują go jak rzecz, jak zabawkę. Co gorsza?

Nadsłuchiwałem ciszy za ich drzwiami. Nikogo nie obchodził ten kot. I poczułem, że muszę dać im nauczkę.

— Koniec — powiedziałem na głos, sam dziwiąc się własnej determinacji. — Chodź ze mną.

Nachyliłem się, wziąłem kota na ręce. Natychmiast zamruczał głośniej i otarł głową o mój mokry płaszcz, zostawiając na nim sierść. Poszliśmy na siódme piętro, gdzie mieszkam.

Zabrałem go tylko na kilka dni. „Niech się wystraszą, niech poszukają, niech się denerwują. Zrozumieją, że tak nie wolno…” — myślałem, wchodząc do mieszkania. Kot zadomowił się zaskakująco szybko. Obwąchał kąty, wskoczył na kanapę, pokręcił się, wybrał miejsce i zwinął w kłębek na kocu, patrząc na mnie z wdzięcznością.

A ja, mimo paskudnej mżawki i zmęczenia, pobiegłem do najbliższego sklepu zoologicznego. Kupiłem najlepszą karmę, żwirek, miski i zabawki — na wypadek, gdyby znudziło mu się, kiedy nie będę w domu.

**Sobota, 26 października**

Kilka razy podchodziłem dziś do drzwi i wyglądałem na klatkę. Było cicho. Nikt nie chodził po piętrach, nie wołał kota po imieniu (swoją drogą, jak on ma na imię — nie mam pojęcia), nie rozwieszał ogłoszeń.

Nikt go nie szukał. To było dziwne. Bardzo dziwne… Wracałem do mieszkania, patrzyłem na kota i wzruszałem ramionami. On leniwie przeciągał się na kanapie i nawet nie myślał o wyjściu.

**Niedziela, 27 października**

— Słuchaj, może chcesz wrócić na klatkę? — zapytałem, wskazując na drzwi. — Nie trzymam cię. Idź, jeśli musisz.

Kot spojrzał na drzwi, potem na mnie, po czym demonstracyjnie zaczął lizać łapę. Wstał, podszedł i otarł się o moją nogę.

Odpowiedź była jaśniejsza niż słowa. Zamknąłem drzwi, uśmiechnąłem się i wziąłem go na ręce. Poszliśmy do kuchni na śniadanie, a potem do pokoju oglądać telewizję. W końcu weekend. Leżał na moich kolanach i mruczał jak mały traktor. W mieszkaniu po raz pierwszy od dawna zrobiło się naprawdę przytulnie.

**Poniedziałek, 28 października (ciąg dalszy)**

Dziś nikt go nie szukał. Postanowiłem, że na razie nie oddam go właścicielom. Jednak nie dawało mi spokoju, że mogą mnie oskarżyć o kradzież. Bo fakt — ukradłem cudzą własność. Żywą, z dobrymi intencjami, ale ukradłem.

W pracy byłem jak na szpilkach. Ciągle sprawdzałem telefon — czy ktoś nie dzwonił. Ani jednego nieodebranego połączenia.

Wracając do domu, zobaczyłem sąsiada, który szedł wyrzucić śmieci. W czarnym worku nic nie było widać, ale po kształcie domyśliłem się, że to koci żwirek.

Machnąłem do niego, podszedłem bliżej i zapytałem od niechcenia:

— Słuchaj, sąsiedzie, dawno nie widziałem waszego kota na klatce. Co u niego? Żyje, zdrowy?

— A, przepadł gdzieś kilka dni temu. I chwała Bogu! — odpowiedział z uśmiechem.

— Dlaczego „chwała Bogu”? — zapytałem, starając się zachować spokojny głos, choć w środku wszystko się we mnie gotowało.

— Żona chciała go zawieźć na działkę i tam zostawić. Mówi, że ma dość — sierść wszędzie, drze się po nocach, wazy przewraca. A tam, mówi, będzie myszy łapał. Jakiś pożytek z niego będzie. A ja na działkę nie chcę jechać. Po pierwsze — daleko. Po drugie — żona i tak zmusiłaby mnie do roboty. A tak kot sam zniknął i nigdzie jechać nie trzeba. Wczoraj z tej okazji wypiłem nawet dwa litry piwa. Święto, nie?

— A nie żal wam kota? Jakby coś mu się stało?

— A co go żałować? To nie człowiek. Słuchaj, a czego ty się go tak wypytujesz? — zmrużył oczy z lekkim podejrzeniem.

— Tak tylko, tak sobie… — odpowiedziałem zamyślony i nie żegnając się, szybkim krokiem poszedłem w stronę bloku.

W środku wszystko się we mnie gotowało. „Na działkę… Pod koniec października. Zawieźć i zostawić na pewną śmierć. I ani kropli żalu. Nawet się cieszą, że „sam zniknął” i uwolnił ich od fatygi”.

Wyobraziłem sobie tego dobrego, ufnego kota, siedzącego na ganku pustego domku działkowego (albo pod płotem) i czekającego, aż po niego wrócą. Czekającego równie wiernie, jak czekał pod drzwiami na klatce. Dla nich był rzeczą. Raz cieszy, raz przeszkadza. A jak przeszkadza zbyt często — wynoszą go za próg. Najpierw na klatkę na kilka godzin, potem na działkę na zawsze.

Kiedy wszedłem do mieszkania, a kot czekał na mnie wiernie pod drzwiami, na sercu zrobiło mi się ciepło. Zrozumiałem nagle, że postąpiłem słusznie. Właściwie, że ukradłem kota tym bezdusznym ludziom, którzy planowali wywieźć go późną jesienią na działkę i zostawić na pewną śmierć.

Uśmiechnąłem się, wziąłem kota na ręce i poszliśmy do kuchni gotować kolację. Potem leżeliśmy na kanapie i oglądaliśmy telewizję. A właściwie — ja oglądałem, a on był po prostu obok. Przewracał się z boku na bok. W końcu przekręcił się na grzbiet i ufnie podstawił brzuch — tę najbardziej bezbronną część siebie. Zrobił to bez wahania. Bo już się nie bał.

Bo prawdziwy dom to nie tylko dach nad głową i miska z jedzeniem. Prawdziwy dom to miejsce, gdzie nie trzeba zasługiwać na prawo do bycia. I gdzie jesteś kochany. Po prostu. Za to, że jesteś.