O czym marzy tataMarzy o tym, aby jego dzieci odwiedzały go częściej, choć nie ma odwagi powiedzieć tego głośno.

Całe życie marzyłem o synu. Nawet imię wymyśliłem – Tymoteusz. Ale los chciał, że w rodzinie wyrosły mi trzy córki… Żona Helena się nie poddawała:

— Popatrz tylko, jakie ślicznoty mamy! — powtarzała.

Uśmiechałem się i kiwałem głową. Kochałem moje mądre dziewczynki bezgranicznie. Czasem jednak, gdy patrzyłem, jak sąsiad gra w piłkę z synami, czułem lekkie ukłucie zazdrości.

— Daj spokój, Piotrek! Twoja Martyna chodzi na karate. Biję się lepiej niż nie jeden chłopak — mówił kolega.

Śmiałem się. Martyna w wieku dziesięciu lat była prawdziwą wojowniczką. Jej siostry – siedmioletnie bliźniaczki Zosia i Maja – też miały zadziorny charakter.

A jednak marzenie o synu nie opuszczało mnie…

Moje córki miały inne marzenie – zwierzątko domowe.

— O nie! Nie zniosę w domu wiecznie szczekającego stworzenia — zbywałem ich prośby o psa.

— Kot zniszczy wszystkie tapety. Chomiki śmierdzą. Papuga jest za głośna — odrzucałem kolejne pomysły.

Dziewczynki się dąsały i obrażały.

— U Asi i Kasi w domu mieszkają dwa psy! I nic się nie dzieje! — burczała cicho Martyna, ale ja byłem nieugięty.

— Coś wymyślimy — pocieszała siostry Zosia, która nigdy się nie poddawała.

Zbliżały się moje urodziny. Dziewczynki siedziały w pokoju Martyny i kłóciły się, co mi podarować.

— Termos? Zestaw do golenia?

— Ależ nie! To zbyt banalne!

— To sama wymyśl, skoro taka mądra! My narysujemy laurkę! Zostały dwa dni do święta!

— Też mi przedszkole, maluchy! Prezent musi być niespodziewany i niezapomniany! Tak mówi mama.

Dyskusja trwała już pół godziny i groziła awanturą, gdy nagle zadzwonił telefon:

— Martynko, wyniosłyście śmieci? — zapytała mama.

— Jasne… wyniosłyśmy. Wszystko załatwione. A ty już wracasz? — skłamała Martyna bez mrugnięcia okiem. I upewniwszy się, że mamy nie będzie szybko, zaczęła się zbierać.

— Idziemy z tobą! — poparły siostrę bliźniaczki.

— No co wy, z jednym workiem na śmieci pójdziemy we trzy? — zmarszczyła brwi Martyna.

Jednak po chwili cała grupa wyszła z klatki.

— Słyszycie? Chyba tam, przy śmietniku — powiedziała cicho Maja.

Dziewczynki znieruchomiały i skinęły głowami. Podchodząc bliżej, usłyszały żałosne miauczenie dochodzące z kontenera.

— Nie mogli przecież wrzucić kota do śmieci? — powiedziała niepewnie Martyna.

Zosia wzruszyła ramionami i zaczęła energicznie wyrzucać worki, którymi wypełniony był śmietnik.

Siostry, krzywiąc się, ruszyły jej z pomocą. Kot, jakby słysząc, że ratunek jest bliski, wydał rozpaczliwy pisk.

— Mam nadzieję, że nie rzuci się na nas. Czemu do tej pory nie wylazł? Ugrzązł czy co? — stękała Martyna, wychylając się przez krawędź pojemnika.

Z drugiej strony energicznie działały Zosia i Maja.

Po kilku minutach odpowiedź się znalazła:

— Dorośli powariowali. Trzeba było wymyślić – kota w worek zapakować i wyrzucić! — oburzała się Martyna, rozwiązując szeleszczący plastik, w którym siedział przerażony rudy kocur.

— Ładny i łagodny! Jak można było biedaka wyrzucić? — westchnęła Maja.

Kot od razu wskoczył jej na ręce i przytulił się, drżąc ze strachu.

— Coś wy tu narobiły, małe bandytki? Całe śmieci na drogę rozrzuciły! Zaraz waszym rodzicom naskarżę. A to rozrywka, podczas gdy ojca i matki nie ma w domu! — krzyczała na całe podwórko pani Wanda.

Kłócić się z groźną kobietą nie miało sensu. Szybko zbliżała się do dziewczynek, mimo swego sędziwego wieku.

— Uciekamy — zarządziła Martyna.

I siostry pognały do klatki. Za nimi niosły się gniewne okrzyki pani Wandy.

— Uf, chyba się udało — odetchnęła Zosia, zatrzaskując drzwi.

— I tak naskarży. Zobaczycie. Pamiętacie, jak wybiliśmy szybę w klatce? Ona od razu się zjawiła i jeszcze tego samego wieczoru ojcu powiedziała — mruknęła Martyna, wspominając nasze wybryki.

Ja tymczasem wracałem z pracy. Humor miałem doskonały. Przede mną weekend i urodziny. Od dziecka uwielbiałem to święto i cieszyłem się na spędzenie go w rodzinnym gronie.

Nagle obok mnie pojawiła się Cyganka:

— Niespodziewany prezent ciebie czeka, kochany! Rad będziesz, śmiać się będziesz! — powiedziała szybko, dotknęła mojej ręki i poszła dalej.

„Dziwne te wróżki. Kiedyś prosiły o pozłocenie rączki” – pomyślałem z uśmiechem i nie przywiązując wagi do słów Cyganki, pospieszyłem do domu…

W domu tymczasem trwała ożywiona dyskusja:

— A co mama będzie dawać? Dowiedziałyście się? — spytała Martyna siostry, ale one tylko wzruszyły ramionami.

— Pytałam, ale mama powiedziała, że to niespodzianka. Wszystko poznamy w swoim czasie — odpowiedziała Zosia.

To było dziwne. Mama zwykle przygotowywała się do tatynego święta razem z nimi.

— Widziałam, jak wkładała coś do koperty. Może bon na sanatorium? Pamiętacie, marzyli o wspólnym wypoczynku? — zamyśliła się Maja.

— Możliwe. Ale nasza niespodzianka też będzie nie gorsza. Zapamięta ją na długo i będzie całkowitym zaskoczeniem dla taty — zachichotała Martyna.

— Najważniejsze, żeby wcześniej nie odkrył — przyłożyła palec do ust Zosia.

Zadzwonił dzwonek, dziewczynki pobiegły otworzyć. W progu stali rodzice.

— Coś wy dzisiaj jakieś ciche. No, przyznawać się, co znów zmalowałyście — powiedziała Helena, przyglądając się córkom.

One jednak zapewniły, że wszystko w porządku.

— Nawet śmieci wyniosłyśmy! — zameldowała Martyna.

— No dobrze. A w łazience czemu tak mokro? — spytała matka, podchodząc do umywalki.

Dziewczynki wymieniły spojrzenia.

— Przepraszam, mamusiu, chciałam uprać koszulkę. Trochę się pobrudziła — spuściła oczy Maja.

— Ani dnia bez przygód! — roześmiałem się. Miałem świetny humor.

Dziewczynki szybko rozeszły się do pokojów i bez namawiania położyły się spać.

— Rośnie drużyna… Patrz, jakie grzeczne dzisiaj. Pewnie szykują mi niespodziankę — uśmiechnąłem się, całując żonę.

— Raczej cisza przed burzą — powiedziała z powątpiewaniem Helena. Znała swoje córki aż za dobrze…

Już zasypialiśmy, gdy z pokoju Martyny dobiegł jakiś hałas.

— Wydawało mi się, że ktoś miauczy — wyszeptałem przez sen.

Kiedy weszliśmy do dziecięcego, Martyna siedziała z Zosią:

— Miałam zły sen, ale już wszystko w porządku. Pośpię z Martyną, dobrze? — powiedziała cicho Zosia.

— Oczywiście, kochanie. Na pewno nie potrzebujecie pomocy? — upewniła się Helena.

Siostry pokiwały głowami i reszta nocy minęła spokojnie…

W przeddzień urodzin spałem źle. Śniły mi się jakieś koszmary o rudej Cygance. Miauczała i patrzyła na mnie jaskrawozielonymi oczami.

Wreszcie otworzyłem oczy i znieruchomiałem. Na mojej piersi siedziało rude stwory i wwiercało się we mnie wzrokiem!

— Miau — przywitał mnie potwór.

— Aaaa! — wyrwało mi się.

Helena od razu podskoczyła, próbując zrozumieć, co się dzieje.

— Co? Co to? — wyjąkałem wreszcie, wpatrując się w rudego kota, który już próbował ułożyć się u moich stóp.

Helena patrzyła z niedowierzaniem.

— Ojej, tato! Już zobaczyłeś naszą niespodziankę! — starając się mówić jak najweselszym tonem, weszła Martyna.

Za nią weszły bliźniaczki:

— Wszystkiego najlepszego, tatusiu! Zdecydowałyśmy, że zrobimy ci niezapomniany prezent. Poznaj Puszka. Jest bardzo dobry, spokojny i wychowany.

A tak przy okazji, mieszka u nas już drugi dzień, a wy go nawet nie zauważyliście. Wszystkie kanapy całe i tapety też — mówiły jedna przez drugą Zosia i Maja.

Helena roześmiała się, patrząc, jak łapię oddech.

— Ty się nie martw, tato. Mama ci teraz da bon do sanatorium i fajnie odpoczniecie z dala od nas. A my sobie tu poradzimy — wyrzuciła z siebie Martyna.

— Jakie sanatorium? Chwileczkę, dziewczynki — Helena spojrzała zdziwiona na córki.

— Ale przecież twój prezent w kopercie to nie wyjazd na urlop? Sama widziałam — przyszła siostrze z pomocą Maja.

Helena roześmiała się nerwowo.

— Wygląda na to, że w tym domu nic się nie da ukryć — powiedziała wreszcie.

— Ale co ja mam teraz zrobić z tym zwierzęciem? — spytałem bezradnie, przyglądając się, jak kot cicho mruczy u moich stóp.

— Widzisz, tato, to się stało przypadkiem. Wyszłyśmy na podwórko i znalazłyśmy kota w worku… w śmietniku. A potem pojawiła się pani Wanda. Tak krzyczała. No, sam wiesz, jaka ona potrafi być… — zaczęła Martyna.

— Przestraszyłyśmy się i uciekłyśmy co sił w nogach do domu — dodała autorytatywnie Zosia.

— Jakoś samo wyszło i kot znalazł się u nas. Ale nie wyrzucimy go z powrotem na śmietnik, prawda? Umyłyśmy go i doprowadziłyśmy do porządku. Jest bardzo spokojny i cierpliwy — powiedziała Maja ze łzami w oczach.

Westchnąłem. W głowie nagle pojawiły się słowa Cyganki o niespodziewanym prezencie.

— Ano… Prezent wyszedł przedni — mruknąłem, przyglądając się całej tej gromadzie.

— Kochanie, może dziewczynki mają rację. Kota naprawdę szkoda. Ile on musiał przeżyć. A na oko jest bardzo spokojny i łagodny — stanęła po stronie córek matka.

Westchnąłem, rozważając sytuację.

— Będzie nam łapał myszy. Jestem pewna! — rzuciła żelazny argument Zosia.

— Ale my nigdy nie mieliśmy myszy — powiedziałem smutno, rozglądając się.

— Wszystko może się zdarzyć, słyszałam ostatnio jakieś szuranie za ścianą — poparła siostrę Maja.

— Dobrze, bandytki. Zobaczymy jeszcze, jak się będziecie zachowywać. No i jak się będzie zachowywał Puszek — roześmiałem się.

— A czemu Puszek? — postanowiła zapytać Helena.

— Zobaczyłabyś, jak śmiesznie mruczy, jak się go głaszcze po brzuszku — uśmiechnęły się dziewczynki.

— A tak przy okazji, co było w kopercie? — dociekała Maja.

Helena trochę się speszyła. Potem przyniosła mi małe pudełko, w którym leżała koperta.

— Nie do wiary! — wzruszyłem się, oglądając jej zawartość.

Nie mogłem powstrzymać łez…

*****

— Jasne, braciszek to cudowna sprawa. Ale myślę, że nasz Puszek też zrobił na tacie ogromne wrażenie — szeptała wieczorem Maja do siostry, leżąc w łóżku.

— Nasz Puszek to prawdziwy zdrajca. Dwa dni spał z nami, a dzisiaj przeniósł się do rodziców — zmarszczyła czoło Zosia.

— Daj spokój. To w końcu taty kot — zachichotała Maja.

Leżałem szczęśliwy w łóżku i wsłuchiwałem się w mruczenie Puszka.

— Jaki uspokajający dźwięk. I czemu myśmy wcześniej nie wzięli kota? Nie pojmuję — wyszeptałem, tuląc żonę.

— Ciesz się ciszą i spokojem, niedługo w tym domu nie będzie kiedy spać — roześmiała się Helena.

— Wiesz, nie mogę uwierzyć, że urodzi się nam syn! Dziękuję, kochanie, to najlepszy prezent! — uśmiechnąłem się i zamknąłem oczy ze szczęścia.

**Lekcja z tego dnia:** Czasem to, czego się boimy lub odrzucamy (kot, brak syna), staje się źródłem największej radości, a niespodziewane dary – nawet te najmniejsze – mogą odmienić całe życie. Wystarczy otworzyć serce i zaufać przypadkowi.