O czym marzy tata?

Dziś wieczorem, siedząc z Brzusiem na kolanach, postanowiłem spisać te kilka ostatnich dni. Całe życie marzyłem o synu. Wymyśliłem nawet imię – Tymoteusz. Ale los chciał inaczej: w domu rosły trzy córki. Żona Ewa nigdy nie narzekała. – Zobacz, jakie mamy piękności – powtarzała. Uśmiechałem się, kiwałem głową. Kochałem swoje sprytne dziewczynki, ale czasem, patrząc na sąsiada grającego w piłkę z synami, czułem lekkie ukłucie zazdrości.

– Daj spokój, Szymon! Twoja Marysia chodzi na karate, bije się lepiej niż nie jeden chłopak – mówił kumpel Marek. Śmiałem się. Marysia w wieku dziesięciu lat faktycznie była wojowniczką. A jej siostry – siedmioletnie bliźniaczki Zosia i Kasia – też miały zadziorne charaktery. Mimo to myśl o synu nie dawała mi spokoju.

Dziewczyny miały własne marzenie – zwierzątko domowe. – O nie, nie wytrzymam z wiecznie szczekającym stworzeniem – odrzucałem prośby o psa. – Kot zniszczy tapety, chomiki śmierdzą, papuga jest za głośna – odpierałem kolejne pomysły. Córki marszczyły czoła, obrażały się. – U Zosi i Basi w domu mieszkają dwa psy i nic się nie dzieje! – burczała Marysia, ale byłem nieugięty. – Coś wymyślimy – pocieszała wszystkich Zosia, która nigdy się nie poddawała.

Zbliżały się moje urodziny. Dziewczyny siedziały w pokoju Marysi i kłóciły się o prezent. – Termos? Zestaw do golenia? – Ależ nudne! – To sama wymyśl, mądralo! My narysujemy laurkę! Zostały dwa dni! – Przedszkole, grupa młodsza! Prezent ma być niespodzianką, tak mówi mama. Dyskusja trwała pół godziny i groziła bójką, gdy zadzwonił telefon. – Marysiu, wyniosłyście śmieci? – zapytała mama. – Jasne… wyniosłyśmy – skłamała Marysia bez mrugnięcia okiem. Upewniwszy się, że mama wraca późno, szybko się spakowała. – Idziemy z tobą! – zawołały bliźniaczki. – No co, z jednym workiem pójdziemy we trzy? – zmartwiła się Marysia, ale po chwili cała trójka wyszła z klatki.

– Słyszycie? Chyba tam, przy śmietniku – szepnęła Kasia. Dziewczyny przystanęły, kiwnęły głowami. Podeszły bliżej i usłyszały żałosne miauczenie. – Nie mogli tam kota wrzucić? – niepewnie rzekła Marysia. Zosia wzruszyła ramionami i zaczęła energicznie wyrzucać worki z kontenera. Siostry, krzywiąc się, pomagały. Kot, jakby czując ratunek, wydał rozpaczliwy wrzask. – Oby nie skoczył na nas. Czemu sam nie wylazł? Zaklinował się? – sapała Marysia, zwieszając się nad brzegiem pojemnika. Z drugiej strony pracowały Zosia i Kasia.

Po kilku minutach odpowiedź przyszła sama: – Dorośli powariowali! Zapakować kota w reklamówkę i wyrzucić! – oburzyła się Marysia, rozwiązując szeleszczący worek, w którym siedział przerażony rudy kocur. – Ładny i łagodny! Jak można było wyrzucić biedaka? – westchnęła Kasia. Kot natychmiast wskoczył jej na ręce i przytulił się, drżąc. – Co wy tu narobiłyście, małe bandytki? Wysypałyście wszystkie śmieci na chodnik! Poskarżę się rodzicom! Zabawę sobie urządziły, gdy ojca i matki nie ma! – krzyczała na całe podwórko pani Wanda. Kłócić się z groźną kobietą nie miało sensu. Szybko się zbliżała mimo sędziwego wieku. – Uciekamy – zarządziła Marysia. Siostry pognały do klatki, a za nimi leciały gniewne okrzyki pani Wandy. – Uff, chyba się udało – wysapała Zosia, zatrzaskując drzwi. – Jeszcze poskarży się. Pamiętacie, jak stłukłyśmy okno na klatce? Od razu doniosła tacie – mruknęła Marysia.

Tymczasem wracałem z pracy z doskonałym humorem. Przede mną weekend i urodziny. Uwielbiałem to święto i cieszyłem się, że spędzę je z rodziną. Nagle obok stanęła Cyganka. – Niespodziewany prezent cię czeka, drogi! Będziesz się cieszył, będziesz się śmiał! – powiedziała szybko, dotknęła mojej dłoni i odeszła. „Dziwne te wróżki. Kiedyś prosiły o złotówkę” – pomyślałem i nie przykładając wagi do słów, pospieszyłem do domu.

W domu trwała ożywiona dyskusja. – A co mama daje? Wiecie? – spytała Marysia siostry, ale one wzruszyły ramionami. – Pytałam, ale mama mówi, że to niespodzianka – odparła Zosia. Dziwne, bo Ewa zwykle przygotowywała wszystko razem z nimi. – Widziałam, jak wkładała coś do koperty. Może voucher do sanatorium? Pamiętacie, marzyli o wspólnym wypoczynku? – zamyśliła się Kasia. – Możliwe. Ale nasza niespodzianka też będzie super. Na długo zapadnie w pamięć i będzie totalnym zaskoczeniem dla taty – zachichotała Marysia. – Tylko żeby nie odkrył za wcześnie – Zosia przyłożyła palec do ust.

Zadzwonił dzwonek, dziewczyny pobiegły otworzyć. Na progu staliśmy z Ewą. – Coś dzisiaj podejrzanie ciche. Przyznawajcie się, co znowu nabroiłyście – powiedziała Ewa, przyglądając się córkom. Zapewniły, że wszystko w porządku. – Nawet śmieci wyniosłyśmy! – zameldowała Marysia. – To dobrze. A czemu w łazience tak mokro? – spytała matka, podchodząc do umywalki. Dziewczyny spojrzały po sobie. – Przepraszam, mamusiu, chciałam wyprać koszulkę, ubrudziłam się – spuściła oczy Kasia. – Ani dnia bez przygód! – roześmiałem się. Humor mi dopisywał. Dziewczyny szybko rozeszły się do pokojów i bez marudzenia położyły się spać. – Drużyna rośnie… Patrz, jakie grzeczne. Pewnie szykują dla mnie niespodziankę – uśmiechnąłem się, całując żonę. – Raczej cisza przed burzą – odparła z powątpiewaniem Ewa. Za dobrze znała nasze córki.

Już leżeliśmy, gdy z pokoju Marysi dobiegł hałas. – Chyba ktoś miauknął – wyszeptałem przez sen. Gdy weszliśmy, Marysia siedziała z Zosią. – Miałam straszny sen, ale już dobrze. Prześpię się z Marysią, dobrze? – cicho powiedziała Zosia. – Oczywiście, kochanie. Na pewno nie potrzebujecie pomocy? – spytała Ewa. Siostry pokiwały głowami i reszta nocy minęła spokojnie.

W przeddzień urodzin spałem źle. Śniła mi się ruda Cyganka, która miauczała i patrzyła na mnie zielonymi oczami. W końcu otworzyłem oczy i zamarłem. Prosto na mojej piersi siedziało rude monstrum i wierciło mnie wzrokiem! – Miau – przywitał mnie. – Aaaa! – wyrwało mi się. Ewa natychmiast zerwała się, próbując zrozumieć, co się dzieje. – Co? Co to? – wyjąkałem, wpatrując się w rudego kota, który już szykował się do ułożenia u moich stóp. Ewa mrugała z niedowierzaniem. – Ojej, tato! Już zobaczyłeś naszą niespodziankę! – do pokoju weszła Marysia, starając się mówić jak najweselszym tonem. Za nią pojawiły się bliźniaczki: – Wszystkiego najlepszego, tatusiu! Postanowiłyśmy zrobić ci niezapomniany prezent. Poznaj Brzusia. Jest bardzo grzeczny, spokojny i wychowany. A tak przy okazji, mieszka u nas już drugi dzień, a wy nawet nie zauważyliście. Wszystkie kanapy całe, tapety też – paplały Zosia i Kasia. Ewa wybuchnęła śmiechem, patrząc, jak łapię powietrze. – Tato, nie martw się. Mama zaraz da ci voucher do sanatorium, odpoczniecie z dala od nas. My damy radę – wyrzuciła z siebie Marysia. – Jakie sanatorium? Chwileczkę, dziewczynki – Ewa spojrzała zdziwiona na córki. – A twój prezent w kopercie to nie wyjazd? Sama widziałam – przyszła siostrze z pomocą Kasia. Ewa nerwowo się roześmiała. – Wygląda na to, że w tym domu nic nie da się ukryć – powiedziała w końcu. – Ale co ja mam teraz zrobić z tym zwierzem? – spytałem bezradnie, patrząc, jak kot cicho mruczy u moich stóp. – Widzisz, tato, to było przypadkiem. Wyszłyśmy na podwórko i znalazłyśmy kota w worku… w śmietniku. Potem pojawiła się pani Wanda. Krzyczała tak, że… – zaczęła Marysia. – Przestraszyłyśmy się i pognałyśmy do domu – dodała autorytatywnie Zosia. – Jakoś samo wyszło, że kot został u nas. Ale nie wyrzucisz go z powrotem, prawda? Umyłyśmy go, doprowadziłyśmy do porządku. Jest bardzo spokojny i cierpliwy – Kasia miała łzy w oczach. Westchnąłem. W głowie nagle zabrzmiały słowa Cyganki o niespodziewanym prezencie. – No cóż… Prezent pierwsza klasa – powiedziałem cicho, rozglądając się po całej tej uczciwej kompanii. – Kochanie, może dziewczyny mają rację. Kota naprawdę szkoda. Tyle przeszedł. A wygląda na łagodnego i czułego – matka stanęła po stronie córek. Westchnąłem, rozważając sytuację. – Będzie łapał myszy. Jestem pewna! – rzuciła żelazny argument Zosia. – Ale my nigdy nie mieliśmy myszy – odparłem smutno. – Wszystko może się zdarzyć, słyszałam ostatnio jakieś szelesty za ścianą – poparła siostrę Kasia. – Dobrze, małe bandytki. Zobaczymy, jak się dalej będziecie zachowywać. I jak Brzuś się sprawi – roześmiałem się. – A czemu Brzuś? – postanowiła dowiedzieć się Ewa. – Gdy go głaskasz po brzuchu, tak zabawnie mruczy – uśmiechnęły się dziewczyny. – A co było w kopercie? – zapytała Kasia. Ewa lekko się zawstydziła. Potem przyniosła mi małe pudełko, w którym leżała koperta. – Nie może być! – wzruszyłem się, oglądając zawartość. Nie mogłem powstrzymać łez.

*****

– Jasne, że braciszek to coś wspaniałego. Ale chyba nasz Brzuś też zrobił na tacie ogromne wrażenie – szeptała wieczorem Kasia do siostry, leżąc w łóżku. – Nasz Brzuś to prawdziwy zdrajca. Dwa dni spał z nami, a dziś przeniósł się do rodziców – zmartwiła się Zosia. – Daj spokój. To przecież kot taty – zachichotała Kasia.

Leżałem szczęśliwy w łóżku i wsłuchiwałem się w mruczenie Brzusia. – Co za uspokajający dźwięk. I czemu wcześniej nie mieliśmy kota? Nie rozumiem – wyszeptałem, tuląc żonę. – Ciesz się ciszą i spokojem, wkrótce w tym domu nie będzie kiedy spać – zaśmiała się Ewa. – Wiesz, nie mogę uwierzyć, że będziemy mieli syna! Dziękuję, kochanie, to najwspanialszy prezent! – uśmiechnąłem się i zmrużyłem oczy ze szczęścia.

**Lekcja: Czasem to, czego najbardziej pragniemy, przychodzi w najmniej oczekiwanej formie – i okazuje się, że wcale nie trzeba było szukać go daleko, tylko otworzyć serce na to, co przynosi los.**A rankiem, gdy pierwsze promienie słońca wśliznęły się przez zasłony, obudziło mnie ciepłe mruczenie przy uchu. Brzuś leżał zwinięty na poduszce, a jego ogon delikatnie muskał mój policzek. Spojrzałem na śpiącą obok Ewę, na jej dłonie spoczywające na brzuchu, i poczułem, jak coś we mnie pęka – nie boleśnie, ale z ogromną, ciepłą falą.

Wstałem cicho, podszedłem do pokoju dziewczynek. Leżały w poprzek łóżka, splątane ze sobą jak małe kotki. Marysia obejmowała Zosię, Kasia wtulała się w jej plecy. Przez uchylone drzwi dostrzegłem rysunek na biurku – wielkie, kolorowe serce, a w nim napis: „Dla Taty od trzech córek i Brzusia”.

– Tato? – zamrugała Marysia, unosząc głowę. – Czemu nie śpisz?

Podszedłem bliżej, usiadłem na brzegu łóżka. – Zastanawiałem się, czy wiecie, że jestem najszczęśliwszym ojcem na świecie – wyszeptałem.

Marysia uśmiechnęła się półprzytomnie, a Zosia wymamrotała coś o śniadaniu. Tylko Kasia otworzyła oczy i spojrzała na mnie z dziwną powagą.

– Tato, a kiedy Brzuś dorośnie, będziemy musieli kupić mu łóżko? – zapytała cicho.

Parsknąłem śmiechem, tak szczerym i głośnym, że zbudziły się wszystkie. – Nie, kochanie. Brzuś zawsze będzie spał z nami. W końcu to już nasz dom – powiedziałem, a w gardle poczułem znajomą gulę.

I wtedy zrozumiałem: przez lata myślałem, że brakuje mi syna. A tak naprawdę brakowało mi tylko odwagi, by zobaczyć, jak bardzo jestem już spełniony. Trzy wojowniczki, mruczący rudzielec i żona, która zawsze wiedziała lepiej. Miałem wszystko, czego pragnąłem – tylko musiałem to wreszcie dostrzec.