Pies drżał z zimna i był bardzo głodny.

Pewnego wieczoru, moja przyjaciółka Basia, wracając wieczorem do domu, zauważyła trzęsącego się z zimna psa. Gdy podeszła do niego, przestraszył się i uciekł. Basia pomyślała, że pies doznał przykrości ze strony jakiegoś człowieka i dlatego jest nieufny. Dziewczyna postanowiła pomóc temu psu.

W pobliskim sklepie kupiła karmę i chciała nakarmić głodne zwierzę. Pies chyba wyczuł dobre intencje mojej przyjaciółki i wolno zbliżał się do niej. Był bardzo głodny, więc szybko zjadł przyniesione przez nią jedzenie. Pozwolił się jej również pogłaskać i po chwili z ufnością przyjmował kolejne pieszczoty.

Basia postanowiła przygarnąć szczeniaka. Piesek był małą pięknością, ale był również wystraszony wszystkim, co działo się wokół niego. Dziewczyna obawiała się, że piesek nieprzestanie się jej bać i zastanawiała się, czy kiedykolwiek się do niej przyzwyczai. Czas pokazał, że niepotrzebnie się martwiła. Szczeniaczek szybko przyzwyczaił się do swojej nowej właścicielki i został nazwany przez nią Rubi.

Piesek był uroczy. Miał rudą, puszystą sierść z zabawną, brązową łatką na pyszczku oraz wielkie, mądre oczy. Był to wyjątkowy pies. Bardzo posłuszny i bezgranicznie kochał swoją panią. Gdy Basia wracała do domu, rudy szczeniaczek witał ją z wielką radością i miłością.

Przyjaciółka była szczęśliwa, że tamtego wieczoru spotkała na swojej drodze nowego przyjaciela.

Matka Basi odwiedzała córkę co pewien czas, a gdy dowiedziała się, że córka ma psa, była temu przeciwna.

Uważała, że pies to kłopot i namawiała córkę, aby oddała go do schroniska. Spotkała się z kategoryczną odmową. Basia nie chciała słuchać słów matki. Rubi był dla niej bardzo ważny i był jej najwierniejszym przyjacielem. Urósł i stał się mądrym, dorosłym psem.

Pewnego dnia miało miejsce niespodziewane wydarzenie. Matka Basi, po powrocie do mieszkania córki, zastała w domu włamywaczy, którzy zaczęli jej grozić. Ta sytuacja była bardzo niebezpieczna. Na pomoc przyszedł pies Rubi. Rzucił się na złodziei, głośno warcząc i szczekając, broniąc tym samym zaatakowanej kobiety. Kilka chwil później wystraszeni włamywacze uciekli z domu Basi.

Kobieta zdała sobie sprawę, że przed nieszczęściem obronił ją właśnie pies, którego nie lubiła i chciała się pozbyć. Żałowała wcześniej wypowiedzianych słów i było jej wstyd. Kobieta już nigdy nie robiła córce uwag na temat psa.

Rubi był bardzo przywiązany do swojej pani i nie lubił zostawać w domu sam, na długo. Pies uwielbiał długie spacery. Basia zabierała go ze sobą, gdy biegała lub wybierała się na wycieczki. Dziewczyna zabierała pieska ze sobą wszędzie, gdzie tylko mogła. Pies był życzliwie nastawiony do ludzi.

Basia założyła rodzinę i urodziła córeczkę Marysię. Dziecko i pies bardzo się kochały i spędzały ze sobą dużo czasu, bawiąc się.

Po jakimś czasie Rubi się oszczeniła. Jej dzieci umaszczeniem przypominały matkę. Wszyscy cieszyli się z nowych „domowników”, a w szczególności mała Marysia.

Matka Basi zmieniła zdanie na temat psów i dostrzegła w nich ich urok i mądrość. Postanowiła wziąć do siebie dwa szczeniaczki. Gdy rodzina spotykała się razem, wszyscy byli zadowoleni ze spotkania.

Basia nigdy nie żałowała, że przygarnęła porzuconego, bezpańskiego psa.