Bez­dzietna para odkryła na ławce noworodka. Minęło 17 lat — rodzice pojawili się i zażądali niemożliwego.

Bogna i Mikołaj wyszli z mieszkania przyjaciół, w którym właśnie hucznie obchodzono urodziny, i ruszyli w stronę własnego domu. Na zewnątrz listopad już rozpostarł swą szarą pelerynę. W przytłumionym świetle latarni widać było spadające płatki śniegu, a lekki podmuch wiatru popychał je przed siebie jak małe białe łabędzie.

Ależ to piękno! wykrzyknęła Bogna, zachwycona zimowym pejzażem.
Zgadza się przytaknął Mikołaj, przytulając ją mocniej.

Chwilę później nagle Bogna stanęła w miejscu, podnosząc brwi.

Słyszysz? zapytała.
Słyszę, dzieciak płacze odparł Mikołaj, rozejrzawszy się wokół.
Czy to możliwe, że w takim czasie ludzie spacerują z noworodkami? Ten płacz brzmi jak noworodkowy, zaniepokojona dodała Bogna. Jest tu gdzieś w pobliżu, ale nie mogę wskazać dokładnie.

Zatrzymali się i zaczęli rozglądać.

Wygląda na to, że z tej strony! w końcu powiedział Mikołaj i pobiegł w stronę miejskiego parku Łazienkowski. Na zasypanej śniegiem ławce leżał niewielki woreczek, skąd rozlegał się płacz.

Co za maleńka szepnęła Bogna. Gdzie jej rodzice?
Wydaje się, że zostawili ją samą domyślił się mężczyzna.

Bogna ostrożnie wzięła niemowlę w ramiona, a dziecko natychmiast ucichło.

Mały? Mała? Kto tak cię skrzywdził? szepnęła z czułością. Czyżby tak okrutni rodzice porzucili cię na mróz?

Wkrótce dotarli do mieszkania. Po położeniu dziecka na kanapie Bogna rozwinęła je i zaniemówiała: przed nimi leżała maleńka dziewczynka, której nie było jeszcze miesiąca. Miała podniszczoną koszulkę i była owinięta w podniszczoną kocykową kołdrę, przetartą aż po dziury.

Musimy natychmiast ją nakarmić, a pieluszki chyba nie były zmieniane od kilku godzin powiedziała Bogna ze łzami w głosie.
Będę biegał, wszystko kupię obiecał Mikołaj.
Kup mieszankę, butelkę i pieluszki dodała, kołysząc dziecko w ramionach. Wyglądało, że zaraz wybuchnie płaczem.

Po piętnastu minutach Mikołaj wrócił z zakupami.

Tu jednorazowe podkładki, bo innych jeszcze nie mam oznajmił, kładąc torbę przed Bogną.
Dobrze, teraz go (ją) przewijemy i nakarmimy ucieszyła się Bogna, krzątając się wokół maleństwa. Skóra dziewczynki była poplamiona drobnymi wybroczynami. Kobieta delikatnie wmasowała w jej ciało dziecięcy krem i rozłożyła nowe podkładki. Maluch chciwie wziął smoczek z mieszanką, jakby nie jadł od wieków.

Trzeba zgłosić to na policję, bo inaczej wszyscy pomyślą, że to my ją ukradliśmy zasugerował Mikołaj. Nie chcielibyśmy wpaść w sidła służb.

Zgadzam się potwierdziła Bogna, kładąc spokojnie dziecko spać.

W świcie do ich mieszkania wstąpiły pracownicy opieki społecznej i funkcjonariusze policji. Bogna z drżeniem patrzyła, jak malucha wyprowadzają z domu. Jedną nocą przywiązała się do tej maleńkiej istoty tak mocno, że rozstanie z nią raniło serce. Od siedmiu lat nie mieli własnych dzieci. Kiedyś Bogna zajść w ciążę, ale straciła dziecko w czwartym miesiącu. Po tym wydarzeniu przestali wierzyć, że kiedykolwiek zostaną rodzicami. Może więc znaleziony szczenięcy dziewczyna naprawdę straciła rodziców

Samotni, Bogna i Mikołaj zastanawiali się nad losem dziecka.

Kochanie, jakby mnie nie było, chciałabym jeszcze raz trzymać ją na rękach! Jest taka urocza wyszeptała.
Wiesz, podoba mi się cała ta zamieszka wokół małego kłębka namyślił się Mikołaj, patrząc w okno. Na placu zabaw mijały matki z wózkami. Mikołaj wyobrażał sobie Bogną pośród szczęśliwych mam i uśmiechnął się.

Trzy miesiące minęły. Marzenie młodej pary spełniło się. Urząd nie odnalazł biologicznych rodziców Zofii. Bogna i Mikołaj byli szczęśliwi. Kupili dziewczynce wszystko, co potrzebne: wózek, łóżeczko, ubranka, zabawki i mnóstwo innych drobiazgów. Zofia stała się ich ukochaną. Teraz Bogna dumnie spacerowała po dziedzińcu z różową wózkiem, rozmawiając z innymi mamami o dzieciach. Nikt nie wątpił, że rodzice adopcyjni zrobią wszystko, co w ich mocy.

Zofia w wieku siedemnastu lat skończyła liceum z złotym medalem i zamierzała podjąć studia pedagogiczne.

Podczas studniówkowego przyjęcia cała rodzina zebrała się przy stole, by uczcić sukces. Nagle ktoś zapukał w drzwi.

Otworzę, a wy, moje dziewczyny, poczekajcie uśmiechnął się Mikołaj, ruszając do przedpokoju.

Wkroczyli wdrążeni w alkohol, mężczyzna i kobieta, którzy wtrącili się w salon.

Zofiu, gratulujemy ukończenia szkoły! wykrzyknęła roztrzepana kobieta w szarym, podniszczonym żakiecie.
Zofiu, jesteśmy z ciebie dumni! dodał mężczyzna, drapiąc się po karku, jakby szukał słów.

Kim jesteście? zapytała Zofia, wstając od stołu. Po co przyszliście?

Jesteśmy twoimi prawdziwymi rodzicami, kochana zachrypiała kobieta, przedstawiając się jako matka. To my znaleźliśmy cię na ławce w parku siedemnaście lat temu.

Mamo, tato, co się dzieje? Czy to jakiś żart? patrzyła zdezorientowana, najpierw na gości, potem na Mikołaja i Bognę, którzy wymieniali spojrzenia.

Zofiu, nie słuchaj ich. To pijacy. Przyszli tylko po kolejny kieliszek rzekł ojciec.
A wy już rozdawacie „przedpołudnie”? z ironicznego tonu odparła Zofia. Co wam tu w duszy gra?

Bogna wtrąciła się, łamiąc łzy, i opowiedziała historię o znalezionej w parku maleństwie. Zofia patrzyła na nią zdumiona, prawie rozpłakana. Zebrawszy się z myślami, rzuciła:

Jeśli tak naprawdę jest, to wy obaj wynoście się stąd! wydała rozkaz, wskazując nieproszeni goście przy wyjściu.

Kochana, po co tak? Masz młodszych braci i siostry wtrąciła roztrzepana kobieta, trzepocząc włosy. Jej mąż kiwnął się nerwowo, jakby zgubił się w czasie. Para wyglądała, jakby nie wiedziała, w jaką porę roku jest, nie mówiąc już o zegarze.

Dobrze, przyjdę kiedyś w gości obiecała Zofia, licząc, że niechciani goście nie wrócą.

Roztrzepana ciotka i jej towarzysz pokłonili się, po czym odeszli.

Zamykając drzwi, Mikołaj westchnął z ulgą.

Co za smród zostawili! wykrzyknęła Bogna, otwierając okno.

Zofia spojrzała ciekawie na rodziców i zapytała:

Czy to prawda?

Matka spuściła wzrok.

Tak, kochanie przyznał ojciec.

Opowiedzieli jej, jak znaleźli ją na zimnej ławce w parku, jak owinięli w podniszczoną kołdrę i jak gorączkowo załatwiali formalności adopcyjne.

Więc więc, mamo, tato, kocham was jeszcze bardziej! prawie płacząc, wyznała. Przytulała rodziców i przyznawała, że nie mogłaby wyobrazić sobie, co by się stało, gdyby nie pojawili się tego wieczoru w parku.

Czas płynął. Niechciani goście już nigdy się nie pojawili. Rodzina Zofii doskonale rozumiała, po co przyszedł ten podarek alkoholicy potrzebowali tylko pieniędzy na kolejne picie. Rzucone przez nich dziecko stało się dla nich źródłem kasy. Zofia myślała inaczej. Przeraziło ją, że tacy ludzie mogą mieć kilkoro dzieci i nie dbać o nie. Oczywiście, takim «parze» potrzebne były jedynie zasiłki rodzinne.

Kilka lat później Zofia ukończyła studia i podjęła pracę w pedagogicznym kolegium. Nigdy nie zapomniała, że gdzieś w świecie mają się jej bracia i siostry. Pewnego dnia podjęła decyzję pojechać ich odwiedzić.

Wyruszyła wraz ze swoim chłopakiem, Wenią, z którym przyjaźniła się od lat i który obiecał ją wspierać. Dotarli do zrujnowanego domku, w którym wciąż ktoś mieszkał.

To jest to? zapytał zdumiony Wenia.
Chyba tak skinęła głową Zofia i weszła na zaniedbane podwórze, które nie widziało remontu od stu lat.

Stuknęli w stare drewniane drzwi. Po kilku sekundach w domu rozległy się kroki.

A, pamiętacie nas? wymamrotała znajoma roztrzepana ciotka. Wchodźcie już. A kto to z tobą? Narzeczony? Trzeba mu nalać i wypić za niego.
Jestem narzeczonym, ale nie po to przyszliśmy odpowiedział poważnie Wenia.
Po co więc? Dajcie choć trochę grosza dzieciom, one głodują, a ja nic nie mam. Waszego ojca rok temu pochowano mruknęła, wzruszając ramionami.

W drzwiach pojawiła się para czujnych dziecięcych oczu.
To dla was powiedział Wenia, podając dwie duże pudła z cukierkami. Maluchy natychmiast przejęły prezenty i zniknęły w innej części domu.

Przy stole siedział chudy chłopiec, który niepewnie patrzył na gości, jakby rozważał coś w sobie.

To nasz Mirek. Poznajcie go. Nieśmiały, ale dobry. Marzy o nauce wymamrotała ciotka.

Zofia podeszła bliżej.

No to się poznajmy? uśmiechnęła się łagodnie, wyciągając rękę. Jestem twoja siostra.

Chłopak spojrzał na nią krzywo, wahając się, i niechętnie podał dłoń.

Zofia i Wenia zabrali Mirka ze sobą. Okazał się bystry i zdolny. Dzięki pomocy Zofii udało się go przyjąć do szkoły i wynająć mu mieszkanie w mieście. Codziennie odwiedzała go z Wenią. Z czasem Mirek rozkwitł, stał się uśmiechnięty, żartował, opowiadał anegdoty i cieszył się rodziną.

W domu ich matkialkoholikki zostali jeszcze dwaj bracia mieli dziewięć i dziesięć lat. Zofia od czasu do czasu czekała przy szkole, niosąc im duże torby z jedzeniem. Było jej naprawdę przykro z powodu braciszka i siostrzyczki, bo ich matka wydawała wszystkie zasiłki na alkohol. Zofia zapraszała ich do siebie, by choć na chwilę poczuli się normalnymi dziećmi, zapomnieli o biedzie i trudach. Z Wenią je woziła do kina, na karuzele albo po prostu na spacer do parku. Pewnego dnia ich matka zmarła jej styl życia doprowadził ją do kresu.

Nikolaj i Bogna zyskali opinię dobrych, troskliwych rodziców. Niedługo w ich rodzinie pojawiły się kolejne dwoje dzieci. Wychowaniem Artura i Wiktorii głównie zajmowali się Kamil i Zofia mieli najwięcej wolnego czasu. Dwoje z nich rosło w domu adopcyjnym, zapominając ciężkie, bolesne dzieciństwo. Jako mali marzyli uciec z rozpadającej się chaty i surowej, roztrzepanej mamy, ale bali się. Teraz ich marzenie spełniło się samo. Oboje ukończyli studia i zostali znakomitymi psychologami, otwierając własne gabinety, w których przyjmowali liczną rzeszę pacjentów.