Moje mieszkanie jest jak dziedziniec.

Dwa lata temu wraz z rodziną przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania, usytuowanego w spokojnej okolicy. W pobliżu znajdowała się szkoła, było blisko do sklepów i na plac zabaw. Niedaleko też była firma, w której pracował mój mąż.

Mamy uprzejmych i życzliwych sąsiadów, którzy są czasem trochę nachalni. Wraz z nimi użytkujemy wspólny balkon, przez który można dostać się do mieszkań bezpośrednio z klatki schodowej. Drzwi prowadzące na balkon są zamykane. Wspólny balkon dzielimy z rodziną z trójką dzieci – dziewczynką i dwoma młodszymi chłopcami, bliźniakami. Młodsze dzieci nie mają kluczy, aby dostać się do swojego mieszkania — przechodzą przez nasz wspólny balkon. Ich ojciec dużo pracuje i nie ma go w domu przez większą część dnia. Matka jest zazwyczaj czymś zajęta i nie ma czasu otwierać dzieciom drzwi.

Nie mam czasu ani ochoty na otwieranie drzwi dzieciom sąsiadów. Ich matka często nie zabiera ze sobą kluczy, wiedząc, że jestem w domu i wpuszczę ją do mieszkania przez balkon.

Delikatnie zwróciłam sąsiadom uwagę, że taka sytuacja jest dla mnie mało komfortowa, ale nic się nie zmieniło. Nie wiem co mam zrobić. Wszelkie próby tłumaczenia im, że są kłopotliwi, nie przynoszą rezultatu. Postanowiłam nie otwierać drzwi i ignorować dzwonek. Wówczas bombardowali mnie telefonami z prośbą o wpuszczenie ich do środka.

Mam nadzieję, że wkrótce skończą z takim zachowaniem i zrozumieją, jak uciążliwa jest dla mnie taka sytuacja, nie jestem przecież ich odźwiernym. Tak naprawdę to dobrzy, uprzejmi ludzie, tylko nie rozumieją, że sprawiają mi kłopot.