«Dzień dobry, Julio»: poranek, który wszystko zmieniłW miarę jak pierwsze promienie słońca muskały balkon, Julia odkryła nieznany list ukryty pod skrzynką na listy, który zawierał tajemnicę, której nie była gotowa przyjąć.

Pewnego ranka Marek zawołał Urszulę «Jula». To wydarzyło się właśnie przed świtem.
Marek przytulił się do żony, objął ją ramieniem i szepnął do ucha:
Dzień dobry, Jula.
Po czym zasnął, mrucząc pod nosem i zapadając w dalszy sen.

Urszula otworzyła oczy, leżąc nieruchomo, bojąc się ruszyć. W środku ogarnął ją dreszcz lodowatej grozy. Co się stało? Co mogło się wydarzyć? Wszystko przecież było w porządku a może nie?

Marek przewrócił się na bok, ziewnął i rzekł:
Ula, jakżeś zimna, nawet mój sen się rozproszył. Czy wszystko w porządku? Lato na dworze, a ty drżysz pod kołdrą. Zaraz zaparzę herbatę.

Marek Kowalski, nie zwracając uwagi na zamieszanie, ruszył do kuchni, podskakując wesołą melodią.

Urszula leżała jeszcze chwilę, po czym wyssała się z łóżka, poszła umyć twarz. Nogi były jak ołowiane, w głowie szumiał biały szum. Może naprawdę naprawdę potrzebuje herbaty.

Marek poprosił o naleśniki. Urszula spojrzała na niego ponuro.
Zawołałeś mnie jutro rano Jula.
Co, kochanie?
Marek, nie udawaj, że cię nie słyszałaś. Rano nazwałeś mnie Jula.
Usłyszałaś się, Urszulo. Jula, Jula to tylko poranna mgła. Dlaczego więc jesteś taka zimna i ponura? Och, kobiety. Same sobie wymyślają problemy i się obrażają. Idę do pracy głodny.

***

Urszula wędrowała po domu, próbując się otrząsnąć, podlewała kwiaty, upiekła naleśniki, szybko się ubrana i pojechała do męża do pracy. Być może naprawdę usłyszała. Jula Ula. Faktycznie.

***

W przychodni męża pojawiła się nowa sekretarka. Urszuli serce zadrżało, a w głowie znów powróciły poranne lęki.
Sekretarka była młoda, piękna, z kasztanowymi kręconymi włosami i olśniewającą figurą.
Pan Marek jest zajęty i dziś nie przyjmuje. Mogę zapisać panią na przyszły tydzień.
Lepiej zapisz mnie od razu, przyjdę sama, będzie mi łatwiej wtrąciła nagle Urszula.
Co? Proszę pani? zapytała zdziwiona sekretarka, rozszerzając oczy. Kobieto, kim pani jest?
Gorączka. Urszula Nowak, żona pana Marka Kowalskiego. Odeszłaś już? Tu zbierają się uliczne gołębie.

Nagle głośnik rozbrzmiał radosnym głosem Marka:
Julu, przynieś mi kawę. Julu?

Urszula westchnęła:
Dobrze, proszę bardzo.

***

Uluś? zachrypnął Marek, widząc żonę z tacą w swoim gabinecie. Coś się stało?
Oto twoja kawa. A ja przyniosłam naleśniki. Oświadczenie o rozwodzie dostaniesz pocztą. Smacznego.
Urszulo, co do licha się dzieje? wściekł się mąż. Od rana jak czarownica na miotle.
Twoja czarownica siedzi w poczekalni. Czemu nie ma uczesanej fryzury? Taki poważny dentysta i taka wulgarna sekretarka, to chyba tanio, panie Marku.
Urszulo, przestań. Dość. Nie wytrzymam twoich napadów. Wiesz co? Będę tydzień mieszkał na wsi. Poczekam, aż się uspokoisz. Zadzwonię, jak się ochłodzisz.
Za późno, Marku. Nie wybaczę zdrady. Po prostu powiedz mi dlaczego, żebym wiedziała.

Marek westchnął zmęczony, wziął łyk kawy i zmarszczył brwi.
Waleria odeszła. Jula przyjęła jej miejsce po rekomendacji.
Od kiedy?
Miesiąc temu. Z niechęcią odpowiedział, odwracając wzrok.
Czemu mnie o tym nie poinformował? Zawsze dzieliliśmy się nowościami.
Nie spodziewałem się, że Jula zostanie na stałe. A ona radzi sobie świetnie.
Nie wątpię.
W pracy! zalał się Markiem. Świetnie radzi sobie w pracy!
I nie tylko.
To był wypadek! Nie chciałem!
Nie chciałeś, więc nie zdradziłeś. Dziś zbiorę rzeczy i wyprowadzę się.
Gdzie? zadręczał się Marek. Mówiłem, że tydzień będę na wsi, po prostu uspokój się. Urszulo, nie chcę rozwodu!
Ale będziemy musieli. Nie wytrzymam, jak twoje imię pada z twoich ust. Urszula, Jula. Twoja ruda sekretarka będzie mi nieustannie przyćmiewać oczy. Nie zniszczysz mi psychiki. Pracuję już i z dziećmi.

Dokąd zmierzasz? Zostań w mieszkaniu.
Po co mi twoje mieszkanie? Mam własny dom.
W tej pustkowiu? Stary drewniany dom?
To mój dom. I koniec.

***

Dom pochodził od rodziców i wypełniał serce nostalgią. Urszula chciała zapłakać. Tyle wspomnień, a wokół tylko stęchły zapach.

Przyjaciółka Nela, stojąc obok, drwiła:
Nie dasz rady tu mieszkać, Ula, nie oszukuj się. Wróć do mieszkania, znajdziesz coś. Sprzedaj ten dom, weź kredyt. A potem
Nie patrz tam, już minęliśmy to. Nie dam rady. A ty?
Nie wiem, jak bym postąpiła, będąc na twoim miejscu.

Urszula otworzyła wszystkie okna w domu.
Wiedziałam, że tu można kiedyś mieszkać. Dom solidny. Od wsi do miasta piętnaście minut samochodem. Widać, że ludzie przyjechali z miasta, wybudowali wiele domów, zapewne już podłączono wszystkie media. Ja tu byłam pięć lat i nigdy nie przyjechałam.

To prawda, ale to tyle roboty! Muszę zamieszkać od razu. Może pożyję trochę?
Gdzie? W spiżarni?
Sasza wyjechała na wakacje do mojej mamy zagniewana odpowiedziała Nela. W jej pokoju możesz przebywać do jesieni.

Pokój nastolatka jest nietykalny, co ty za matka? Poza tym nauczycielka.
Daj spokój odrzekła Nela machając ręką.

Czujesz ten zapach? nagle zapytała Urszula. Trawy, dachu, dzieciństwa.
Tak, trawa wyrosła, trzeba ją skosić. Ula, nie dasz rady.
Rozwiążę to. Mogę zamówić ekipę, żeby wykopali ogród. Mam trochę oszczędności. Przez pięć lat, odkąd Marek otworzył klinikę, żyłam z jego pieniędzy. Traktował moją pensję jak przyjemność. Zawsze mówił, żebym odkładała na przyjemności.

Dobry człowiek westchnęła Nela.
Myślałam tak. A jednak ciężko mi w duszy.
Rozumiem.
Nie wyobrażasz sobie, co czuję. Myślałam, że tej Jule wyryję przednie zęby, niech Marek potem nowe zrobi. Ale po co mi to? Ona jest młoda, zdrowa, nie zostanie bez zębów.

A ty jesteś stara i chora? zadrwiła Nela. W czterdziestce dopiero się zaczyna życie.

Jak to wytłumaczyć Poli? Nie chcę o tym myśleć. Rozwód dam znać. Bo nie chce, żeby przerywała studia, przyjeżdżała pocieszać, namawiać.

Można to zrozumieć. Dwadzieścia lat razem. Nie żałujesz?
Żałuję jak pszczoła w tyłku. Odstaw się.

Jesteś okrutna zdziwiła się Nela. Myślałam, że będziesz płakać.
Nie zobaczysz.

To stres się objawia.
Może. Dobra. Chcesz mnie wesprzeć? Weź wiadro, pobierz wodę. Umyję podłogi, okna, odkurzę kurz.
Lepiej w hotelu zamieszkaj. A potem nie, naprawdę chcesz zajmować się tym domem?
Po co nie? To dom moich rodziców. Nie chcę go wyburzyć ani sprzedać.

Zatrudnij projektantów i budowlańców, niech naprawią wszystko, bo to nasz wspólny dom.
Nie chcę tam zostawać.
Nie podzielisz go?
Myślę, że Marek zostawi go nam z córką, bo ma działkę. A tam Pola zdecyduje. W zasadzie to jej mieszkanie, nie potrzebuję go.

Marek wyremontował swoją działkę w luksusowy willowy kompleks, lepszy niż nasz. Ma tu łazienkę i wodę.
I tutaj będzie. Dość narzekań, wsparcia nie ma. Kolumna się zepsuła, chyba nie wrócię.

A studnia?
Nie lubię studni. Lubię chodzić na spacery i oglądać okolice.

***

Kolumny, które kiedyś stały na miejscu, zniknęły. Zamiast nich stał nowy, piękny dom otoczony wysokim ogrodzeniem.

Niewiele się zmieniło, skrytykowała Nela. Wiele lat minęło. Wasze domy są blisko siebie, wkrótce będą się rozrastały.

Skąd to wiesz?
Obejdź swój dom. Zobacz, mają ogrodzenie z trzech stron, a przy twoim tylko słupki. Pewnie szukali właściciela, a znalazłeś go.

Może jeszcze nie postawili ogrodzenia.

Patrz, nadjeżdża samochód. Coś się dzieje.

Ty, Nelo, tylko bajki wymyślasz.
Życie bywa ciekawsze niż bajki. Patrz, jaki facet! powiedziała.

Nelo, zamknij się. Mam rozwód i zdradę na myśli, nie mam czasu na facetów.
A po co więc tu stoisz, jak przyklejona?
Zapytam tego faceta, gdzie jest kolumna, potrzebuję wody.

Mężczyzna, nieprzyjazny, nie skinął nawet głową. Stał przy swoim samochodzie, ręce w kieszeniach, milczał. Nela również milczała.

Czego potrzebujesz? zapukał.
Drewna na opał, odpowiedziała Urszula.

Mężczyzna lekko się przechylił.
Można i tak. Nie jesteś przypadkowo właścicielką tego domu?
Tak, to ja. Kiedyś była tu kolumna, potrzebuję wody.
Przepraszam, nie ma tu żadnych kolumn.
Czy mogę skorzystać z waszej studni?
Nie ma tu innych studni.
Dobrze, pójdę do własnej.

Dlaczego nie poszliśmy od razu do niej?
Nie lubię studni, rozumiesz?
Masz wodę pitną? szepnęła Nela.
Nie, idź już do domu, nie stresuj się.

***

Rano Urszulę obudził poranny skrzek świń. Przypominało to dzieciństwo, ale w domu nie było zapachu pierogów. Nikt nie wchodził, drzwi nie stukały. Łzy znów popłynęły. Co ja tu robię? pomyślała.

Nagle usłyszała kolejne dźwięki szelest trawy i kroki przy oknie.
Hej, kto tam? Zadzwoń na policję!

Spokojnie, to sąsiad. Muszę odebrać od was Gienka.

Urszula, w pidżamie, wyszła na podwórko.
Jaki Gienek? Co mnie oszukujecie?

Gienek! krzyczał mężczyzna w głąb zarośli.

Z trawy wyłonił się mały, czarny prosiaczek.
Gienku, nie bój się, wyjdź, pójdziemy do domu, głupcze.

Prosiak nieśmiało podszedł do Urszuli. Był mały, czarny, zupełnie inny niż te, które znała.

Rasy? przyznał się mężczyzna. Szczerze mówiąc, nie znam się na świniach.

Po co ci ten prosiak?
To nie mój. Zagrodził się na moim podwórku i mieszka w szopie. Przeszukałem całą okolicę, nikt go nie szuka. Może go oddam, bo ktoś mógłby go chcąć zabić.

Jak trafiliście do takiej wsi?
Co? To spokojne miejsce, świeże powietrze, blisko miasta. Wy też nie jesteście typową wsianką?

Skąd bierzesz te wnioski?
Po pierwsze, widzę cię pierwszy raz po trzech latach, po drugie, twój ogród jest zarośnięty, po trzecie jesteś urocza.

Mężczyzno, wybuchła Urszula proszę, zostawmy to. Mam rozwód w tydzień, stres,W końcu Urszula zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie zależy od domu ani od ludzi wokół, lecz od jej własnej odwagi, by iść dalej.