Krok do ołtarza

Dzień przed ołtarzem

Stałam przed wielkim lustrem w swoim pokoju, patrząc na swoje odbicie i nie mogłam się napatrzeć. Powoli obracałam się to w jedną, to w drugą stronę, podziwiając ślubną suknię, a na mojej twarzy pojawiał się niekontrolowany szeroki uśmiech. Materiał delikatnie opływał sylwetkę, a szeroka spódnica falowała lekko przy każdym ruchu. Co chwilę lekko podwijałam brzeg sukni, wyobrażając sobie, jak idę do ołtarza.

W progu stanęła moja starsza siostra, Agata. Oparła się o framugę drzwi, założyła ręce na piersi i z lekkim rozbawieniem patrzyła na mnie.

Piękna jesteś, naprawdę powiedziała w końcu, nie kryjąc śmiechu. Ale będziesz potrzebować drugiej sukienki. W takiej balowej nie wytrzymasz do końca wesela. Wyobraź sobie tylko: tańce, goście, jedzenie, a ty będziesz się męczyć w tym stelarzu, w którym ledwie można się ruszyć.

Zamarłam i popatrzyłam w lustro. Słowa Agaty natychmiast wywołały zwątpienie. Rzeczywiście, nie pomyślałam wcześniej, by kupić coś wygodniejszego na przyjęcie. Ta suknia była idealna na ceremonię i zdjęcia, była taka, jak ją sobie zawsze wyobrażałam klasyczna, podniosła, prawdziwie ślubna. Ale do tańców, do zabaw z rodziną i przyjaciółmi? Potrzebowałabym czegoś lżejszego. Może prostej, białej sukienki bez falban, do kolan?

Myślisz? zmarszczyłam czoło, oceniając objętość spódnicy. To chyba rzeczywiście byłoby lepsze. Pomożesz mi wybrać?

Jasne przytaknęła Agata z uśmiechem. Ty sama w sklepie? Znając cię, przymierzyłaśbyś wszystko i wróciła z niczym. I w ogóle jestem zaskoczona, że udało ci się kupić tę suknię!

Wzruszyłam ramionami lekko zawstydzona.

Miałam ją szytą na miarę, według mojego projektu. Gdybym miała wybierać w salonie, chyba zostałabym tam na zawsze. Tyle możliwości, tyle koronek, tyle wszystkiego naprawdę trudno się zdecydować.

Odeszłam od lustra, usiadłam na brzegu łóżka i patrzyłam na Agatę z nadzieją.

Jutro masz czas? Pojedziemy razem po drugą sukienkę? Bez ciebie zgubię się w tych wszystkich sklepach…

Agata podeszła bliżej, wygładziła mi niby to zagniecione fałdki na białej tkaninie i uśmiechnęła się ciepło.

Dla mojej ukochanej młodszej siostry wszystko! Szukamy ci wymarzonej sukienki do tańca.

*******************

Siedziałam przy kuchennym stole, otoczona stosem śnieżnobiałych zaproszeń. Za oknem już od dawna był wieczór miasto, choć wciąż pełne dźwięków, pogrążało się w mroku. W pokoju paliła się lampa, oświetlając równiutkie rzędy kart i kopert. Z pochyloną głową starannie wypisywałam imiona gości ozdobnym pismem. Chciałam, żeby każde zaproszenie było wyjątkowe, dlatego odrzuciłam pomysł zamawiania gotowych nadruków własnoręczny podpis dodaje przecież uroczystości szczególnego uroku.

Mama i siostra próbowały mi pomóc, ale ja uparłam się: To mój ślub. Muszę chociaż to zrobić sama.

Jeszcze chwila i skończę mruknęłam cicho, obracając kartkę na drugą stronę. Dłoń już mi drżała, a palce zdrętwiały od kilku godzin pisania. Odwykłam od ręcznego pisania… aż boli.

W drzwiach znowu pojawiła się Agata. Przez chwilę w milczeniu patrzyła na mnie, a potem usiadła naprzeciwko. Ze skrzyżowanymi nogami i łagodnym uśmiechem przyglądała się mi tej samej siostrze, która lada moment miała zostać panną młodą.

Może jednak pomogę? zaproponowała po cichu, pochylając się lekko Popatrz, ile jeszcze zostało. I czemu Kuba ci nie pomaga? W końcu połowa gości jest od niego.

Odstawiłam pióro, ułożyłam zdrętwiałe palce i oparłam się wygodnie na oparciu krzesła. Ta przerwa była mi potrzebna.

Praktycznie nie ma go w domu westchnęłam, przesuwając dłonią po stosie gotowych zaproszeń. Stara się wszystko pozałatwiać przed urlopem, żeby potem nie myśleć o pracy. Czy ty też tak masz, że przed urlopem robisz dwa razy tyle co zawsze?

Na chwilę się zawiesiłam, na mojej twarzy pojawił się nieco rozmarzony uśmiech.

Po ślubie chcemy gdzieś wyjechać. Może nad morze, byle daleko od miejskiego zgiełku. Chciałabym zacząć nowe życie, z dala od bieganiny.

Ale mógłby chociaż kilka zaproszeń podpisać, przecież czasu by mu starczyło zauważyła Agata z nutą pretensji, lecz bardzo spokojnie.

Wiedziałam, że siostrze nie do końca podobało się podejście Kuby do przygotowań. Od początku coś jej nie pasowało w jego zachowaniu Nie okazywał uczuć tak ekspresyjnie jak ona, czasem był zbyt zamknięty.

Może po prostu martwię się niepotrzebnie? pomyślała Agata, spoglądając na niego podejrzliwie. Może to tylko mój nadmiar opiekuńczości?

A jednak nie dawało jej spokoju to dziwne uczucie, ten dystans w postawie Kuby, jego puste spojrzenia, gdy mowa była o wspólnej przyszłości.

Paradoksalnie, to on pierwszy zasugerował ślub. Spotykaliśmy się od trzech miesięcy to niewiele, ale to on był inicjatorem, roztaczał wizje uroczystości, sam wybierał restauracje, upierał się przy licznych gościach.

Chcę, żebyś zawsze pamiętała ten dzień mówił, przesuwając po stole zdjęcia dekoracji, kwiatów, sal. Spójrz, pastelowe kolory, żywe kwiaty, będzie pięknie!

Sam ustalał menu, decydował o wszystkim. Moja rodzina przyjedzie z całej Polski, nie możemy robić małej imprezy! podkreślał.

Ja chłonęłam te plany, wyobrażając siebie w blasku fleszy, w białej sukni. Nie zauważałam sprzeczności milczenia Kuby, braku udziału w niektórych detalach, chwil, gdy całkowicie wyłączał się z rozmowy.

Agata patrzyła na to wszystko z boku. Z jednej strony Kuba wykazywał zaangażowanie, z drugiej było w tym coś sztucznego, jakby nie był do końca sobą, jakby tylko grał wymarzonego narzeczonego.

Może to tylko stres? próbowała się pocieszać. Ale czemu ten niepokój nie odpuszcza?

Zerknęła na mnie, pochyloną nad próbnikami materiałów na dekoracje i westchnęła. Najważniejsze, żebym była szczęśliwa. Resztę pokaże życie.

***********************

Z ulgą myślałam, jak dobrze, że przygotowania idą sprawnie. Kuba przejął na siebie większość wydatków; zarezerwował piękną salę w samym Krakowie, zamówił fotografa, zaplanował podróż poślubną do ciepłego kraju. Ja miałam się tylko zająć sobą, wybrać suknię, umówić się do fryzjerki, wybrać bukiet.

Pewnego wieczoru, przy herbacie w kuchni, Agata znów pozwoliła sobie na delikatną sugestię. Długo milczała, przyglądając mi się badawczo.

Nie boisz się, że się spieszycie? Faktycznie znacie się przecież bardzo krótko. Nie lepiej spróbować wspólnego życia, zanim zrobicie ten krok?

Nie poczułam się urażona. Zawsze rozumiałam, że ona martwi się o mnie szczerze. Uśmiechnęłam się tylko lekko.

Nie obawiaj się, Agatko, jestem pewna, że wszystko się ułoży. Przecież potrafię gotować, sprzątać lubię, a Kuba przez swoją pracę i tak nie będzie przeszkadzał Zresztą, zawsze mogę zatrudnić kogoś do pomocy.

Wzięłam łyk herbaty i już podekscytowana dodałam:

Kocham go! Po raz pierwszy ktoś wywołuje u mnie takie uczucia. Nie chcę zmarnować swojej szansy.

Agata patrzyła na mnie, próbując ukryć swoje wątpliwości. Widziała, jak jaśnieje moja twarz. Może tak właśnie wygląda miłość kiedy przeszkody wydają się niczym, a przyszłość jest piękna.

Jesteś tego pewna? zapytała ostrożnie.

Tak, naprawdę! Wiem, że tego chcę. Rozumiemy się, chcemy tych samych rzeczy rodziny, stabilizacji, domu.

Agata uśmiechnęła się, choć wciąż pełna wątpliwości poklepała mnie po dłoni.

Jeśli jesteś szczęśliwa, to jestem z tobą.

Uścisnęłam jej dłoń z wdzięcznością.

Dzięki, Aga. Wiem, że się martwisz, ale jestem naprawdę szczęśliwa. Wydaje mi się, że to początek czegoś pięknego.

Sama musiała przyznać Kuba potrafił rozpieszczać. Każde spotkanie było jak z komedii romantycznej: czasem bukiet kwiatów bez okazji, czasem ciepła kartka z miłymi słowami, czasem ulubiona czekolada z dzieciństwa.

Największe wrażenie robiła na wszystkich jego codzienna dostawa kawy do pracy. Wiedział dokładnie, jaką kawę lubię z syropem migdałowym i bitą śmietaną. Każdego ranka, punkt dziewiąta, kurier przynosił mi kubek z napisem Dla najpiękniejszej. Trochę mnie to krępowało, ale sprawiało ogromną przyjemność.

Kuba też codziennie rano podwoził mnie do pracy i po mnie przyjeżdżał. Zawsze punktualny, zawsze z uśmiechem, zawsze otwierający przede mną drzwi. Moje koleżanki patrzyły z zazdrością.

No masz złotego chłopaka! powtarzały. Skąd go wzięłaś?

Śmiałam się wtedy, trochę zawstydzona, niedowierzając, że to wszystko naprawdę mnie spotkało.

Agata patrzyła na to wszystko i wciąż odczuwała niepokój.

Wieczorem, popijając herbatę, zdobyła się na szczerą rozmowę.

Wiesz, on rzeczywiście pięknie się stara… Ale mam wrażenie, że to wszystko jest zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Kiedyś zobacz, jak zachowuje się, gdy coś pójdzie nie po jego myśli. Nie zapominaj patrzeć głębiej.

Zamyśliłam się, potem uśmiechnęłam łagodnie:

Ty zawsze taka rozsądna… Daj spokój, nie wymyślaj problemów. Naprawdę jestem szczęśliwa.

Agata westchnęła i kiwnęła głową:

Zobaczymy.

Ale przeczucie jej nie zawiodło. Historia, która wydarzyła się później, zupełnie mnie zaskoczyła…

***********************

Pojechałam do Kuby w doskonałym nastroju. W rękach miałam teczkę z notatkami chciałam dopiąć razem ostatnie szczegóły ślubu: rozmieszczenie gości, wybór muzyki, ustalenia dekoracyjne. Wyobrażałam sobie, że spędzimy miły wieczór, zamówimy pizzę, będzie przyjemnie.

Ale już od wejścia czułam napięcie. Kuba, stojąc w przedpokoju z rękami w kieszeniach, nie przywitał mnie jak zwykle. Jego twarz była spięta, oczy jakieś chłodne, obce.

Czyli ślubu nie będzie? szepnęłam, czując, jak robi mi się słabo. Usta miałam jak sparaliżowane. Co się stało? Kuba, odezwij się, proszę…

Podniósł na mnie wzrok. W jego spojrzeniu nie widziałam już czułości tylko pogardliwy grymas.

Co zrobiłaś… Nic nadzwyczajnego. Kobietą się urodziłaś, ot co. I tak wszystkie gonicie za pieniędzmi. Przyjdzie ktoś lepszy polecisz za nim bez żalu. Jak ja was nienawidzę…

Zamarłam. Nie wiedziałam, czy dobrze słyszę. Pięści miałam zaciśnięte na teczce tak mocno, aż pobielały mi kostki. Czy naprawdę uważał, że szukam bogacza? Przecież całą siebie oddałam tej relacji, przekładałam spotkania, pracę, zrezygnowałam z wielu rzeczy…

Kuba, nie rozumiem… powiedziałam cicho. Nigdy nikogo nie szukałam. Ty dobrze wiesz, co dla mnie znaczysz.

Wzruszył ramionami, odwracając się od okna.

Myślisz, że niczego nie widzę? Nawet, jak nie patrzysz, da się wyczuć. Ufasz kobietom zawsze zostaniesz z niczym.

Do gardła podchodził mi klocek. Chciałam zaprzeczyć, wyjaśnić, ale nie byłam w stanie wypowiedzieć słowa. Przede mną stał zupełnie inny Kuba. Ten, którego pokochałam za wrażliwość i czułość zniknął. W jego oczach była tylko złość i żal.

Ale ja nigdy… próbowałam, ale głos mi się załamał.

Daj spokój, tłumaczyć się nie musisz. Wszystko jasne. Myślałem, że jesteś lepsza. Nic z tego.

Milczałam. W głowie miałam milion pytań, a żadnej odpowiedzi. Jak coś, co wyglądało na szczęście, mogło się nagle tak skończyć? Jeszcze wczoraj kochał mnie całym sercem, dzisiaj patrzył na mnie jak na obcą. W środku narastała pustka ta, która pojawia się, gdy pękają w jednej chwili wszystkie marzenia.

Stałam przed nim, drżąc z wysiłku, by nie rozpłakać się na miejscu.

Kocham cię… nie chcę nikogo innego próbowałam, ściskając pięści, jakby to miało mnie uratować.

Kuba nagle uniósł głowę. Było w nim więcej bólu niż złości ten ból siedział w nim najwyraźniej od lat.

Już raz komuś uwierzyłem i wiesz, jak się skończyło? Wszystko przygotowane, wydane pieniądze, czas… I nagle, przed całą rodziną, usłyszałem: „Przepraszam, zmieniłam zdanie”.

Był wtedy młodszy, pełen nadziei, wierzył, że znalazł tę jedyną. Szykował wesele, wybierał obrączki. W dzień ślubu przyszła do niego, uśmiechnięta, i powiedziała: Przepraszam. Znalazłam kogoś innego.

To boli, prawda? ciągnął dalej, patrząc niewidzącym wzrokiem. Możesz się cieszyć, że nie robię tego przy gościach. Idź już.

Jego słowa uderzyły mnie jak cios. Zachwiałam się, ale nie upadłam. Chciałam jeszcze coś wyjaśnić, ale nie miałam już siły. Odwróciłam się i wyszłam.

Drzwi cicho zaszły, zostawiając go samego w pustym mieszkaniu. Usiadł na kanapie, ukrył twarz w dłoniach. Potrzebował nad resztą zapanować…

Naprawdę powinienem pójść do terapeuty pomyślał gorzko.

Prawdę powiedziawszy, bardzo mu na mnie zależało. Gotowałam mu ulubione potrawy, śmiałam się z jego żartów… Ale im bliżej ślubu, tym częściej widział we mnie tamtą z dawnych lat, przez którą czuł się zdradzony. I za każdym razem, gdy patrzyłam mu w oczy, myślałam o wspólnej przyszłości, on miał wrażenie, że powtórzy się przeszłość.

Wyobrażał sobie nawet moją zdradę, zupełnie symboliczną. Wiedział, że musiałby temu zapobiec…

Po chwili sięgnął po telefon. Spojrzał na kontakty, aż w końcu wybrał jeden numer.

Cześć, to ja powiedział, z trudem formułując myśli. Potrzebuję pomocy Boję się, że zostanę znów sam. Muszę to powstrzymać.

Po drugiej stronie rozległ się spokojny, życzliwy głos:

Dobrze, że dzwonisz. Kiedy możesz przyjść?

Spojrzał w okno, na czerwonawe niebo, i szepnął:

Choćby jutro…

**********************

Rok później. Stałam w słonecznej sali, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Miałam na sobie tę samą suknię delikatną, z ażurkiem na rękawach.

Rozległa się muzyka cicha, wzruszająca, kojąca. Ujęłam Kubę za rękę i razem ruszyliśmy na środek. Uśmiechnął się lekko, mocniej mnie objął i ruszyliśmy do walca.

I jak się czujesz jako mąż? zapytałam szeptem, patrząc mu w oczy.

Dziwnie odpowiedział szczerze, mrużąc oczy. Niby wszystko jak dawniej, a jednak inaczej.

Bo teraz wszystko jest naprawdę uśmiechnęłam się. Bez lęku, bez a co, jeśli.

Przypomniałam sobie tamten dzień sprzed roku, kiedy od niego wyszłam ze łzami, czując, że świat się kończy. Ale właśnie to załamanie dało mi siłę wrócić.

Następnego ranka znowu stanęłam w jego drzwiach. Bez wyrzutów, bez scen, za to z konkretnym postanowieniem.

Nie odejdę, póki nie wyjaśnimy sprawy. Wiem, że się boisz. Ale przeszłość nie musi zniszczyć naszej przyszłości. Postarajmy się razem.

Kuba milczał długo. Wreszcie powiedział cicho:

Nie rozumiesz Nie chcę znów tej samej pustki.

A ja nie chcę, żebyś żył w strachu odpowiedziałam. Znajdźmy rozwiązanie razem.

I trafiliśmy do psychologa. Powoli, krok po kroku, Kuba zaczął się otwierać, opowiadać o swoich dawnych ranach, o poczuciu wstydu.

Byłam obok. Nie oceniałam, nie naciskałam po prostu byłam. Uczyłam się rozumieć jego lęki; on ufać mnie bez reszty.

A teraz oboje kroczymy po parkiecie jako żona i mąż. W jego oczach nie ma już śladu tamtej lodowatej rezerwy tylko ciepło, wdzięczność, spokój.

Wiesz powiedział nagle, ściskając mnie za dłoń cieszę się, że nie zrezygnowałaś wtedy ze mnie.

Ja też odpowiedziałam, przytulając się mocniej. Bo wiem, że nasza miłość pokona wszystko.

Muzyka cichła, ale nasz taniec trwał spokojny, pełen nadziei, radości i spełnienia. Tylko to się liczyło.