Imię, jakie rodzice dla mnie wybrali, miało ogromny wpływ na moje życie, bo od zawsze nazywano mnie albo mangustą, albo langustą.

Byłam pierwszym dzieckiem moich rodziców, to był bardzo szczególny i ważny moment w ich życiu. Chcieli, żeby moje imię wyróżniało się na tle imion rówieśników. Uważali, że „Natalia”, „Anna”, „Julia” są zbyt banalne. Chcieli czegoś nowego, świeżego, żeby każdy od razu mówił: „wow”. Całe to „wow” oznaczało, że byłam przezywana i w przedszkolu, i w szkole.

Urodziłam się w sierpniu, a po łacinie to “Augustus”, więc mama chciała, żebym miała na imię Augusta. Moim zdaniem to bardzo dziwny wybór. Nigdy nie słyszałam o takim imieniu, mimo że mam teraz prawie dwadzieścia pięć lat.

Już w przedszkolu dzieci nazywały mnie mangustą, to była jedna z bohaterek jakiejś kreskówki. Wtedy nie aż tak bardzo mi to przeszkadzało, bo udawało mi się przed tym bronić – po prostu gryzłam agresora. Zwykle każdy się wycofywał ze łzami w oczach. Ale w szkole ten sposób już nie działał. Gryzienie innych było złe, a ja nie miałam jak się bronić.

Najpierw koledzy z klasy nazywali mnie mangustą, a w czwartej klasie doszła langusta. Tak, wiem, że to tylko nazwy zwierząt, ale i tak było to dla mnie nieprzyjemne. Jeżeli ktoś się nazywał normalnie, to nie miał problemu. Bo jak wymyślić coś śmiesznego z “Anią”? Ale jakieś nowe imię  – to łatwe pole do popisu.

Ponieważ inni się ze mnie śmiali, moja samoocena szybko spadła. Czułam się odrzucona przez innych. Kiedy śmieje się z ciebie jedna osoba, to nie jest aż takie straszne, ale kiedy śmieje się cała klasa – jest znacznie gorzej.

Przez długi czas miałam pretensje do moich rodziców o tę ich decyzję. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego mi to zrobili. Z czasem jednak uraza zniknęła, ale ja zdałam sobie sprawę, że w przyszłości dwa razy zastanowię się, zanim wybiorę imię dla mojego dziecka.