Dobra praca to nie zawsze pieniądze.

Mam na imię Maciej. W życiu prywatnym jestem teraz mężem i ojcem. Wcześniej miałem zupełnie inne priorytety i marzenia. Pracę miałem przeciętną, więc marzyłem o innej w ciekawej i rozwojowej firmie. Zależało mi nie na wynagrodzeniu, ale na prestiżu miejsca. Wynagrodzenie też było ważne. Znalazłem odpowiednią firmę w moim mieście, która wydawała się szczytem marzeń dla młodych i ambitnych ludzi. Była to agencja cyfrowa, jedna z pierwszych w kraju. Agencje zajmują się promocją firm w Internecie, reklamą, serwisem społecznościowym, sieciami i programowaniem. Wtedy nic więcej nie wiedziałem, ale byłem gotowy na nową wiedzę i wszystko wydawało się szalenie interesujące.

Proponowali wspaniałe warunki pracy, ciekawe imprezy firmowe, a nawet pokój zabaw ze słodyczami. Wszystko to zostało przedstawione podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Poza tym pensja była naprawdę wysoka.

Czytałem opinie o tej firmie. Były one sprzeczne. Myślałem, że złe recenzje piszą ci, którym się nie udało. Chciałem wierzyć, że mi się uda. Byłem szczęśliwy, kiedy dostałem telefon i zostałem zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną. Mieli przygotowany wielogodzinny trudny test. Wypadłem dobrze. W tym naborze wybrali mnie i kolegę z roku.

Pierwszy dzień w pracy. Przyszedłem i wydawało mi się, że jest jak w bajce. Wszyscy byli młodzi i uśmiechnięci, piękne biuro, kilka pięter, nowe meble i kolorowe fotele. Na każdym piętrze znajdowała się kuchnia z bezpłatnymi napojami i ciasteczkami. Było wiele ciekawych pomieszczeń do rozmów z klientami. Jedno z pomieszczeń znajdowało się na poddaszu i tam można było ćwiczyć. Wszystkie działy były bez ścian lub ze szkłem. Otwarta przestrzeń.

Początek dnia pracy był elastyczny. Wejście na kartę i dzień roboczy można było zacząć od 9 do 10. Jeśli ktoś się spóźnił, musiał przepracować godzinę dłużej. Wszystko było elektronicznie kontrolowane, wszystkie wejścia i wyjścia były liczone. Ochrona śledziła każdy ruch pracowników. Wszystkie dane były następnie przekazywane do działu księgowości.

Firma dawała karty z 50% rabatem do najbliższej restauracji, płaciła też za część hobby: fitness, nauka angielskiego i basen. Firma nie szczędziła pieniędzy na rozwój pracowników. Niestety nic za darmo. Pierwszego dnia głowa już eksplodowała od nadmiaru informacji i obciążenia. Czekałem, aż będzie 18:00. Minęła godzina, a dziewczyny nadal pracowały i nikt nie zbierał się do wyjścia. Dopiero o 7 wieczorem, ludzie zaczęli stopniowo wychodzić do domu. Po kilku dniach zdałem sobie sprawę, że wychodzenie o osiemnastej wieczorem, nie jest akceptowane. Wszyscy siedzieli i pracowali ponad normę, szczególnie pod koniec miesiąca.

Kiedy codziennie wracałem do domu przed dwudziestą, nie miałem ochoty chodzić na zniżkowy fitness, basen, a tym bardziej uczyć się języków. Pracowałem tam przez straszne 7 miesięcy. Zapamiętam je na zawsze. Codziennie burza mózgów, praca codziennie wieczorem, a czasem nawet w weekendy. To było wymagane, a ja w dzień wolny chciałem odpocząć i robić coś innego.

Bezpłatna herbata, kawa i ciasteczka po prostu nie przechodziły przez gardło, podobnie jak smakołyki, które firma zamówiła dla nas na święta. Pensja była zróżnicowana. To tylko wynagrodzenie, więcej niż średnia w moim mieście, ale nie miałem ochoty, by kupić coś dla siebie. Płaca zależała od pracy całego zespołu. Jeśli źle pracowałeś lub nie zebrałeś pieniędzy od klientów, cały dział nie otrzymał premii. Wyobraź sobie, jak to miażdży, czysto psychologicznie. Chociaż atmosfera przyjaźni i wsparcia była tam niezrównana, ale strach przed zawiedzeniem ludzi, z którymi pracujesz, jest jeszcze trudniejszy, mimo że premie przyznawali wysokie, szczególnie na święta.

Nie wytrzymałem pracy pod tak silną presją. Dzisiaj zarabiam mniej, ale jestem wolny.