Co z człowiekiem robi zazdrość

Moja przyjaciółka jest początkującą blogerką. Nie może przegapić ani jednej rzeczy, wszystko udostępnia w sieciach społecznościowych. Nieustannie fotografuje to, co je, co pije, dokąd chodzi, co kupuje w sklepie i tak dalej. Tematem jej bloga jest jej życie. Właściwie trudno nazwać ją blogerką, bo niewiele osób ją obserwuje.

Jej kariera blogerska zaczęła się wtedy, kiedy ja zaczęłam aktywnie publikować zdjęcia na moim profilu w mediach społecznościowych, a zdjęcia zebrały wiele polubień i komentarzy. Ona po prostu mnie obserwowała. Ale ja nie chciałam być blogerką, bo uważam, że to ogromna odpowiedzialność wobec ludzi, którzy cię oglądają. Publikowałam zdjęcia tylko dlatego, że mi się podobały.

Moja przyjaciółka Jola od razu postanowiła zająć się tą profesją. Istnieje powszechne przekonanie, że blogerzy zarabiają dużo pieniędzy.

Mój mąż i ja jesteśmy przedsiębiorcami. W mieście mamy trzy sklepy odzieżowe, które przynoszą nam dużo pieniędzy i przyjemności. Jak wszyscy, zaczynaliśmy od jednego punktu. Jola powiedziała mi, że sklep odzieżowy to przegrana opcja, ponieważ jest ich wiele i nie sprzedają niezbędnych rzeczy, ale jej nie słuchałam. Gdy otworzyliśmy pierwszy sklep, w oczach mojej koleżanki można było wyczytać zazdrość, otworzyliśmy drugi – Jola po prostu zzieleniała z zazdrości, a gdy otworzyliśmy trzeci – koleżanka męczyła swojego męża, że ​​oni też muszą jakiś otworzyć.

Dzięki zarobionym pieniądzom możemy sobie teraz pozwolić na wyjazd na wakacje co trzy miesiące, co też jest dla Joli bardzo irytujące. Bez trudu wymieni kilka negatywnych faktów o każdym wybranym przez nas kraju: tam cię od razu chcą oszukać, tam jest drogo, tam jest brudno, tam morze brzydko pachnie i tak dalej. Moja przyjaciółka nie może sobie pozwolić na tak częste wyjazdy, więc dlatego tak reaguje, ale ja już się do tego przyzwyczaiłam.

Nie przestałyśmy utrzymywać ze sobą kontaktów, a nasze córki urodziły się prawie w tym samym czasie – z różnicą 4 miesięcy. Moja córka Ala jest starsza córki Joli, Marty, ale teraz chodzą do tego samego przedszkola. Ala ciągle występuje w przedszkolnych przedstawieniach i razem z Martą chodzą na zajęcia teatralne.

Niedawno spotkałyśmy się razem z rodzinami. Mój mąż odebrał dziewczynki z zajęć i od razu je do nas przywiózł. Siedzieliśmy przy stole, kiedy nagle Ala wbiegła do kuchni i zaczęła się chwalić, że w następnym przedstawieniu zagra główną rolę. To byłby jej debiut w takiej dużej roli. Bardzo się z tego ucieszyłam, ale Jola przeciwnie.

Kiedy do kuchni weszła Marta, moja przyjaciółka natychmiast zaatakowała ją pytaniami „Dlaczego to Ala dostała główną rolę, a nie ty?”, „Co ty, jesteś gorsza?”. Ta sytuacja bardzo mnie rozzłościła, więc delikatnie ich wyprosiłam.

Ala intensywnie przygotowywała się do występu, do którego zostało już tylko parę dni. Powtarzałyśmy jej kwestie i w tym momencie zadzwoniła do mnie Jola. Powiedziała, że powinniśmy się spotkać, że chce przeprosić, a dziewczynki nie powinny się przez nas kłócić.

Pomyślałam, że naprawdę dzieci nie są winne kłótni rodziców, chociaż ja wcale nie zabroniłam Ali przyjaźnić się z Martą. Wieczorem przyjechała do nas Jola razem z córką. Martusia nie wyglądała zbyt dobrze, ale jakoś nie zwróciłam na to od razu uwagi. Dziewczynki poszły się bawić, a my z Jolą rozmawiałyśmy. Po czym szybko się zebrały i poszły.

Przed pójściem spać postanowiłam zajrzeć na portal społecznościowy, żeby zobaczyć, co tam się dzieje. Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam, że Jola prosiła swoich znajomych o radę, jak leczyć ospę wietrzną.

To znaczyło, że moja przyjaciółka specjalnie przyprowadziła swoje chore dziecko do mnie po to, żeby moja córka nie zagrała głównej roli na scenie. Na szczęście nie jestem blogerką i nie opublikowałam wcześniej zdjęcia, że ​​moje dziecko przeszło ospę wietrzną latem, kiedy byłyśmy u babci na wsi.

Ala czuje się dobrze, nic jej nie było i świetnie wypadła w przedstawieniu. Teraz przygotowuje się do kolejnej głównej roli, a ja nie utrzymuję już z Jolą żadnych kontaktów.