Wolność i szczęście – życie na własnych zasadach

Wolne szczęście

Darek, zaczekaj! No, przestań już

Darek przystanął na moment, odwrócił się.

Za nim po ścieżce, wydeptanej do stojącego z czerwonej cegły, dwupiętrowego domku, śpieszyła Iwonka, szesnastoletnia dziewczyna w wysokich kozaczkach, krótkiej spódniczce, białym futerku i zawiązanej na głowie chustce. Spod kłującej, wełnianej chustki wyłaniały się ciemno-kasztanowe loczki. Ten odcień bardzo pasował do jej oczy zielonkawo-brązowe, błyszczące, jakby za chwilę miała się rozkleić. To sprawiało, że Iwonka wydawała się taka bezbronna, delikatna, aż chciało się ją chronić.

Dziewczyna co rusz się poślizgiwała, drżała, ale się nie zatrzymywała.

Iwonka, nie biegnij! Ślisko jest! zawołał surowo Darek. I w ogóle nie biegnij, ale Tobie to pasuje. Policzki ci się zarumieniły! Piękna jesteś! Dawno tak nie wyglądałaś. Zdrowiejesz!

Iwona uśmiechnęła się, podeszła całkiem blisko, Darek wyciągnął rękę, złapała go za nią i mrugnęła do chłopaka.

Czego chciałaś? zapytał Darek, oglądając się po okolicy, pochylił się, pośpiesznie pocałował ją w policzek. Mama nie pozwoliła nam się zadawać, obiecała mi lanie dodał z udawanym smutkiem.

Iwonka posmutniała, spuściła oczy, zaczęła miętosić rączkę od tornistra. Ale zaraz znów się rozpromieniła.

Darek, oni z tatą tylko gadają! Nic ci nie zrobią! Chodź dziś ze mną do kina, co? szepnęła. Już kupiłam bilety. O, patrz!

Dziewczyna zdjęła rękawiczkę, rozłożyła dłoń. W środku ściskała dwa bileciki.

Darek objął jej rękę swoją dużą dłonią, poczuł, że jest rozgrzana. Pogłaskał smukłe, delikatne palce, jak u pianistki.

Do kina? Nie wiem Mam dziś trochę spraw zmarszczył brwi, niby się namyślając. Iwonka wyrwała rękę, schowała się znów w rękawiczkę. Ale skoro zapraszasz, to pójdziemy zgodził się, burkliwie pytając: A co to za film? Znowu o miłości?

Nie, wojenny. Tomek był, mówił, że bardzo ciekawy! pokręciła przecząco głową Iwona. Ale sama się boję i koleżanki też nie chcą.

Tomek? On to zawsze powie A to z nim idź, zgodzi się, on uległy! rzucił Darek z dumą unosząc głowę. Skoro jego słuchasz

Tomek Wojciechowski był kolegą z klasy Iwony, takim, co tylko się uczył, nie grał w piłkę, nie wygłupiał się. Kręcił się też za Iwoną, co Darka irytowało, ale rywala z Tomka nie było za mało był przebojowy, zbyt miękki. A Iwonka lubiła chłopaków żywiołowych, takich jak Darek.

Tylko problem w tym, że Darkowi od Pankowskich droga zamknięta a Tomkowi wręcz przeciwnie. Mama Iwony, pani Teresa, wręcz dywany przed nim rozścielała, zawsze była serdeczna

Nikogo nie słucham! obruszyła się Iwona. Jeśli ciebie wołam, to innych nie potrzebuję. No i co? Nie pójdziesz?

Zarumieniła się lekko, przymrużyła oczy.

Darkowi zrobiło się miło, skinął głową.

Dobrze, pójdziemy. Straszno ci mruknął. A ja co? Jasne, doprowadzą swojego Darka do białej gorączki! A ja potem w nocy będę krzyczeć, babcia Marysia się przestraszy!

Darek porozumiewawczo puścił oczko, Iwona zaśmiała się, pomachała ręką:

Oj tam, ty się niczego nie boisz! Niczego! To umówieni, czekam pod kinem o siedemnastej pięćdziesiąt. Teraz muszę lecieć. Mama zarządziła szatkowanie kapusty, cała kuchnia w miskach. Lecę.

Ostrożnie się odwróciła i potruchtała do domu.

Mieszkali z rodzicami dwa domy od Darka, razem się wychowywali, ganiali wróble po krzakach, wspinali się na czeremchę, by na przekór zakazom matki zrywać i wsadzać do buzi czarnogranatowe owoce, aż ślinianki cierpły i trzeba było wypluwać pestki kto dalej. Razem chodzili do szkoły, choć Darek był dwa lata starszy. Dziewczyny zazdrościły Iwonie, że taki fajny chłopak ją na rękach nosi, a ona nie rozumiała, co w tym nadzwyczajnego Darek zawsze był obok. Nic więc dziwnego, że się nią interesował. A to z tym noszeniem na rękach

Dwa lata temu, podczas zjeżdżania na sankach, Iwona nagle źle się poczuła zakręciło jej się w głowie, zobaczyła czarne plamki. Głupio upadła, złamała nogę. Leżąc w zaspie, jęczała, pot lał się jej po plecach bolało wszędzie, i w nodze, i jakby ją pasem ściskało w piersiach, nie mogła złapać oddechu. Zawsze bała się bólu, jeszcze w dzieciństwie trudno ją było przekonać do czegoś, nawet do wyjęcia drzazgi. A tu cała noga

Obok natychmiast zjawił się Darek. Zawsze był w pobliżu. Bo jak nie, skoro płacz Iwonki było słychać w całej okolicy? W dzieciństwie wyła jak syrena. Teraz jej głos zrobił się bardziej łagodny.

Gdy Darek donosił ją do domu, noga już spuchła, musieli rozcinać but. Iwona trzymała go wtedy za ramię z taką siłą, że zostały ślady paznokci. Ale Darek zniósł to dzielnie, nawet nie pisnął. Ona była ważniejsza.

Przyjechała karetka, zabrali Iwonę do szpitala. Powiedzieli, że noga to drobiazg, ale serce ma słabe, wypisali całą listę łacińskich nazw. Potem długo leżała w sali, aż w końcu pozwolili jej wrócić.

Za oknem śnieg już topniał, a Iwona dopiero dochodziła do siebie.

Noga długo się zrastała, swędziała pod gipsem. Iwonka była zła, płakała, kłóciła się z mamą o byle co, ale wszystko się odmieniało, gdy przychodził Darek. Od razu wymyślał coś ciekawego raz rozkładał na łóżku mapę świata, którą wyrwał ze starego atlasu, i przeprawiał po niej papierową łódkę albo miniaturowe autko; przemierzali razem gorące kraje, potem lądowali na lodowej krze, a chwila później pili herbatę w chatce za Uralem; innym razem przynosił klocki, razem budowali. Albo rysowali plakaty

Jak ci ten gips zdejmą, kiwał Darek na gipsowy bucik, pojedziemy gdzieś razem. Ty gdzie byś chciała?

Iwona wzruszała ramionami.

Ja bym na podwórko chciała, ale mama nie puszcza. Potrzeba mi spokoju, bo się boi o serce. Sama już chyba zapomniałam, jak się chodzi

Bzdura! stanowczo machał ręką Darek. Trzeba tylko ćwiczyć. Mój dziadek Jurek z Wólki spod Grójca wrócił z wojny prawie inwalidą coś mu w nodze zostało, chodził pokracznie jak pingwin. A potem przyjechał do nich na wakacje profesor, lekarzznachor i zaczął go gimnastykować. Niemal na supeł go wiązał! I wyobraź sobie dziadek odżył, ruszał się jak dawniej. Nauka nie śpi! I dla ciebie się coś znajdzie, zobaczysz! Tylko nie trać ducha. Ruszaj się, ślimaku! Ruszaj!

Zaczepiając, łapał jej lalkę, uciekał, Iwona tłukła kulami po podłodze, i mruczała, żeby oddał zabawkę.

Iwonka, a te twoje zabawki! wchodził w rolę Darek. Ty już staruszka, zrzędzisz, na choroby się tylko żalisz. Wypisz, wymaluj pani Jadzia z warzywniaka: Tyle niedomagań, a tu jeszcze reumatyzm Głowa do góry, Iwonka! Jeszcze zatańczymy!

Iwona! Połóż się natychmiast! Darek, na litość boską, co ty wyprawiasz?! wpadała do pokoju pani Teresa. Przecież wiesz, że nie wolno jej się stresować! Wynoś się! Idź już!

Ciociu Tereso! próbował wywinąć się chłopak. Ona wam zeschła jak wędzona śliwka! Nie można jej tylko kazać leżeć, bo coś tam wykryli! Przecież nie biegnie w maratonie!

Nie twoja rzecz! Do domu idź, Darek. Teraz do Iwony przyjdzie Tomek pomoże jej nadrobić lekcje. Przez ciebie tyle opuściła pani Teresa kręciła głową wyraźnie oburzona. Wszystko przez

Tomek?! Ten mól książkowy? No, no! Chętnie posłucham, może i ja posiedzę? wypiął pierś Darek, ale zaraz dostał kuksańca w ramię.

Pani Teresa, już w sieni, złapała chłopaka za kołnierz i przycisnęła do ściany, aż dech mu zaparło.

Wiesz co, kochany! Nie właź mi tu więcej z radami! Iwona jest poważnie chora, nic jej nie wolno. Nawet dzieci nie może mieć, bo nie przeżyje porodu. Tak mówią lekarze. Ja chcę żywą córkę! Tyle. I lepiej nic jej nie mów, bo ona o rodzinie marzy, chciałaby gromadkę dzieci A teraz Teraz

Pani Teresa wybuchnęła płaczem, puściła go i machnęła ręką na bramkę.

Właściwy sens słów sąsiadki dotarł do Darka dopiero pod własnym domem. Iwona inwalidka Prawdziwa, jeśli serce tak chore

„Umrze zaświtało mu przerażenie. A może nawet dziś?”

Babcia Marysia, stojąc w progu, zaskoczona patrzyła, jak wnuk ściąga kurtkę, koszulę, bierze kubek i oblewa się lodowatą wodą spod beczki.

Darek! Co ty robisz?! Zaziębisz się! zawołała, ruszyła z ręcznikiem.

Darek odetchnął, potrząsnął głową i myśli się uspokoiły.

Nie! Jeszcze cała przyszłość przed nią! I będzie żyła! Szczęśliwie! Ja ci to mówię! twardo postanowił.

Babcia Marysia przysłuchiwała się, lecz nie mogła się zorientować, co Darek mamrocze.

Co tak łomoczesz, kładziesz się w końcu spać czy nie? Już późno, pewnie się zmęczyłeś, wnuczku! zagadnęła cicho, ziewając.

Już idę, wybacz, że ci przeszkadzałem. Napiję się herbaty i pójdę spać. Dobranoc babciu. Śpij dobrze!

Mieszkali we dwójkę. Co się stało z rodzicami, Darek wiedział ledwie mgliście; babcia mówiła pokrętnie. Po prawdzie mama go oddała, o ojcu nawet nikt nie wiedział

Iwonę od czasu do czasu wożono do lekarzy. Teresa stawiała im własne przetwory na stół, błagała o cud. Ale próżno.

Tego teraz nie umiemy leczyć, rozkładał ręce doktor. Kiedyś, może Ale póki co pełny spokój. Żadnych emocji

Tak, tak Spokój potakiwała Teresa. Tomek to mądry chłopak, opiekuje się Iwoną, też mówi, że trzeba dbać. Dużo czyta, pilnuje jej ruchu

Mamo! zarumieniła się córka. Wstydziła się matczynych wynurzeń.

I dobrze, że obok taki młodzieniec! Cenny okaz. Nada się na męża skwitował lekarz. Do zobaczenia za trzy miesiące.

Lekarz poprawił kołnierz, patrzył, jak wracają przez ogródek do bramki, a potem zadzwonił do żony, żeby upiekła na kolację serniczek. Naszła go ochota na coś słodkiego, ciepłego

I tak Iwona żyła teraz bała się wykonać krok za dużo, mama pilnowała, żeby się nie przeziębiła, nie spociła, nie biegała, nie skakała, nie

W kinie było duszno, pachniało dymem. Iwonka, kurczowo trzymając się ręki Darka, oglądała film, potem cicho płakała w jego ramię.

Nie trzeba płakać! Wszystko się dobrze skończy! Iwonko! szeptał Darek, głaskał ją po głowie.

Sąsiedzi z miejsc kazali im się uspokoić.

Darek, źle się czuję. Wyjdźmy szepnęła Iwona.

No dobrze!

Dwie czarne sylwetki przesłoniły ekran, wyszły do wyjścia. Przez chwilę do sali wpadł snop światła z holu, potem drzwi się zamknęły i znów zapadł mrok.

A Iwona z Darkiem stali i mrużyli oczy od ostrego światła lamp na korytarzu.

Usiądź. Przyniosę ci wodę rozkazał.

Bileterka, stojąca z boku, pokręciła z dezaprobatą głową.

Taka młoda mruknęła pod nosem. Wy jesteście chociaż po ślubie? Gdzie my zmierzamy

Pomysł, że Iwona jest w ciąży, wydawał jej się oczywisty.

Jeszcze nie, ale już niedługo! pojawił się przy Iwonie Darek.

Co? szepnęła zaskoczona dziewczyna. To żart, tak?

Złapała chłopaka za rękę, obróciła ku sobie.

Z takich rzeczy się nie żartuje! odpowiedział poważnie. Miałem ci to powiedzieć później, ale skoro Iwonka, idę do wojska. Jak wrócę, weźmiemy ślub. Obiecałem ci, że zobaczysz świat? Może nie od razu cały, ale pingwiny na pewno. Pamiętasz?

Kiwnęła głową.

Dotrzymam tej obietnicy. I nieważne, co mówią! Trzeba tylko bardzo chcieć, żeby cię wyleczyć. Ja naprawdę chcę. Znajdziemy lekarzy, mądrych, dobrych. Pojedziemy, powiedzą, co robić. I wtedy urodzisz nam dziecko! powiedział gorąco. Tak bardzo chciał ją pocałować, ale bileterka patrzyła z bezczelną ciekawością. Przy niej pocałunek wyszedłby niezgrabny. Darek nie chciał tego robić.

Dokończ wodę i wyjdziemy na powietrze powiedział, pociągnął ją za sobą, lecz ona delikatnie wyślizgnęła się z objęć.

Nie mogę mieć dzieci? zapytała, patrząc mu prosto w oczy. Zupełnie nie mogę?

Darek się zmieszał. Teresa prosiła, by nic nie mówił, a on nieopatrznie zdradził

Teraz nie czas o tym Będzie, co ma być. Na razie musisz się oszczędzać. Chodźmy się przejść.

Iwona słuchała, skinęła głową, pozwoliła ubrać się chłopakowi i zabrać na dwór. Potem odwróciła się, zacisnęła usta. Poczuła się nagle, jakby nie była zupełną kobietą Jak żyć teraz? Co dalej?

A potem Darek wymyślił rozrywkę. Zaprowadził ją do Kuby Borowika. Kuba dał się im przejechać motocyklem. Nałożyli Iwonie kask, posadzili przed Darkiem, nakazali ostrożność.

Motocykl jechał powoli, Iwona czuła, jak Darek obejmuje ją za talię, jak jego dłoń podąża za kształtem jej ciała. Było jej gorąco, aż się zakręciło w głowie wszystkie złe słowa o dzieciach, straszne kadry z filmu zginęły. Zostali już tylko oni, ta droga, jego ręce, oddech i warkot silnika

W nocy do Iwony wezwano lekarza, dostała jakiś zastrzyk.

No i po co ją przemęczacie?! powiedział potem w sieni, nachmurzony. Egzaminy wkrótce, a ona już na nerwach!

Iwona próbowała tłumaczyć, że to tylko film, że przejdzie, że

Byłaś z Darkiem? spytała surowo matka, gdy lekarz odjechał.

Tak. Darek dobry, on zawsze mówi mi prawdę! O wszystkim! I o tym, że nie mogę mieć dzieci

Znowu zapłakała, jęknęła

Jeszcze mu pokażę! zgrzytnął pan Władysław, ojciec, zaciskając pięści.

Nie waż się, tato! Kocham go! Najlepszy jest! Lepszego nie znajdziecie!

Spać wszystkim! huknął ojciec, zgasił światło, popchnął żonę do ich sypialni. Darkowi teraz powołanie przyszło, wszystkim będzie lżej!..

Teresa już więcej go nie wpuszczała, o wszystko obwiniała, rozmawiać nie chciała.

Zostanę i tak z nią. I będzie żyć szczęśliwa! Wyleczę ją! Po co ją zamykacie, nie pozwalacie na nic? Zrobi się z niej sucharek! Dajcie jej być młodą! Tuż przed wyjazdem Darek przyszedł pożegnać się pod dom Iwony, ale Teresa go nie wpuściła. Darek prawie wdarł się pod okno. Wpuśćcie, inaczej przez okno się wdrapię!

Na ganku stanął Władysław. W ręku miał strzelbę.

Strzelać będziesz, panie Władku? Proszę bardzo! Jeden chłopak w tę czy w tę, co to za różnica! I tak nikt mnie nie potrzebuje, oprócz babci Marysi. A Iwonie powiedzcie, że wyjechałem. I nie będzie się martwić, tak?

Darek śmiało podszedł, podniósł dumnie głowę. Lufa dotknęła jego piersi. Teresa zamknęła usta dłonią ze strachu.

Władysław chwilę patrzył na upartego młodzieńca, potem opuścił broń.

Głupi jesteś, Darek. Może w wojsku zmądrzejesz. Idź. Iwony nie obudzę powiedział cicho.

Rodzice Iwony zgodnie zdecydowali, że wszystkiemu winien był Darek: na nartach ją pociągnął, uczył ją jazdy, przez niego ucierpiała Niech więc zniknie!

Nie martw się, Teresa. Może mu się spodoba wojsko, zostanie tam, Iwony zapomni Sprawdź, czy nie słyszała?

Teresa weszła cicho do pokoju. Było cicho. Nie widziała, jak Iwona, zeskoczywszy z łóżka, na bosaka patrzyła w okno za plecami Darka.

Odwróć się! Odwróć się chociaż raz! krzyczała w myślach.

I on się odwrócił, poprawił mundur, zamachał lekko ręką. Zrozumiała

Darek wrócił dopiero po czterech latach. Iwona nie wiedziała, rodzice nie mówili, ale wysłano go do Afganistanu, tam zaginął bez wieści. Babcia Marysia zmarła, nie doczekawszy się go. Iwony nie wpuszczono na pogrzeb kazało się jej uczyć.

Wszystkie listy, które pisała na numer Darkowej jednostki, gdzieś ginęły.

Nie odpisuje? dopytywała listonoszka, pani Anna, gdy Iwona odbierała korespondencję. Znaczy, ma inne sprawy na głowie, może i zapomniał A patrz Tomek cię szuka! Jaki elegancki, aż naukowiec! O, tam idzie! Szybko, Iwonko!..

Wrócił jesienią. Dom ciemny, bez blasku, powitał go ciszą i zapachem stęchlizny. Przeciekł dach, woda zalała poddasze, po ścianach tapety rozmazywały się rdzawymi plamami. Na wersalce wciąż leżał szalik babci Marysi. Na komódce przy jej łóżku ciemniejące już obrazki świętych.

Darek usiadł przy stole i zamknął oczy. Niby wszystko tak samo, ale jednak nie A może to on się zmienił

Po nieprzespanej nocy poszedł do domu Iwony. Na podwórzu rozwieszała pranie Teresa.

Pani Tereso! zawołał, wyrzucając petkę. Nic się pani nie zmieniła!

Minęła wieczność odkąd wyjechał stąd.

Co? Kto tam? niedowidząc, zmrużyła oczy.

To ja, Darek. Mogę wejść?

Nie czekając, otworzył furtkę, patrzył na okno pokoju Iwony. Firanki szczelnie zasłonięte, kwiatów na parapecie brak.

Wyjechała Iwona. A ty co Żyjesz? mruknęła Teresa z lekką goryczą. Wróciłeś jednak Dużo się zmieniło No

Dokąd pojechała? spytał spod byka, sięgnął po papierosa, rozmyślił się.

Do Łodzi. Tomek dostał się tam na studia, więc tam pojechali.

Co ma do tego Tomek?

No jak to Mąż i żona. Iwona nie chciała tu siedzieć, powiedzieli jej, że umarłeś. No i pojechała. A rodzina Tomka tam mieszka. Pisali, że się urządzili, Iwona też studiuje. Dzięki Tomkowi! Pomagał jej, gdy No, kiedy czekała na wieści od ciebie. Po pogrzebie babci zupełnie opadła z sił, znowu lekarza trzeba było. Ale Tomek był, pomógł. Wiesz co, Darek Teresa podeszła, pogłaskała po ramieniu. Była starsza, twarz się jej wyraźnie postarzała. Proszę cię, nie szukaj ich. Daj im szansę być szczęśliwymi.

Spojrzała błagalnie, rozłożyła ręce.

Iwona nigdy nie kochała tego kujona! zaśmiał się Darek, splunął w bok.

Dawniej tak Ale gdy ciebie zabrakło, zmieniła się. Jest jej dobrze, bezpiecznie. Proszę cię, nie mieszaj się.

Darek nie odpowiedział, odwrócił się i odszedł. Teresa westchnęła ciężko i wróciła do środka. Mąż siedział nad książką Tomek go zresztą też do czytania przekonał

Darek, po kilku dniach w pustym domu, spakował resztę rzeczy do plecaka, zabił okna deskami, na furtkę założył kłódkę. Przez chwilę zawahał się, potem poszedł na cmentarz. Stanął nad grobem babci Marysi, posłuchał, jak w krzakach świergocze ptak, zdjął krzyżyk z szyi i położył na mogile.

Przepraszam, babciu Marysiu

I wyjechał

Darek stał się twardy i zadziorny. Nie znał słowa „nie”, nie godził się z byle czym, walczył o coś, co tylko on sam rozumiał, pchał innych za sobą, potem sowicie wynagradzał. Wiecznie coś załatwiał czasem nieuczciwie, czasem zyskownie. I szukał.

Znalezienie Iwony byłoby kwestią kilku minut Łódź, uczelnia, Tomek z medalistą tacy się nie gubią. Ale nie o to chodziło szukał możliwości.

Po mniej więcej ośmiu latach własnej działalności (od warsztatów z częściami, przez antyki, po sklepy i dostawy surowców) Darek trafił na producentów sprzętu medycznego, przez nich do najlepszych lekarzy.

Skąd u ciebie tyle zainteresowania kardiologią? spytał Romanek, kardiochirurg z Instytutu w Warszawie. Po tym względem mamy znakomitych lekarzy. Co się stało?

Nic, muszę komuś pomóc, żeby żyła Żył poprawił się Darek. Znajoma, dwa lata młodsza ode mnie. Od szesnastki problemy z sercem.

To musisz znać diagnozę. Różne rzeczy się leczy, różne nie. Romanek spojrzał na kolejną kartę, odchylił się na krześle. Najlepiej aktualne badania, EKG. Dziesięcioletnie wyniki są bezużyteczne.

Darek skinął, wstał, pożegnał się.

Dokąd idziesz? Irenka stanęła w progu kuchni, mocniej zawiązując pasek szlafroka. W mieszkaniu było chłodno. Darek ciągle wietrzył, żyjąc powietrzem. Piąta rano. Dokąd?

Spojrzał przepraszająco.

Przepraszam, nie chciałem budzić. Muszę pojechać na parę dni. Czekaj tu, dobrze? Nikogo nie zapraszaj, jasne?

Irena podniosła ręce w górę.

Rozkaz, panie. Może chociaż śniadanie?

Nie mam czasu, wybacz.

Cicho zamknął drzwi. Irena słyszała jego buty schodzące z klatki

Wiedziała, że jej nie kocha. Nigdy nie powiedział nic o uczuciu. Ale żyło im się dobrze. Ona jego podporą, on dla niej bogaty, przystojny. Czego więcej? W życiu nie wszystko jest proste

Panie Dariuszu, sprzęt chętnie, ale kwestia dokumentacji i historii chorób naszych pacjentów to inna sprawa! W restauracji naprzeciwko Dariusza siedział chuderlawy jegomość z nerwowo drżącymi palcami. To jakaś prowokacja? Pan skąd? Z urzędu? Nie, nie wydam! Pani Iwona Pankowska Nie kojarzę.

Spokojnie, panie Jurku! Darek się uśmiechnął. Sam od siebie jestem. Ile za informację? Nie będę szczędził. Rozumiesz, Iwona moja stara znajoma, od dzieciństwa się znamy Serce chore, mąż ją zamyka w domu i tylko tabletkami karmi. Robi wszystko, by nie miała radości z życia. Przychodzę, widzę ona jak cień, on wypija z niej soki, dorobił się mieszkania i samochodu na jej chorobie, a ona autobusami jeździ. Chciała dziecka, urodziła mu syna, a teraz ten męczy dzieciaka znów wiedzą, jak starca. A sam w zdrowiu i luksusie. Iwona została z niczym. Proszę daj zobaczyć kartę. Dostaniesz zapłatę i temat zamknięty.

Darek mówił powoli, chciało mu się krzyczeć, ale tu lokalna elegancja.

Jesteś okropny, Dariusz! Wbijasz się w cudze życie. Chcesz zburzyć świat, którego nie znasz! To przestępstwo!

Przestępstwo żenić się z chorą dla zysku! warknął Darek. Żal mi Iwonki, żal synka! Daj mi wgląd w dokumenty i już mnie nie ma.

Wyszli na zewnątrz. Siąpił deszcz.

Ile? spytał cicho Jurek.

Darek podał kwotę. Jurek wyciągnął z teczki papiery. Grał tylko na zwłokę, Darek o tym wiedział. Wrzucił kopertę, podziękował.

Sprzęt dojedzie zgodnie z umową.

Iwona powoli szła boczną ulicą. O niczym nie myślała, tylko szła przed siebie. Jutro znowu lekarz Tomek ją zapisał, godzina niewygodna, musiała prosić przełożoną Wieczorem zebranie w szkole u Waldka, mąż powiedział, że nie przyjdzie. Za tydzień wpadną teściowie, trzeba będzie szykować pokój Dużo spraw. Lecz dziś iść i oddychać. To dobrze, to zdrowe.

Jakiś motor przejechał, dziewczyna na tylnym siedzeniu śmiała się i ściskała chłopaka za pas. Iwona uśmiechnęła się; przypomniało jej się, jak ona i Darek też tak jeździli.

Iwona! usłyszała nagle głos i zamarła. Iwona, hej!

To był Darek.

Muszę z tobą porozmawiać. To ważne! Odciągnął ją na bok, posadził na ławce. Gdzieś się zatrzymajmy, pogadajmy.

Darek Dariuszku Dareczku! szeptała, głaskała go po ramieniu, po policzkach. A babcia Marysia nie wierzyła

Zapłakała, a Darek mocno ją przytulił. Był silny, dobry, pewny tego była pewna.

To może do kawiarni? zapytał.

Po co? Chodź do nas. Tomek z Waldkiem są w domu, poznasz syna.

Nie mogę u was. Trzeba rozmawiać tylko z tobą.

No dobrze. Tam jest bar, chodźmy

Długo milczał, potem zaczął:

Iwona, musisz ze mną wyjechać. Do kliniki za granicą. Trzeba dokumentów i zgód.

Gdzie? zapytała cicho.

Znalazłem lekarza, który wyleczy twoją chorobę. Potrzebna operacja po niej poczujesz się zdrowiej. I koniec z Tomkiem, z zamykaniem, badaniami

On nie więzi. On się tylko troszczy o mnie zaprzeczyła Iwona. Źle myślisz

Wiem swoje. No i jeździ twoim autem. Lenka, wszystko opłaciłem, wyjeżdżamy, tylko czekają na papiery. Doskonały zespół, wszystko będzie.

Poczekaj, Darek. Jak tam sam? Żonaty? Czym się zajmujesz? Wiesz, zmieniłeś się, trudno cię poznać Ale to ci pasuje

Jaki jestem?

Trochę groźny, tajemniczy. Nie jesteś gangsterem?

Wszystko było Ale to już minęło. Teraz tylko handluję. Angielski się nauczyłem

Waldzio też się uczy. Tomek mu wyszukał korepetytora, dwa razy tygodniowo Byłeś w domu? Co u ciebie?

Nie wiem, nie o tym! Iwonka, wszystko gotowe, powiedz tylko tak!

Nagle, jakby wyczuł, że zaraz coś ich wytrąci

Iwona? Waldzio czeka, a ty siedzisz w barze? Tomek podszedł do stoliczka, kamienny na twarzy. Szłem z pracy i cię zobaczyłem. To Darek? Trzebaż

Pociągnął żonę za rękę.

Poczekaj. Darek chciał mi coś zaproponować, nie zdążył wszystkiego

Iwona poczuła, że zaraz wydarzy się coś złego pobladła.

Na powietrze! Iwona, musisz przewietrzyć się. Weź tabletkę! zakrzątał się Tomek. Darek wolno za nimi podążył.

W domu było chłodno i pachniało zupą. Waldzio, wychodząc z pokoju, z ciekawością spojrzał na przybysza.

Dariusz wyciągnął rękę.

Chłopiec uścisnął ją, spojrzał pytająco na ojca.

Waldziu, zjedz w swoim pokoju. Musimy porozmawiać powiedział ojciec.

Iwona przyniosła synowi obiad na tacy, pocałowała go i wróciła do kuchni.

To o czym? Skąd się tutaj wziąłeś? Tomek zachowywał się jak pan domu, chodził po kuchni, potem wyciągnął nogi, by gościowi było niewygodnie.

Nałóż mu kotleta. Żonaty jesteś? rzucił, łapiąc szczypiorek z blatu.

Nie. Znalazłem klinikę. Gotowi są zrobić operację na sercu. Rzadkie zabiegi, ale można spróbować! Sala, opieka wszystko już! Wtedy wróci normalne, pogodne życie! Iwońka! No powiedz coś! Darek aż się rozjarzył.

Podaj Waldkowi herbatę Tomek kazał zonie, gdy wyszła, dodał szeptem: Co ona może powiedzieć? Pojawiasz się nie wiadomo skąd, chcesz ją wywieźć, na czyje pieniądze? A co z nami, ze mną i Waldem? A jeśli umrze? A my wtedy? U nas wszystko dobrze, nie trzeba nas ratować. Zajmij się własnym życiem! powiedział groźnie. Nie mieszaj się już. Gdzie byłeś wcześniej? Z bronią chodziłeś? A tu żyliśmy, ledwie koniec z końcem. Odbierzesz Iwonę? A ty ją w szpitalu pielęgnowałeś po porodzie? Zajmowałeś się dzieckiem? Nie. Ona jest moja, tylko moja. Wiem najlepiej, co dla niej dobre.

Ty Wsadzasz swoje zasługi na stół? Darek się poderwał. Ona nie jest rzeczą. Trzeba jej dać szansę na życie, nie wegetację. Dobrze ci jeździć jej autem? Zaraz ona sama będzie jeździć. Wstyd, Tomku, przykrywasz się jej chorobą! Ona wyjedzie i stanie się nowym człowiekiem

Nigdzie nie jadę, Darek. Tu zostanę. Tego się boję, wyjazdu, operacji Waldziu jeszcze mały

Iwona przytuliła Darka, oprarła głowę o jego plecy.

Chodźcie na herbatę, chłopcy. Są ciastka i cukierki uśmiechnęła się. A potem, Darek, pojedziesz do siebie, dobrze?

Nie chciał pić herbaty. Wstał, chwycił kurtkę i zniknął. Nawet się nie pożegnał.

Idąc ulicą i potrącając przechodniów, Darek nie mógł zrozumieć, jak można odrzucić nową szansę Już wszystko zrobił, sprzedał pół interesu, wyprosił wszędzie zgodę i na nic

„Czyżbym chciał tylko pokazać Tomkowi, że jestem lepszy i i tak Iwona będzie moja? Ale przegrałem. Przegrałem!” błysnęło w głowie potem zapadła ciemność, została tylko gorycz

Irenka czekała w domu, nie spała.

Cześć powiedziała po cichu, stojąc w przedpokoju w tym samym bawełnianym szlafroku. Zrobiłam zupę Spróbujesz?

Szybko podeszła, objęła go, wyciszyła się.

Co jest? spytał zdziwiony Darek.

Bałam się, że nie wrócisz. Że zostaniesz u niej

Irenka się rozszlochała, wtuliła jeszcze mocniej.

Głuptas! Jak mógłbym bez ciebie, co? To już koniec. Nikomu nic nie muszę, nawet sobie. Teraz tylko żyć dalej, kochać ciebie, ożenić się, mieć dzieci To będzie nasze życie, nasza rodzina. Inni niech żyją, jak chcą.

Proste to pozwolić sobie być szczęśliwym!

Irena patrzyła, jak Darek z apetytem je jej zupę. Patrzyła i uśmiechała się, bo w jej domu teraz też zamieszkała mała rodzina. I ona była tego pewna.