– Ale rozumiesz, Alusiu, że na takich, jak ty, nie wychodzi się za mąż, – powiedział spokojnie ArseniuszАллочка лише підняла брови, запаливши вогонь у очах, і відповіла, що вірить у свою долю, незважаючи на його скептицизм.

Ale wiesz, Łuciu, że z takimi jak ty nie wyjdzie się w małżeństwo powiedział spokojnie Andrzej. Są kobiety do miłości i przyjemnego spędzania czasu, a są też te, które trzymają się aż do ślubu. Niestety nie należysz do nich.
Co w mnie ci nie pasuje, Andrzeju? Gotuję pysznie, wyglądam świetnie, w domu zawsze czysto. Jako kobieta chyba mi się podobasz? Łucja spojrzała zdziwiona na człowieka, którego uważała za ukochanego.
To właśnie jest problem! Już jesteś popsuta. Zrozum: takich jak ty nie biorą za żony. Z takimi tylko się spotyka bez zobowiązań. A poślubiają dziewczyny cnotliwe, przy których jesteś pierwszy. Żeby była gotowa myć ci buty i pić tę wodę, jak w przysłowiu. Andrzej, zadowolony z ostatniego słowa, odwrócił się do ściany i ziewnął.

A tydzień wcześniej Łucja siedziała z przyjaciółkami w kawiarni przy Krakowskiej, dzieląc się planami: Życie się układa. Mam już trzydzieści lat, nie jestem już dziewczyną, ale mam karierę, mieszkanie, samochód, wyglądam super. Mogę się ożenić i mieć dzieci! A do tego jest kandydat jak z bajki. Andrzej był nigdy nie żonaty, mieszkał osobno, choć mieszkanie kupił wspólnie z mamą. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez złych nawyków i z poważną posadą. Same szczęście.

Poznali się w pracy przyszedł do niej na wizytę jako pacjent do gabinetu stomatologicznego, a wyszedł już zakochany. Łucja wtedy pracowała w przychodni i w prywatnej klinice, więc brakowało jej czasu prywatnego. A on przyniósł kwiaty, nie zwykłe róże, a piwonie. W lutym! Restauracja I już wszystko się zakręciło.

Jedynym co ją dręczyło, było to, że po dwóch latach związku nie było jeszcze pierścionka. Przyjaciółki szeptały: Czas, Łucju, na męża. Ona sama to czuła. Postanowiła więc porozmawiać przed snem i usłyszała: jest popsuta, nie do małżeństwa.

W głowie nie mogło się zmieścić. Co on sobie myśli?! Następnego wieczoru Łucja znów spotkała się z przyjaciółkami w kawiarni potrzebowała rady.
Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczęła Łucja on mi powiedział, że już nie jestem taką! Że z takimi nie wyjdzie się w małżeństwo!
Serio?! zdziwiła się Katarzyna. Jesteś piękna, mądra, samodzielna!
Twierdzi, że poślubiają tylko cnotliwe, a on mnie uważa za trzecią klasę, czyli coś zepsutego. A co mam teraz robić? W każdym innym aspekcie jest idealny: inteligentny, z pieniędzmi, w łóżku wszystko gra.
Łuciu, odpuść go, zanim zruinuje twoją samoocenę westchnęła Lidia.
A jeszcze lepiej dodała Katarzyna przyjedź z nim do nas! U nas z Michałem właśnie dziesiąta rocznica ślubu! Niech zobaczy, co to rodzina.

Zgodzili się zaprosić go. Andrzej, który zazwyczaj nie lubił takich spotkań, nagle się zgodził i nawet sam wsiadł za kółko. Łucja już wyczuwała przyjemny wypoczynek z przyjaciółkami w końcu nie ona będzie prowadzić do domu.

Na wsi, w domku Katarzyny i Michała, panował domowy klimat: dzieci, grill, ptaszki, a pies Szarik biegał, jakby miał niewidzialny akumulator. Biesiada trwała od południa do wieczora. Starsi rozeszli się, dzieci zasnęły. Przy stole zostali swoi przyjaciółki, gospodarze i Andrzej. Pili herbatę z owocowym ciastem i rozmawiali.

Nagle Andrzej znów zabrał głos:
Powiedzcie mi, Katarzyno, dlaczego Łucja wciąż nie jest mężatką? Przecież wy już dziesięć lat w małżeństwie.
Nie każdemu udało się zakochać na trzecim roku, tak jak mnie odrzekła Katarzyna. Łucja wtedy studiowała, pracowała, nie miała czasu.
A wy wyszłyście za mąż cnotliwie?
Co ty! zaśmiała się Katarzyna. Ja i Michał od pierwszego roku razem!
Ale on był pierwszy?
Pokazać paszport? oburzył się Michał. Moja żona to ja, i tyle.
Widzicie! Była więc czysta. To szacunek. A jak można poślubić kobietę, która już miała kilku? To wstyd dla rodziny!
Co wy macie za rodzinę, że musicie być bez przeszłości? roześmiała się Lidia. Po co więc dawałeś Łucji nadzieję?
Nie obiecałem nikomu nic odrzekł Andrzej. Twoja przyjaciółka sama powinna zrozumieć: jest kobietą drugiego gatunku. A poślubienie jej wymaga poważnych powodów, których nie widzę.
Czyżby więc byłam trzecim gatunkiem, rozwódką z dzieckiem uśmiechnęła się Lidia. Szkoda ci, facet. Ty i twoja rodzina.

Michał wstał:
Jak rozmawiasz z kobietami w moim domu? krzyknął. Gatunki u ciebie! Sam jesteś przeterminowany śledź! Chwycił Andrzeja i wyciągnął go na podwórko. Nie było to trudne miał dwa metry wzrostu, był mocny.
Stąd! Nie psuję święta. Gdyby nie dziewczyny, już dawno bym cię przywalił. Nie jesteś naszym gościem.
Łuciu, jadę. Zostaniesz ze mną czy zostajesz? dumnie zagłosił Andrzej, chwytając torbę.

Łucja, chichocząc, nie potrafiła odpowiedzieć. Andrzej, nie czekając na jej decyzję, zamknął drzwi i odjechał.

No, Michał, dzięki zachichotała Łucja. To wszystko! Żadnego mężczyzny więcej! Nawet przeterminowanego!
Źle było nas oświecać go w temacie małżeństwa uśmiechnęła się Katarzyna. Ale jaki to był gość! Dziewczyny, słyszycie? Ja jestem pierwsza, a wy już po drugiej.

Żartów wystarczyło na cały wieczór. Potem Lidia odwieźła Łucję do domu. Życie wróciło do zwykłych przyjęć pacjentów i wypełniania kartotek. Andrzej już nie dzwonił.

Łucjo, zostawiły ci list w recepcji.
Dziękuję, Lenko, zajrzę później.

Po zakończeniu przyjęcia Łucja otworzyła kopertę. W środku było .