Wdowa z pięciorgiem dzieci. Opowieść.

Nie da się nie kochać własnych dzieci myśli Ania, przeciskając się przez zaśnieżoną ścieżkę wzdłuż warszawskich ulic. Lecz miłości nie czuje. Czuje zmęczenie, złość i nieustające bezradność. Pewnego dnia, kiedy jeszcze Wojtek żył, a ona była w piątej ciąży, sąsiadka z szóstego piętra, pewna, że Ania już zamknęła drzwi i nie słyszy jej komentarzy, mówi mężowi:

Dla zasiłków rodzą, a dzieci zawsze porzucone!

Ania płacze aż do wymiotów, tak bardzo boleśnie ją to uderza. Tak, pracuje, mając czworo dzieci, ale jednego po drugim nie zostawia samego: przyjeżdża matka, dopóki może, potem wynajmuje niani. Pracę lubi i nie uważa za słuszne porzucać ją tylko dlatego, że dzieci są małe. Kiedy dorosną, co wtedy? Kim będzie Ania?

Decyzja ta okazuje się słuszna, bo gdy Wojtek odchodzi, jej pensja z trudem starcza na wszystkie potrzeby rodziny, ale wystarcza. Nie dotyka emerytury, trzyma ją na oszczędnościowych rachunkach, by dzieci mogły później wykorzystać pieniądze na start w dorosłe życie. Jednak, jak się okazuje, być wdową z pięciorgiem dzieci jest nawet dla niej zbyt trudne.

Całą noc leje śnieg, a ścieżki, które jeszcze przed chwilą były wąskie, stają się praktycznie nie do odróżnienia. Powinna była pomyśleć o tym wcześniej i zaparkować samochód gdzie indziej, a tak musiała najpierw przeciągnąć Ewę i Łukasza dosłownie za sobą do ogrodu, a powrót był nie lada wyzwaniem. Patrzy w dół, starając się nie wciągać ostrych płatków w niskie buty, dlatego nie zauważa mężczyzny idącego naprzeciw. Zderzają się, on trzyma się na nogach, a Ania spada w śnieg. Mężczyzna wyciąga rękę, by pomóc wstać, i upuszcza duży czerwony balon w kształcie serca.

Durny Dzień Zakochanych! wykrzykuje w duchu Ania.

Wczoraj do północy pomagała przyklejać skarpetki swojej drugiej córce Martynie i pisać referat o święcie dla syna Pawła, jednocześnie uspokajając najstarszą córkę Wiktorię, której wybuchła histeria, bo na czole pojawił się ogromny pryszczyk, a ona wierzyła, że jutro chłopak, który jej się podoba, przyniesie walentynkę i zaprosi ją na randkę. W tym czasie młodsze dzieci ukradły kredki akrylowe i pomalowały białą szafkę w salonie, podłogę i siebie nawzajem. Pani przedszkolanka rano żartobliwie nazwała je papugami i zasugerowała zakup odtrawiacza z octanem.

Przepraszam, nie zauważyłem pana przeprasza mężczyzna.

W Ani toczą się dwa uczucia: gniew, że taki twardziel ją nie zauważył, i niezręczność z powodu zgubionego balona, który najpewniej był przeznaczony dla ukochanej. Drugie wygrywa.

To moja wina, szkoda balona mówi.

Mężczyzna patrzy w niebo.

Nic nie szkodzi. Ptaki też będą świętować.

Pańska żona pewnie się zmartwi.

To dla córki uśmiecha się. Pójdę kupić inny.

Wtedy z oczu Ani niespodziewanie wypływają łzy. Mężczyzna wyraźnie się rozczarowuje i nie wie, co z tym zrobić.

Przepraszam szlochając, mówi Ania. To się stało przypadkowo.

Nic nie szkodzi Coś się stało?

Ania rzadko narzeka, rzadko opowiada o tym, że jest wdową z pięciorgiem dzieci, ale ten nieznajomy człowiek był zupełnie obcy, a ona była wyczerpana.

Po wysłuchaniu Ani mówi:

Musiałaby pan poznać moją żonę. Ona szaleje na trzecim dziecku, a ja jej mówię: poczekaj, zrób coś dla siebie, dopóki nie odrywają się od mamuśki. Nie mówię, że dużo dzieci to zło od razu się wstydzi. To dobre, i ja chciałbym trzeciego, ale Przepraszam, mówię nieadekwatnie. Zły jestem jako pocieszacz.

Daj spokój macha ręką Ania. Czasem patrzę na nie i myślę: mam je bardzo kochać. A w rzeczywistości częściej się gniewam i irytuję. Gdzie ta miłość, nie wiem.

Ona jest, zapewnia mężczyzna. Po prostu została zasypana śniegiem, jak ta ścieżka. A pamiętasz, co tu rośnie latem?

Co?

Mlecz.

Ania zdaje się rozumieć, o co mu chodzi, lecz pustka nie opuszcza jej serca.

Mężczyzna odprowadza ją do samochodu i życzy pięknego dnia. Siadając za kierownicą, poprawia makijaż i jedzie do pracy. Serce ciężkie, w pamięci przywołują się dni, kiedy w tym święcie znajdowała pod lusterkiem walentynkę albo kwiaty na tylnym siedzeniu. Męża nie ma już cztery lata. Takie święta zawsze wywołują w niej nostalgię. Dziś czeka jeszcze spotkanie, na którym drażliwy Sławomir Kaczmarek pół godziny będzie nużyć opowieściami o wynikach.

W biurze panuje przyjemne ożywienie: nie ma tradycji wielkiego obchodzenia tego dnia, ale tu i tam Ania dostrzega kwiaty, dziewczyny szepczą i chichoczą, mężczyźni są napięci tak zawsze jest, gdy kobiety chcą odgadnąć, czego się od nich oczekuje. Wchodząc do sali, myśli, że weszła do niewłaściwego pokoju, cofa się: na stole leży bukiet czerwonych róż. Pokój jednak jest jej, podchodzi ostrożnie, przyglądając się kwiatom jak egzotycznemu zwierzakowi, nie wiedząc, czy ma się spodziewać ostrych pazurów, czy mruczenia.

Do kwiatów dołączona jest kartka. Ania delikatnie podnosi ją.

Nigdy nie odważyłbym się, ale kiedy, jeśli nie dziś. W twoich oczach widzę kosmos, od twojego uśmiechu zależy mój nastrój. Idziemy na kolację? L.

Próbując przypomnieć, który z pracowników o imieniu L mógł napisać taki list, Ania wciąż waha się, czy to rzeczywistość. Jeśli pokój naprawdę jest jej, bukiet mógł trafić tam przypadkowo. Na kartce podano restaurację i godzinę 19:00. Leon, Łukasz, Łukasz? Mężczyźni o takich imionach pracują z nią, ale żaden nie wykazywał zainteresowania. Byłoby zabawnie, gdyby to był Leon: kiedyś Ania prawie się w niego zakochała, tuż przed piątą ciążą. Wtedy dopiero zaczęła pracę, małżeństwo nie układało się, a ona pragnęła emocji i romantyzmu. Leon dopiero co zaczynał, był przyjazny i ciekawy, kilka razy jedli razem lunch. Parę razy Ania poczuła motyle w brzuchu, ale po teście zdała sobie sprawę, że to nie motyle, a protesty jej reprodukcyjnego organu domagające się przerwy od kolejnego obowiązku. Zawsze zachodziła w ciążę niespodziewanie, mimo że medycyna mówiła inaczej, jej płodność była zdumiewająca. Gdy zaszła w ciążę, zapomniała o zauroczeniu, a potem zachorował Wojtek i Leon zniknął z jej pamięci.

Cały dzień Ania rozważa, czy iść na randkę. Przygląda się Leonowi, Łukaszowi i Łukaszkowi, ale każdy zachowuje się tak, jak zwykle. Może to jakaś żart? A jaka randka, kto będzie z dziećmi? Mama od lat nie wychodzi z domu, nie ma pieniędzy na nianię, najstarsza córka i tak ucieknie na randkę. Więc nie pójdzie.

Eugeniusz i Lidia wręczyły jej krzywy serduszek, teraz nawet w przedszkolach uczą wycinać walentynki. Ania pakuję je w kombinezony i ciągnie do samochodu po śniegu, przypominając sobie porannego mężczyznę, który trzymał czerwony balonik. Mogła mieć podobnie, i od tych myśli oczy mokną.

Dzieci hałasują w samochodzie, kłócą się, który kreskówkowy film włączyć, i domagają się, by zatrzymać się w sklepie po Kinderze, bo dziś święto. Zmęczona ich krzykami, Ania poddaje się, kupuje Kinderki, chowa trzy dla starszych, i pierogi, bo nie ma siły gotować.

W domu czeka niespodzianka: pachnie smażonymi ziemniakami i wiśniowym kompotem. Najstarsza Wiktoria twierdzi, że chłopak zaprosił jej przyjaciółkę na randkę, więc nie ma już przyjaciółki i nie będzie chłopaka, ale to w porządku, bo pryszczyk na czole rośnie. W hołdzie temu postanawia przygotować obiad. Średnie dzieci sprzątają pokoje i wycierają kredki z białej szafki. Ania wzrusza się, przytula dzieci i rozumie, że naprawdę je kocha. Nie tylko teraz, gdy są tak dobre, ale zawsze. Odkrywając w szafie małą czarną sukienkę, której nie nosiła od tysiąca lat i bała się, że nie wejdzie w nią, bierze od najstarszej córki perfumy, a od średniej błyszczyk.

Mama idzie na randkę! cieszy się Wiktoria.

Eugeniusz płacze, trzeba go pocieszyć i obiecać, że wkrótce wróci.

Do restauracji Ania przyjeżdża podekscytowana: co jej tu czeka? Dziwna sytuacja iść na randkę z nieznajomym. Choć nie, to nie z kimś obcym, a z kimś, kogo zna, ale nie wie, kim dokładnie. To jak w Tajemniczym Mikołaju, kiedy nie wiesz, komu podarować prezent. Dla Leona czy nawet Władka z działu zaopatrzenia łatwo dobrać prezent, ale dla szefa HR, Sławomira Kaczmarka, dałaby mu raczej rower, bo przypominał listonosza Piekucha.

Kiedy Ania wchodzi do restauracji i nie wie, jak wyjaśnić, na czyją rezerwację jest stolik, już chce się odwrócić i odejść, gdy widzi go. Sama twarz Sławomira Kaczmarka. Stoi, wyprostowany, patrzy w drzwi. Gdy zauważa Anię, rumieni się, lecz nie odwraca wzroku. Ania czuje się zakłopotana, przestraszona, rozgniewana. On? Kosmos w oczach? Jaki to żart tego krokodyla? Nie ma odwrotu.

Bałem się, że nie przyjdziesz mówi.

Zwykle nie przechodzą na ty, ale Ania wie, że w tym dziwnym dniu może wydarzyć się wszystko. Westchnęła i przeszła za kelnerką, która pokazała im stolik przy oknie. Z sufitu zwisały różnokolorowe serca, a Ania pomyślała, że to jej córka powinna teraz iść na randkę, nie ona. Musi szybko coś wymyślić i uciec. Dlaczego nie poprosiła córkę, by zadzwoniła i powiedziała, że w domu pożar?

Rozmowa nie układa się. Sławomir wyraźnie się denerwuje, dużo mówi lub milczy, wpatrując się w Anię tak, że współczuje mu i próbuje utrzymać przyzwoitą konwersację. Wszystko to wydaje się jej ogromnym błędem, chce uciec, a nie żuć chrupiące bakłażany i kroić soczystego steka. Niech się coś wydarzy! pomyślała. Młodsze pomalują ściany, średnie wykąpią kota, przyjaciółka Wiktorii zrozumie, że jest zdrajczynią i poprosi ją o pogodzenie!

Modlitwy Ani zostają wysłuchane, bo po trzecim kawałku steka dzwoni telefon. Ania z ulgą widzi na ekranie imię najstarszej córki i mówi:

Muszę wziąć. Dzieci.

Z radością opisuje Sławomirowi swoją sytuację rodzinną, licząc, że on sam odwoła randkę, ale on z entuzjazmem odpowiada, że sam był jedynakiem i zawsze marzył o dużej rodzinie.

Wiktoria płacze w słuchawkę.

Mamo, pożar! Paweł postanowił usmażyć paluszki serowe, olej podpal się i

Ania drży. Czuje, jak krew przesuwa się w jednym miejscu, napełniając serce, które zaraz ma pęknąć.

Co się stało? dopytuje Sławomir.

Pożar wydycha Ania.

On reaguje zaskakująco spokojnie i szybko: jedną ręką wyciąga kartkę i przywołuje kelnerkę, drugą dzwoni po strażaków, pyta o dokładny adres, równocześnie kierując dzieci: niech się ubiorą i biegną na zewnątrz, dzwonią sąsiadom i nie próbują ratować rzeczy.

Do domu docierają w piętnaście minut. Straż pożarna już stoi przy klatce, mieszkańcy zbierają się wokół płaczących dzieci, z okna wydobywa się dym. Już nigdy nie pomyślę, że ich nie kocham mówi Ania. Będę najlepszą mamą!. Przytula dzieci, zadziwiona obcymi kurtkami i czapkami na ich ramionach. Świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi, zawsze to wiedziała.

Na szczęście pożar zostaje opanowany szybko, uszkodzona tylko kuchnia, w innych pokojach pachnie spalenizną. Nawet kota Wiktoria udało się uratować.

Tu nie można nocować podsumowuje Sławomir. I będzie potrzebny remont. Proponuję przyjechać do mnie.

Co to oznacza? dopytuje Ania, przestraszona.

Sławomir patrzy prosto w oczy i mówi:

Jak zechcesz. Możesz po prostu wpaść w gościnę. Albo zostać na stałe.

Dzieci patrzą z ciekawością na Sławomira: dotąd ich prawie nie zauważały. Eugeniusz znowu ryczy, Paweł marszczy brwi, Lidia pyta, czy ma kreskówki.

Mam obiecuje Sławomir. I kota i psa. No to jedziemy?

Jaki pies? pyta Paweł, wciąż marszcząc brwi.

Taki sam jak Wojtek myśli Ania z czułością.

Buldog francuski odpowiada Sławomir, i Ania rozumie, że Paweł został pokonany właśnie tę rasę wykręcał od roku.

Wiktoria, oceniaAnia w końcu poczuła, że jej serce znów bije w rytmie rodziny, i zamknęła drzwi na światło gwiazd.