To nie jest dziecko mojego męża

Dzisiejszy poranek niczym nie różnił się od wszystkich innych – powoli przygotowywałam śniadanie, szykowałam się i szłam do pracy. Ale wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Jakież było moje zdziwienie, gdy na progu zobaczyłam wózek z dzieckiem w środku, a dookoła – pusto.

Rozejrzałam się, poszłam na górę, wybiegłam na podwórko, ale na próżno – nikogo tam nie było. Wtedy usłyszałam płacz i szybko pobiegłam do dziecka. Kiedy wzięłam je w ramiona, żeby je uspokoić, zobaczyłam w wózku notatkę: „Oluś, to jest twój syn. Sama go nie wychowam – zaopiekuj się nim. Basia”

Nic z tego nie rozumiałam, mój mąż ma na imię Aleksander. Kiedy minęło pierwsze zaskoczenie, zdałam sobie sprawę, że mój mąż ma kochankę, która urodziła jego dziecko. Zgadza się – ja nie mogę mieć dzieci, zdrowie mi nie pozwala, a on zawsze mówił, że chce je mieć. Myśleliśmy już o adopcji. Ale jak mógł mi nic nie powiedzieć?

Nie miałam czasu na rozmyślania, zadzwoniłam do pracy, żeby wziąć dzień wolnego. Następną osobą, do której zadzwoniłam, był mój mąż. Zażądałam, żeby natychmiast wrócił do domu.

Olek był w domu niespełna w godzinę, wesoły, roześmiany – nawet się nie domyślał, co na niego czeka. Gdy zobaczył wózek w przedpokoju, jeszcze zażartował, czy przypadkiem nie porwałam dla nas dziecka.

– Hania, co ty, porwałaś komuś dziecko? – zażartował,  wyciągając ręce do maleństwa.

– Prawie. Ale nie wzięłam, znalazłam… w progu, no i sądząc po notatce, to dziecko jest twoje.

Pokazałam kartkę mojemu mężowi. Przeczytał go kilka razy i był w szoku. A potem z całą powagą oświadczył:

– W ogóle nie znam żadnej Basi. To jakiś żart? Nigdy cię nie zdradziłem. Mogę zrobić test DNA.

I jak gdyby nigdy nic, zaczął bawić się z chłopcem.

– Jak to nie zdradziłeś? Jesteś pewny? Miałem nadzieję, że to jest twoje dziecko. Wybaczyłam ci nawet zdradę. I co teraz? Teraz nam je zabiorą.

– A może nie powiemy nikomu, że nie jest moje?

Wszystko omówiliśmy i tak właśnie zrobiliśmy. Poinformowaliśmy o dziecku opiekę społeczną, Olek przyznał się do ojcostwa i podczas gdy poszukiwano matki, dziecko zostało z nami.

Byliśmy po prostu szczęśliwi, bo mieliśmy syna. Nawet nie myśleliśmy, co nas czeka dalej. Po kilku tygodniach stało się jasne – matki dziecka nie można znaleźć, a żeby dziecko zostało z nami – Olek musi zrobić test na ojcostwo. To nas zaskoczyło…

Test przecież nie potwierdzi ojcostwa. Mirek, tak nazywaliśmy dziecko, spał spokojnie w łóżeczku, a my zastanawialiśmy się, jak rozwiązać ten problem. Potem znowu zadzwonił dzwonek. Kiedy otworzyłam drzwi, zobaczyłam na progu młodą dziewczynę, która od razu powiedziała:

– Zostawiłam tu wózek. Gdzie on jest?

– To ty jesteś Basia?

Skinęła głową, po czym zaciągnęłam ją do domu i zamknęłam drzwi.

– Basiu, to nie jest dziecko Olka. Dlaczego skłamałaś?

– Nie, to Olka, ale tego, który mieszka obok … Po prostu się pomyliłam. Nie jestem stąd, przyjechałam na studia i go poznałam. Zakochałam się, miałam nadzieję, że się pobierzemy, a on uciekł, gdy dowiedział się o ciąży – matka by go wyrzuciła z domu za coś takiego. Sama nie dam rady wychować dziecka. Do domu też go nie wezmę – nikt nie może się dowiedzieć, moja mama nie przeżyje takiego wstydu. Ale nie chciałam go zostawiać, chciałam, żeby mój syn miał ojca. Po prostu pomyliłam adres. A kiedy wróciłam, wózka już nie było – bardzo się bałam. Kocham mojego syna… ale nie poradzę sobie.

Zdałam sobie sprawę, że jest szansa, że zatrzymamy Mirka.

– Basiu, nie martw się. Z dzieckiem wszystko jest dobrze. Ale mój mąż też ma na imię Olek, myślałam, że to jego dziecko.

Opowiedziałam Basi wszystko, co nam się przydarzyło w ciągu tych tygodni, również to, że nie mamy własnych dzieci i od dawna myślimy o adopcji.

– Twój Aleksander pewnie tak naprawdę nie chce dziecka, skoro uciekł. My chętnie wychowamy twojego syna. Czy możesz nam pomóc?

Olesya była trochę zszokowana, ale natychmiast się pozbierała:

– Co mam zrobić?

– Musisz potwierdzić w sądzie, że mój Aleksander jest ojcem twojego dziecka.

Zgodziła się. Dziecko przyznano „ojcu” — dziewczyna napisała oświadczenie na korzyść Aleksandra. Wszyscy byli szczęśliwi, a my obiecaliśmy Basi, że zawsze będzie mogła nas odwiedzać jako ciocia.