Sztuczne piękno

Fałszywe piękno

To niemożliwe! Ty i Martyna naprawdę się rozstaliście? Nie wierzę! Jolka tak wybałuszyła oczy na swojego przyjaciela, że zaczął się czuć jak student pierwszego roku na egzaminie ustnym z chemii organicznej. Jej brwi aż podskoczyły pod grzywkę, usta mimowolnie się rozwarły dla niej ta wiadomość była równie nieprawdopodobna, jak ogłoszenie śnieżycy na początku lipca w Zamościu. Przecież ty Martynę na rękach nosiłeś! Zawsze wszystkim stawiałam was za wzór! Sama zaczęłam marzyć o takiej relacji jak wasza!

Serio, Jolka Bardzo nawet serio odpowiedział Piotrek z ponurą miną, wlepiając wzrok w okno. Na zewnątrz lało, jak to bywa w listopadzie w Krakowie: deszcz walił o szybę, spływał wąskimi strużkami, rozbijał się na mniejsze kropelki. Ta pogoda pasowała do jego humoru jak barszcz do uszek w środku Piotrek czuł się całkiem pusty. Pięć lat związku zamieniło mu świat na odcień popiołu, nawet kebab na Kazimierzu wydawał mu się bez smaku. Prawą rękę zacisnął tak mocno, że aż zbielały mu kłykcie, a głos mu zadrżał, gdy kontynuował: To już koniec, rozumiesz? Po wszystkim

Ale dlaczego?! Jolka nachyliła się do niego jak do przedszkolaka z katarem. Przecież Martyna czekała na ciebie całe pół roku, jak byłeś na tej przeklętej delegacji! Wierna jak pies, nie dała się żadnemu facetowi na kawę czy pierogi wyciągnąć!

Skąd ty niby wszystko wiesz, skoro na końcu Polski mieszkasz? Piotrek uśmiechnął się smutno. To przykład tej waszej kobiecej solidarności?

No, faktycznie do Gdańska mam trochę, ale te sprawy załatwia się przez znajomych, wiesz? odpowiedziała Jolka bez cienia urazy. Rozsiadła się wygodniej, skrzyżowała ręce na piersiach i posłała mu uśmiech z przekąsem, choć autentycznie martwiła się o kumpla. Mam tam kilka osób na oku, które trzymają rękę na pulsie. Wiem, że ostro wzięła się za siebie, ale bez szczegółów. Nowa fryzura, siłownia, szafa pełna modnych ubrań. I to wszystko jeszcze zanim wróciłeś. Bardzo się starała, Piotrek.

No właśnie! I tu cały dramat! Piotrek zerwał się do przedpokoju, jakby na ratunek, i wytargał smartfona z kurtki. Mama przysięgłaby, że zaraz zacznie warczeć. Przyniósł telefon Jolce tak szybko, jakby się bał, że zmieni zdanie. Pamiętasz, jak Martyna wyglądała przed moim wyjazdem?

Jasne, pamiętam Jolka przewróciła oczami, ale głos zadrżał jej jak ręka przed zastrzykiem. Chwilę myślała, próbując przywołać obraz swojej przyjaciółki. Śliczna dziewczyna. Proste, jasnoblond włosy po łopatki, olbrzymie niebieskie oczy, zgrabny nosek Całkiem niezła figura, tylko cycki trochę mniejsze niż te, co teraz są modne, ale tobie najwyraźniej odpowiadało?

No właśnie! Najlepiej! Piotrek podniósł głos, lecz zaraz zamilkł i ściszył się do szeptu. Zdusił telefon w dłoni, jakby miał nadzieję, że zaraz zniknie. Martyna była dla mnie ideałem! Kochałem ją taką, jaka jest. Ale, wystarczyło, że wyjechałem, i jej przyjaciółki zaczęły ją mamić. Że jak się nie zmieni, zaraz ją rzucę! A ona uwierzyła! Wyobrażasz to sobie? Zamiast na mnie, słuchała tych plotkar

I co, aż tak źle? Jolka czuła coraz większy niepokój, palcami ściskała podłokietnik, robiąc na nim wgłębienia. Próbowała sobie wyobrazić, co się mogło stać, ale nie ogarniała skali dramatu.

To popatrz sama! Piotrek niemal wcisnął jej telefon w twarz. Na ekranie Martyna ale już nie ta, którą Jolka pamiętała.

Dawniej Martyna szczyciła się grubym, gęstym blond włosem teraz miała krótko przystrzyżoną, platynową fryzurę, której nie powstydziłaby się żadna influencerka walcząca o suby na TikToku. Krótki paź, szyję i uszy na wierzchu, zero wdzięku, tylko jakaś dziwna kanciasta ostrość. A usta? No cóż, ktoś zaliczył niezłą obsuwę z botoksem robiły wrażenie, jakby połknęła dwie gumy balonowe naraz. Ciało szczupłe do granic przyzwoitości, żebra liczyć można przy śniadaniu, obojczyki wystają, ręce jakby miała zapaść po grypie dwutygodniowej. Skóra blada, sińce pod oczami, jakby w nocy orała kopalnie pod Zabrzem, nie spała tydzień albo przynajmniej przez pół. No i ta niespodzianka powiększone piersi! O tym to Martyna kiedyś nawet nie chciała słyszeć! Znała pogląd Piotrka, który zawsze uważał, że operacje plastyczne to jak lukier na chlebie po co, skoro całość jest smaczna?

I co miałem zrobić? Martyna przyszła po mnie na lotnisko, a ja się zastanawiałem, czy nie przejść obok, udając, że to nie do mnie Piotrek ledwo panował nad emocjami. Pacnął pięścią w ścianę, aż aż syknął z bólu, bo kciuk został przygłaskany przez polską twardą rzeczywistość. No powiedz, czy można się tak stuningować w pół roku?! Czy ja wyglądałem jakby mi przeszkadzała wcześniejsza wersja Martyny?

Nie mógł się uspokoić, biegał po pokoju tam i z powrotem, wymachiwał rękami jak prezenter prognozy pogody z TVP Info, by nagle zamierać i znowu startować, niczym smok Wawelski po kawie.

Jolka znała to aż zbyt dobrze to jej Piotrek żalił się na szefa-zgniłka, który wywalił go na delegację na pół roku do Poznania (to nie świat, to stan umysłu, Jolka!). Piotrek nie chciał zostawiać ukochanej samej, ale nie miał wyjścia ona kończyła studia, egzaminy, on musiał siedzieć z nosami w Excelu. Przez te pół roku dzwonił codziennie, wspierał, mówił, jak tęskni a teraz wraca i trafia na kobietę z innej planety.

Może ona po prostu chciała ci się spodobać? Jolka wstała i wolno podeszła bliżej. Może ktoś jej wmówił, że musisz docenić takie zmiany

Piotrek gorzko prychnął i pokręcił głową:

Spodobać? Ale ona zgubiła siebie! Kochałem ją prawdziwą! A teraz? Teraz patrzę i nawet nie rozpoznaję kto to obok mnie stoi.

Martyna unikała wideorozmów, za każdym razem, gdy Piotrek proponował, zręcznie wywijała się: Szykuję niespodziankę, oszalejesz ze szczęścia!. Niby miło, ale pojawił się w środku nieprzyjemny robak niepokoju. Może już ma kogoś innego? Może tylko czekała na wygodny moment, żeby zerwać przez Messengera? Ta myśl zżerała Piotrka jak karp ościa w gardle. Nie wytrzymał poprosił kumpla z Gdańska, żeby trochę pośledził sytuację, popytał znajomych, dyskretnie zapuścił żurawia i zdał relację. Kumpel się zgodził, chociaż miał minę jak przed poprawką z matmy.

Dwa dni później zadzwonił:

Szykuje niespodziankę, nie żartuję mówił tak ostrożnie, jakby brodził po polu minowym. Ale chyba nie taką, jaką byś chciał. Gwarantuję, że się zdziwisz. Ale nie, nie ma nikogo, serio na ciebie czeka. Cały czas pyta, stresuje się, kiedy wrócisz.

Trochę Piotrka to uspokoiło. Przynajmniej nie zdradza, nie kombinuje. Wciąż go kocha to było ważne.

W sumie Piotrek teraz wie, że nie powinien był odmawiać zerknięcia na zdjęcie, które chciał mu wysłać kolega. Gdyby zobaczył, co Martynka kombinuje, rzuciłby robotę, wsiadł w pociąg i pognał jak dziki na główny dworzec Gdańsk Główny. Może by ją powstrzymał, a przynajmniej dał ochrzan koleżankom, które ją namawiały do takich poprawek. Teraz już za późno.

W dzień powrotu Piotrek był tak zestresowany, że nie wiedział, czy będzie mdlał z nerwów, czy zje stewardessę z samego niepokoju. Bębnił palcami po podłokietniku, w taksówce męczył guzik kurtki. Serce waliło mu jak dzwon Zygmunta na Sylwestra. W głowie kręcił filmy: wchodzi do hali lotniska, Martyna stoi, uśmiecha się, macha ręką przytula się, wącha jej znajome włosy potem wracają do domu, robią herbatę, gadają całą noc, śmieją się z głupot.

Rzeczywistość była mniej kinowa, bardziej w stylu polskiego dramatu telewizyjnego. Gdy Piotrek wreszcie zobaczył Martynę pod lotniskiem, zamarł. Stała przed nim zupełnie obca dziewczyna przynajmniej przez sekundę myślał, że wymienił kartę SIM albo nawigację. Stał wryty, próbując przetrawić obraz.

Piotrek! Tak się stęskniłam! Martyna rzuciła się, by go uściskać, a on tylko cofał się, nie pozwalając na dotyk. Jej uśmiech zgasł, w oczach pojawiło się zamieszanie, ręce bezradnie zawisły w powietrzu jak niepotrzebne plakaty wyborcze po wyborach.

Co się stało? To ja! Niespodzianka aż tak cię rozłożyła? spytała z nutą nadziei i roztrzęsienia. Nerwowo poprawiła włosy.

Patrzę i naprawdę nie wiem, gdzie zniknęła moja dziewczyna mruknął Piotrek, walcząc sam ze sobą, a jego głos dźwięczał tak, że nawet ochroniarz się odwrócił. Jesteś chora? Albo za dużo seriali? Co się stało z twoimi pięknymi włosami? Z naturalnością? Przecież idealna byłaś!

Chciałeś powiedzieć: grubsza? odparła Martyna, robiąc usta w podkówkę. Głos jej się łamał, w oczach błysnęły łzy. Jej przyjaciółki, które przyszły dla wsparcia psychicznego (i w razie czego szantażu moralnego), zachichotały cichutko, rozwścieczając Martynę jeszcze bardziej.

Daj spokój, nie musisz mnie oszczędzać, sama wiem, że się trochę zapuściłam próbowała mówić twardo, ale głos drżał. Ale teraz nie będziesz się musiał wstydzić, pokazując mnie znajomym! Teraz jestem modna, stylowa! Lepsza, niż kiedyś?

Kto powiedział, że chcę się gdziekolwiek z tobą pokazywać? Piotrekowi puściły hamulce. Byłaś piękną dziewczyną, a teraz sama nie wiem, w co się zmieniłaś. Kochałem tę prawdziwą, a teraz? Nawet mnie nie zapytałaś, co myślę! Zawsze byliśmy otwarci. A teraz?

Daj spokój, Piotrek! Martyna to teraz kandydatka na okładkę Twój Styl! wtrąciła koleżanka Martyny, ta z wiecznym koczkiem. Faceci ustawiają się do niej w kolejce! Zwłaszcza po tych przeróbkach i rzuciła znaczące spojrzenie na nowe atuty Martyny. Powinieneś się cieszyć! To wszystko dla ciebie robiła!

Piotrek aż się zagotował.

To nie dla mnie! To dla samej siebie! spojrzał na Martynę z mieszaniną złości i smutku. Przestańcie udawać, że to moja wina!

Swoim cichym głosem dodał z bólem:

Martyna, przecież zawsze mówiłem ci, co jest dla mnie ważne. Że cenię naturalność, nie operacje. Kochałem cię taką, jaką byłaś. Teraz wyglądasz sztucznie. Jakby ktoś zamienił cię na inną osobę.

Na chwilę zamilkł, potarł czoło.

Przez cały ostatni miesiąc myślałem właściwie tylko o jednym wrócę i ci się oświadczę. Nawet pierścionek kupiłem, wydałem na niego pół pensji, całe 2000 złotych! Chciałem, byśmy razem byli szczęśliwi Ale teraz? Sorry, z kukłą z Instagrama mieszkać nie zamierzam.

Martyna zbielała. Łzy puściły jak sznurówka przy starym bucie, próbowała coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły w gardle.

Piotrek, poczekaj! wydusiła z siebie. Ja chciałam tylko Myślałam, że tak będzie dla nas lepiej. Że będziesz ze mnie dumny

Ale Piotrek już się odwracał i szedł przed siebie, byle dalej, szybko i z bólem, całą złość zostawiając na lotniskowych płytkach.

Martyna jeszcze coś wołała za nim, ale zaraz jej koleżanki złapały ją pod ramię.

A niech idzie! powiedziała jedna z nich z rozmachem, przytulając Martynę jak po klęsce maturalnej. Jeszcze wróci i będzie przepraszać. Teraz to ty wyznaczasz trendy! Każdy się za tobą ogląda! Trafi ci się lepszy!

Martyna próbowała ich słuchać, ale słowa przepływały jej obok głowy. Patrzyła za odchodzącym Piotrkiem, a łzy rozmazywały jej makijaż, zostawiając ślady jak po nieudanej akwareli z lekcji plastyki. W środku czuła pustkę zrozumiała, że próbując być lepszą, zgubiła to, co dla niej było najważniejsze.

Naprawdę chciałem się oświadczyć zaczął Piotrek, kiedy kończył opowieść Jolce. Zasłonił twarz dłońmi, ramiona mu drżały. Wyobrażałem sobie, jak jej się świecą oczy, jak się śmiejemy, przytulamy Ale jak ją zobaczyłem głos mu się ułamał. Poczułem, że zupełnie jej nie znoszę.

Na chwilę zamilkł, patrząc gdzieś w przestrzeń.

Dlaczego wy, dziewczyny, nigdy nie jesteście zadowolone z tego, jak wyglądacie? Przecież mówiłem jej codziennie, że ją uwielbiam, chwaliłem, śmiałem się z jej żartów, nawet wtedy, gdy tylko ona je rozumiała. A ona to wszystko przekreśliła. Jakby próbowała wymazać siebie, żeby być kimś innym.

Wiesz, co boli najbardziej? Piotrek nagle odsłonił twarz, oczy mu się zaświeciły, choć szybko starł łzy. Że to wszystko przez jej psiapsiółę! Ta specjalnie ją namówiła, żebyśmy się rozstali. Jestem tego niemal pewien.

Skąd wiesz?

Sama mi to powiedziała! skrzywił się Piotrek. Przyszła do mnie, chwaliła się, jaka to z niej naturalna piękność, że bez plastików, że Martyna to już nie ta liga Mówię ci, miałem ochotę wywalić ją z czwartego piętra bez windy!

Zacisnął zęby, oparł się o oparcie, nadal trzęsły mu się palce, a wzrok błądził gdzieś poza rzeczywistością.

I najgorsze, że ona naprawdę myślała, że rzucę wszystko i do niej przybiegnę. Ale ja taki nie jestem. Kochałem Martynę. I boli mnie, że pozwoliła się tak zmanipulować.

Jolka słuchała cierpliwie, nie chcąc przerywać. Widziała, że kumplowi ciężko, że boli go rozpad związku, który uważał za solidny i trwały. Bardzo chciała mu pomóc, ale nie wiedziała, jakich słów użyć.

I co teraz? Rozmawiałeś z nią jakoś? Może jeszcze można to odbudować Jolka lekko dotknęła jego ramienia dla wsparcia, jej głos był łagodny, a oczy mówiły nie poddawaj się.

Ona woli taką siebie i nie zamierza nic zmieniać Piotrek gorzko się uśmiechnął, bez choćby cienia radości. Zadzwoniła, próbowała mnie szantażować moralnie: że to ja jestem draniem, że nie mogę jej zostawić po półrocznym czekaniu! opadł na kanapę, garbiąc się, dłonie zaciskał na kolanach. Ja kochałem moją Martynę Ale jej już nie ma. Został ktoś inny z tymi nienaturalnymi ustami, patyczkowatą sylwetką i plastikową otoczką.

Jolka spokojnie ścisnęła jego dłoń w tym geście było tyle ciepła, ile w paczce grzańca w listopadzie. Nic nie mówiła po prostu była obok.

Widziała, jak Piotrek walczy sam ze sobą, jak się powstrzymuje, by nie dać upustu emocjom, jak drżą mu ramiona.

Wiesz powiedział cicho, nie patrząc na nią, spacerowaliśmy kiedyś po Plantach jesienią, liście fruwały, a ona się śmiała, żółte włosy jej opadały na oczy, poprawiałem jej kaptur Powiedziała wtedy: Piotrek, chcę, żeby tak było zawsze. A ja odpowiedziałem: Będzie, koteńku, będzie na zawsze. I wierzyłem w to. Całym sercem

Głos mu się zadrżał. Jolka poczuła, jak do oczu napływa jej wzruszenie, bo naprawdę jej żal było kumpla.

A teraz? dokończył. Patrzy w lustro i widzi ktoś piękną. A ja patrzę i nie poznaję. Obca osoba. Jak to możliwe, że w pół roku wszystko się rozpadło? Czemu nie pogadaliśmy wcześniej, choć raz szczerze?

Nie wytrzymał łzy popłynęły mu po policzkach. Siedział skulony, płakał cicho jak dziecko, któremu zabrano ulubionego misia. Oparła się mocniej o niego, objęła go, dając choć trochę pocieszenia.

Piotrek, nie obwiniaj się. Kochałeś ją naprawdę, byłeś przy niej, wspierałeś. To nie twoja wina. To czyjś głupi pomysł, może czyjaś zazdrość. Ale nie twoja.

Piotrek spojrzał w jej oczy czerwone, pełne zagubienia.

Może jednak się pomyliłem? Może nie powinienem był się tak wkurzać? Może ona się bała, że ją zostawię? Może chciała mi zrobić przyjemność, a ja od razu zareagowałem jak nastolatek?

Kłębiły się w nim sprzeczne emocje miłość, rozczarowanie i nadzieja. Wciąż szukał w tej nowej postaci starej Martyny, tej zasypiającej z kubkiem kakao, tej rysującej śmieszne miny na zaparowanej szybie, tej, która zawsze wiedziała, jak poprawić mu humor.

Jolka mocniej ścisnęła jego rękę:

Masz prawo do swoich uczuć i do swoich granic. Nie musisz przyjmować tego, co cię niszczy. Ale jeżeli naprawdę chcesz wszystko naprawić, może spróbuj spokojnie z nią porozmawiać? Nie dla niej dla tego, co razem zbudowaliście. Otwórz się, niech ona też się otworzy.

Piotrek odetchnął, przetarł łzy rękawem i spojrzał w okno. Deszcz właśnie się skończył, zza chmur przebijały pierwsze różowe promienie zachodzącego słońca, zalewając pokój jasnością. Patrzył na nie wytrwale, jakby szukał w nich nowej nadziei.

Może masz rację mruknął cicho. Ale teraz teraz potrzebuję czasu. Muszę się dowiedzieć, co dalej. Co noszę w sobie. Nie umiem tak po prostu wszystkiego zapomnieć, ale może może nie powinniśmy odpuszczać tego, co było między nami, jeśli jest jeszcze cień szansyPowietrze w pokoju zrobiło się lżejsze, jakby z Piotrka zeszła połowa smutku. Jolka przyjrzała się cicho jego rozwichrzonym włosom i zaczerwienionym oczom. Wstała i podeszła do kuchni, by za chwilę wrócić z dwoma kubkami herbaty malinowej.

Jeden krok na raz, Piotrek. Podała mu ciepły kubek i uśmiechnęła się lekko. I nawet jeśli nie wiesz, gdzie prowadzi ta droga, to już dobrze, że nie stoisz w miejscu. Najważniejsze, żebyś nie zapomniał, jakim jesteś facetem. Nie pozwól, by czyjeś lęki czy cudze wyobrażenia zrobiły z ciebie kogoś, kim nie chcesz być. Albo żebyś sam siebie zgubił w tym całym szaleństwie lepszego ja.

Piotrek poczuł, że po raz pierwszy od dawna oddycha spokojnie. Łzy już dawno przestały płynąć, w ich miejsce pojawiło się ciche zrozumienie. Wiedział, że nie odzyska dawnej Martyny, ale być może gdzieś na nowo odnajdzie siebie i może ktoś, kiedyś, odnajdzie w nim prawdziwego partnera, nie plastykowy ideał z okładki.

Zza okna dobiegł stukot tramwaju. Miasto zaczęło się rozświetlać milionami świateł w listopadowym mroku. Wyjrzał przez szybę i, pierwszy raz od miesięcy, ujrzał w swoim odbiciu coś więcej niż cień rozczarowanego chłopaka zobaczył kogoś, kto, choć skrzywdzony i samotny, wciąż potrafi mieć nadzieję.

Jolka uśmiechnęła się do niego ciepło, nachyliła lekko głowę.

Dasz radę. Może nie od razu, może nie dziś, ale w końcu twoje własne szczęście znowu się do ciebie uśmiechnie. A prawdziwe piękno? Ono zawsze zaczyna się tam, gdzie kończy się udawanie.

Piotrek skinął głową, czując, że właśnie usłyszał coś, z czym naprawdę chce się obudzić jutro rano.

I choć świat za oknem był jeszcze trochę szary, w jego środku tlił się już cichy promyk prawdziwego światła.