Stare lustro, czyli jak pogodzili się zięć z teściową

Stare lustro, czyli jak zięć z teściową się pogodzili

Krysia wróciła do domu późnym wieczorem. W mieszkaniu panowała podejrzana cisza. Ani głosu męża, ani zwyczajnego mamrotania matki.
– Mamo? Bartku? – zawołała, zaglądając do pokoi. Pusto.

„Bartek pewnie w warsztacie w garażu – pomyślała. – A mama?… Czyżby obraziła się i wyjechała?”

Narzuciła kurtkę i wyszła na podwórko. Z uchylonych drzwi garażu sączyło się żółte światło, dobiegały stamtąd podniesione głosy. Gdy weszła do środka, zamarła w miejscu.

Bartek i jej mama, Halina Stanisławówna, z zapałem pracowali nad starą, antyczną framugą. Mąż malował drewno, a teściowa, zawiązawszy chustkę i narzuciwszy stary fartuch, coś żywo tłumaczyła.

– Popatrz tylko, jak teraz to drewno gra! – zachwycała się Halina. – Twoja robota to prawdziwe rzemiosło, Bartku!

– No nie przesadzajmy, Halinko… Taka tam zabawa.

– Zabawa?! – prychnęła teściowa. – Toż to majstersztyk!

Krysia siadła na stołku, nie wierząc własnym oczom. Jeszcze rano byli o krok od kłótni…

Wszystko zaczęło się, gdy Halina przeprowadziła się do nich „tymczasowo” po zamknięciu sanatorium, w którym mieszkała od dwóch lat.

– Mamo, to tylko na dwa tygodnie – uspokajała Bartka Krysia. – Dopóki nie otworzą nowych miejsc.

– Dwa tygodnie – burknął mąż. – A mieszkać z nią mam ja.

Chodził po kuchni, zaciskając pięści, aż w końcu westchnął:
– Może wynajmiemy jej pokój? Właśnie miałem dostać premię…

– Oszalałeś?! – oburzyła się Krysia. – Żeby potem słuchać przez resztę życia, jak własna córka wygnała matkę na bruk?

Dzwonek do drzwi przeciął ciszę. Halina, jak zwykle, przyjechała godzinę wcześniej, „żeby ocenić sytuację”.

Od progu rozpoczęła inspekcję:
– Krysiu, kochanie, tapety wam całkiem wyblakły… A ta wieszarka? Bartek, przynajmniej śruby dokręć!

Bartek wyszedł do łazienki bez słowa.

W pierwszym tygodniu teściowa przemeblowała mieszkanie, wyszorowała kuchnię do połysku, przejrzała całą zastawę i… sięgnęła po dokumenty Bartka.

– Halinko! – podniósł głos, gdy nie mógł znaleźć ważnych papierów. – Gdzie moje papiery?

– Wyrzuciłam – odparła beztrosko. – Pogniecione były. Wszystko posegregowałam od nowa. I po alfabecie!

Bartek wyszedł w milczeniu, trzaskając drzwiami.

Krysia próbowała skupić się na pracy, ale myśli wracały do domu. Matka – zasadnicza, mąż – uparty… A między nimi – ona.

Po pracy od razu pojechała do domu. Mieszkanie było puste. Najpierw się przestraszyła. A potem usłyszała głosy w garażu.

I teraz siedziała, nie mogąc uwierzyć własnym oczom: ci dwoje, których jeszcze rano rozdzielała, teraz dyskutowali o lakierach i olejach, śmiejąc się jak starzy kumple.

– Mamo? – odezwała się niepewnie.

– A, przyszłaś! – Halina promieniała. – Zobacz, jakie Bartek ma złote ręce! A ja tylko narzekałam, stara pierdoła…

Zdjęła z warsztatu talerz z racuchami:

– No, napiekłam. Szłam się pogodzić, a tu… niespodzianka!

– Nie uwierzysz! – podskoczył Bartek. – Twoja mama wie wszystko o starym drewnie! Ja się głowiłem, czym tę ramę zabezpieczyć, a ona – „dodaj oleju lnianego” i nagle wszystko ożyło!

– Mamo? – Krysia patrzyła zdumiona. – Ale ty całe życie w sklepie meblowym pracowałaś…

– Takie hobby – machnęła ręką Halina.

– Ależ skąd! – Bartek chwycił malowaną szkatułkę. – Spójrz tylko, jak ona kolory odnowiła! Ja bym tygodniami do tego nie doszedł.

– A u was na wsi takich rzeczy dużo? – zainteresował się nagle.

– Cały stół pełen! Szafy, komody, lustra… Przyjedźcie, sami zobaczycie!

– No to przyjedziemy! – zwrócił się do żony. – Krysiu, jedźmy latem do mamy! Wyobraź sobie, ile można by zrobić!

Halina klasnęła w dłonie:

– Naprawdę? Przyjedziecie?

– Naturalnie!

Usiedli przy stole przykrytym ceratą. Na środku stały racuchy, dzbanek herbaty i słoik konfitur.

– Zjemy, a potem pokażę wam jeszcze jeden sekret – mrugnęła teściowa. – Mam pomysł, jak udoskonalić tę ramę.

Krysia patrzyła na nich – tak różnych, a jednak tak bliskich. I coś ścisnęło ją w sercu: no proszę, czasem szczęście chowa się w najdziwniejszych miejscach… Na przykład w starym garażu, pachnącym farbą i wiórami, gdzie teściowa i zięć znaleźli wspólny język.