— Żyjesz zbyt dobrze po rozwodzie — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Klucze na stół. Szybko. — Weronika stała w drzwiach własnego mieszkania, ze skrzyżowanymi ramionami. Trzęsła się ze złości.

W przedpokoju, otoczona trzema ogromnymi kraciastymi torbami, stała Antonina. Była teściowa. W rękach trzymała zapasowy komplet kluczy, który Weronika trzy lata temu, będąc jeszcze żoną jej syna Igora, nierozważnie dała „na wszelki wypadek”.

— Nawet mi nie przyszło do głowy, Weroniko — odpowiedziała spokojnie Antonina, zdejmując buty i starannie ustawiając je na półce. — Mam pełne prawo tu być. Mój syn włożył w to mieszkanie najlepsze lata swojego życia. A poza tym, żyjesz sobie zbyt dobrze po rozwodzie. Trzeba przywrócić sprawiedliwość.

— Jaką sprawiedliwość? — Weronika zrobiła krok do przodu, czując, jak w środku wrze w niej wściekłość. — Igor nie wpłacił na ten kredyt ani złotówki! Rozwiedliśmy się dwa lata temu. Mieszkanie zostało kupione za pieniądze moich rodziców jeszcze przed ślubem, na niego była tylko przepisana część, z której sam zrezygnował w zamian za alimenty. Jesteście tu nikim.

— Prawnie – może i tak — teściowa poprawiła fryzurę przed lustrem w przedpokoju i krytycznie obejrzała twarz Weroniki. — Ale po ludzku – Igor został z niczym. Wynajmuje pokój w starym budownictwie, łapie się dorywczych prac. A ty? Spójrz na siebie. Remont zrobiłaś, samochód zmieniłaś, córkę do prywatnego przedszkola zapisałaś. Skąd pieniądze, Weroniko? Na pewno niedopłaciłaś byłemu mężowi. Dlatego właśnie przyjechałam zamieszkać. Będę pomagać z wnuczką, a przy okazji kontrolować wydatki.

— Wnuczka ma sześć lat, ostatni raz widziałaś ją na trzecie urodziny! — Weronika wyciągnęła telefon. — Zaraz dzwonię na policję. Jesteś w cudzym mieszkaniu bez pozwolenia.

— Dzwoń, dzwoń — zaśmiała się Antonina, pewnie wchodząc do salonu i siadając na kanapie. — Policji powiem, że przyjechałam do rodzonej wnuczki na zaproszenie jej ojca. Igor potwierdzi. Zrobimy skandal na całą klatkę? Proszę bardzo. Nie będzie ci wstyd przed sąsiadami? Jesteś taka poprawna, dyrektorka w swojej firmie.

Weronika opuściła telefon. Teściowa trafiła w czuły punkt – Weronika nie chciała zadzierać z awanturującą się staruszką w obecności sąsiadów, a tym bardziej sześcioletniej Zosi, która właśnie była u koleżanki. Trzeba było działać sprytniej, ale nerwy już puszczały.

— Masz dokładnie trzydzieści minut, żeby spakować swoje manatki i wyjść — powiedziała Weronika dobitnie. — Albo jeszcze teraz każę wymienić zamki. Majster przyjedzie za pół godziny.

— Nie przyjedzie — Antonina wyjęła z kieszeni szydełkową serwetkę i położyła ją na stoliku. — Już rozmawiałam z waszym administratorem. Powiedziałam, że jestem twoją matką, przyjechałam w odwiedziny, a ty chcesz zmienić zamki, bo masz przejściowe zaćmienie umysłu. Poparł mnie. Więc siedź spokojnie, Weroniko. Przed nami długa rozmowa.

Weronika podeszła do pokoju i usiadła na fotelu naprzeciwko teściowej. Ręce wciąż jej drżały, ale w głowie zaczynał krystalizować się plan. Z tą kobietą nie dało się dogadać po dobroci, ona rozumiała tylko język siły i korzyści.

— Czego pani tak naprawdę chce, Antonino? — zapytała wprost Weronika. — Nie uwierzę, że przywlekła się pani ze swoich podwarszawskich Łomianek z trzema torbami tylko po to, żeby przywracać mityczną sprawiedliwość.

— Chcę, żeby mój syn żył jak człowiek — ucięła teściowa. — Zabraliście mu wszystko.

— Sam wszystko przegrał w zakładach! — krzyknęła Weronika, tracąc cierpliwość. — Wie pani doskonale, dlaczego się rozwiedliśmy. Wyniósł z domu moją złotą biżuterię, zastawił w lombardzie komputer i wyczyścił konto oszczędnościowe Zosi!

— Oj, daj spokój, nie przesadzaj — machnęła ręką staruszka. — Młody był, pomylił się. Powinnaś była wspierać męża, a nie składać pozew o rozwód i alimenty. Przez twoje alimenty nie biorą go do normalnej pracy, od razu odliczają połowę.

— Ma trzydzieści dwa lata, jaki młody? — Weronika gorzko się zaśmiała. — I alimentów nie płaci już pół roku, ma dług ponad dwadzieścia tysięcy złotych. O czym pani w ogóle mówi?

— Właśnie dlatego tu jestem — Antonina pochyliła się do przodu. — Umówmy się. Przepisujesz połowę tego mieszkania z powrotem na Igora. Albo je sprzedajesz, kupujesz sobie mniejsze, a różnicę oddajesz mu na zakup lokalu. I wycofujesz wniosek o alimenty. W zamian wyjadę i więcej cię nie niepokoję.

Weronika patrzyła na byłą teściową i nie wierzyła własnym uszom. Bezczelność tej kobiety nie miała granic.

— Chyba pani oszalała? — zapytała cicho Weronika. — Mam oddać część mieszkania człowiekowi, który okradł własne dziecko?

— A inaczej urządzę ci wesołe życie — zagroziła Antonina. — Wprowadzam się do małego pokoju. Będę tu mieszkać, odprowadzać wnuczkę do przedszkola, opowiadać jej, jaka to matka jest egoistka. Wezwę opiekę społeczną, powiem, że zaniedbujesz dziecko, pracujesz po całych dniach. Zobaczymy, jak zaśpiewasz.

W tym momencie w przedpokoju zaszurały drzwi. To wróciła przyjaciółka Weroniki, Kasia, która przyprowadziła Zosię.

— Mamo! — mała Zosia wbiegła do pokoju, ale zatrzymała się, widząc obcą starszą panią. — A to kto?

— To twoja babcia Antosia, Zosieńko — słodkim głosem powiedziała Antonina, rozkładając ramiona do uścisku. — Przyjechałam do ciebie w gości.

Zosia przestraszona przytuliła się do matki. Kasia, oceniając sytuację i widząc kraciaste torby w korytarzu, szybko podeszła do Weroniki.

— Weroniko, co się dzieje? — zapytała szeptem przyjaciółka. — A to kto?

— Była teściowa — odpowiedziała równie cicho Weronika. — Przyjechała mnie wywłaszczyć. Żąda mieszkania.

Kasia zmarszczyła brwi i odwróciła się do Antoniny.

— Kobieto, pani chyba zmysły postradała? Niech pani spada, póki nie wezwałam policji.

— A ty kim jesteś, żeby mi rozkazywać? — odgryzła się teściowa. — Koleżanka? To się nie wtrącaj. To nasze rodzinne sprawy.

— Zosiu, idź do swojego pokoju i pobaw się, proszę — poprosiła Weronika córkę. Dziewczynka posłusznie wybiegła.

Weronika odwróciła się do Kasi:

— Kaś, posiedź z nią, dobrze? Musimy porozmawiać na osobności.

Kasia skinęła głową i wyszła do dziecięcego pokoju, szczelnie zamykając za sobą drzwi.

— A więc szantaż? — Weronika wstała i podeszła do okna. — Myśli pani, że przestraszę się opieki społecznej albo awantur?

— Przestraszysz się — stwierdziła z przekonaniem Antonina. — Jesteś porządną kobietą, dbasz o reputację. Nie chcesz problemów w pracy. A ja jestem emerytką, nie mam nic do stracenia. Będę chodzić za tobą krok w krok.

— Dobrze — powiedziała nagle spokojnie Weronika. — Zróbmy tak. Skoro pani przyjechała pomagać i przywracać sprawiedliwość, zaczniemy od razu. Igor jest mi winien pół roku alimentów. To dwadzieścia cztery tysiące złotych. Do tego dług za czynsz z czasów, gdy tu mieszkał i nie płacił – jeszcze sześć tysięcy. Razem trzydzieści tysięcy. Proszę płacić.

Antonina na chwilę straciła rezon, ale szybko odzyskała pewność siebie.

— Nie mam takich pieniędzy. Jestem emerytką.

— A ja nie mam wolnego mieszkania — odparowała Weronika. — Skoro pani przyjechała reprezentować syna, niech pani płaci za niego. Czy pani myślała, że pani tu wjedzie, usiądzie mi na karku, będzie jeść moje jedzenie i stawiać warunki?

— Będę pomagać w domu! — krzyknęła teściowa. — Gotować, sprzątać!

— Nie potrzebuję kucharki — Weronika podeszła do toreb w przedpokoju i kopnęła jedną. — Proszę zbierać manatki i wychodzić. Dobrowolnie.

— Nie! — Antonina zerwała się z kanapy i podbiegła do Weroniki. — Nigdzie nie pójdę! Musisz się podzielić! Mój syn przez ciebie cierpi!

— Przeze mnie? — Weronika odwróciła się gwałtownie, jej oczy zwęziły się. — Pani syn cierpi przez własne lenistwo i głupotę. I przez panią, bo pani całe życie dmuchała mu w dupę i usprawiedliwiała każdy jego ohydny wybryk. Jest dorosłym mężczyzną, a pani za niego mieszkania wymusza. Nie wstyd pani?

— Nie waż się tak mówić o moim synu! — staruszka zamachnęła się, chcąc wymierzyć Weronice policzek.

Weronika złapała jej rękę w powietrzu. Uścisk młodej kobiety był żelazny.

— Jeszcze raz pani podniesie na mnie rękę w moim domu, a złożę na panią doniesienie o napaści — powiedziała cicho i groźnie Weronika. — A teraz niech mnie pani posłucha uważnie, Antonino.

Puściła rękę teściowej. Staruszka ciężko oddychała, w jej oczach po raz pierwszy pojawił się strach.

— Bierze pani teraz swoje torby i wychodzi — kontynuowała Weronika. — Jeśli za pięć minut pani tu będzie, dzwonię do mojego adwokata. Rozmawialiśmy już o długach Igora. Ma on udział w państwa działce w Otwocku, którą na niego przepisaliście. Zajmiemy ten udział na poczet zaległych alimentów. Sprzedamy go z licytacji. Chce pani? Żeby obcy ludzie wprowadzili się na państwa działkę?

Antonina zbladła.

— Nie zrobisz tego. Igor mówił, że nie będziesz się wdawać w sądy.

— Igor jest głupi — ucięła Weronika. — Oceniał mnie po tej Weronice, która płakała w poduszkę, gdy on przegrywał rodzinne pieniądze. Tamta Weronika skończyła się dwa lata temu. Teraz stoi przed panią kobieta, która sama utrzymuje dziecko, kieruje działem sprzedaży i umie liczyć pieniądze. Jeśli pani nie wyjdzie, jutro rano mój adwokat składa wniosek o zajęcie majątku Igora. A majątek ma tylko jeden – udział w waszym domu i działce.

Teściowa zamarła. Logika słów Weroniki dotarła do niej błyskawicznie. Szantaż mieszkaniem nie wypalił, a perspektywa utraty rodowej działki z powodu długów syna była aż nadto realna.

— Ty jesteś jędzą, Weroniko — syknęła Antonina, ale bez dawnej pewności siebie.

— Jaka jestem, taka jestem — Weronika otworzyła drzwi wejściowe. — Czas leci. Pięć minut.

Teściowa zaczęła się miotać po przedpokoju. Cały jej bojowy zapał wyparował. Zaczęła nerwowo wciągać buty, plącząc się w sznurowadłach.

— Igor się dowie, jaka z ciebie suka — mamrotała, chwytając pierwszą torbę. — Zażąda dla ciebie ograniczenia praw rodzicielskich.

— Niech spróbuje — Weronika patrzyła na nią obojętnie. — Z jego dochodami i długami. Nie powierzyliby mu nawet kota.

Antonina wyciągnęła dwie torby na klatkę schodową. Trzecią torbę Weronika sama wypchnęła nogą za drzwi.

— Klucze — Weronika wyciągnęła rękę.

Teściowa z wściekłością rzuciła pęk kluczy na podłogę. Z brzękiem potoczyły się po płytkach. Weronika spokojnie je podniosła.

— I niech się pani więcej tu nie pokazuje. Nigdy. Nie zobaczy pani Zosi, dopóki Igor nie spłaci całego długu co do grosza. A jeśli zacznie pani dyżurować pod przedszkolem – wynajmę ochronę, a na panią złożę pozew o nękanie. Zrozumiała pani?

Antonina nic nie odpowiedziała. Ciężko sapiąc, próbowała chwycić wszystkie trzy ogromne torby naraz. Drzwi windy się otworzyły i wsiadła do środka, przeklinając pod nosem.

Weronika zatrzasnęła drzwi i przekręciła klucz w zamku dwa razy. Kolana się pod nią ugięły, oparła się plecami o drzwi i powoli osunęła się na podłogę. Serce waliło jak szalone.

Z pokoju dziecinnego wyszła Kasia, a za nią nieśmiało wyjrzała Zosia.

— Wyjechała? — zapytała Kasia, kucając przed Weroniką.

— Wyjechała — Weronika wypuściła powietrze i uśmiechnęła się. — Więcej nie przyjedzie. Bała się o działkę.

— Mamo, a czemu ta babcia tak krzyczała? — zapytała Zosia, podchodząc bliżej i obejmując matkę za szyję.

Weronika przytuliła córkę, wtulając nos w jej miękkie włosy. Cała złość i napięcie wyparowały, zostało tylko uczucie ulgi i całkowitego zwycięstwa.

— Wszystko w porządku, skarbie — powiedziała cicho Weronika, wstając. — Babcia po prostu pomyliła adres. Już nam więcej nie będzie przeszkadzać. Chodźmy lepiej napić się herbaty z sernikiem, który Kasia przyniosła.

Kasia mrugnęła do Weroniki i poszła do kuchni. Życie wracało do normalnego, spokojnego rytmu i żadne widma przeszłości nie mogły go już zniszczyć.