Rano żona oznajmiła, że spodziewamy się czwartego dziecka. I dodała:

Rano żona oznajmiła, że będziemy mieć czwarte dziecko. I dodała:
Na kupno mieszkania nie mamy złotówki. Zostaje państwowe. Ty załatwić nie potrafisz, więc co roku będę rodzić kolejne dziecko: skoro nie możemy zdobyć jakością ojca weźmiemy ilością dzieci!

W moim Instytucie nieśmiało uchyliłem drzwi z tabliczką Dyrekcja. W gabinecie panował tłok: dyrektor Balcerzak i jego zastępca Karolak prowadzili naradę.

Chodzi o nasz prestiż… Musimy prześcignąć inne instytuty we wszystkich sportowych klasyfikacjach… O! Oto nasza nadzieja! zauważył mnie Balcerzak.

Zarumieniłem się.

Ja nie nadzieja… Chciałem zapytać o mieszkanie…

Blok oddają za tydzień z dumą oznajmił Karolak. Jesteś pierwszy na liście. Skoczymy i zaraz parapetówka!

Gdzie skoczymy? uśmiechnąłem się radośnie.

Ze spadochronem. Jutro zawody.

Przestałem się uśmiechać.

Gdzie mam skakać?

Na ziemię.

A po co?

Ty w ogóle oglądasz telewizję? zdziwił się dyrektor. Teraz taka moda: aktorzy jeżdżą na łyżwach, śpiewaczki balansują na trapezach… Dziś nowy trend: naukowcy biją rekordy Profesor Bykowski wczoraj boksował na ringu wskazał leżącego na kanapie Bykowskiego z opuchniętym nosem i trzema plastrami na twarzy. Dr Kuryło w sobotę brał udział w zapasach odpoczywa teraz na OIOM-ie… Teraz twoja kolej. Przydzieliliśmy dyscypliny padło na ciebie spadochroniarstwo.

Słowo padło podcięło mi nogi.

Kiedy skok? wykrztusiłem.

Jutro. W Dzień Bociana ogłosił Karolak.

Szukając litości spojrzałem na dyrektora.

Po co bocianom, żebym zginął?

Dyrektor położył mi dłoń na ramieniu.

Mieszkanie, jako że wielodzietny, dostaniesz i tak, ale Są z balkonem i bez. Z widokiem na park i na elektrociepłownię Przydział uzależnimy od zaangażowania w życie instytutu

Zapanowała cisza. Rozgryzłem tabletkę validolu i spytałem:

A jeśli nie dolecię do ziemi?.. Albo przelecę za daleko?.. Moja rodzina dostanie to z widokiem na park?

Karolak rozpromienił się:

Znane nasze prawo: wdowy i sieroty poza kolejką! Nie martw się tak! poklepał mnie po plecach. Nie będziesz sam, masz doświadczonego partnera! wskazał chudego studenta w okularach przy ścianie.

Doktorant wyjaśnił Karolak i tak do zwolnienia przez redukcję etatów.

Od dziecka bałem się wysokości. Kręciło mi się w głowie nawet na stołku. Przy słowie samolot miałem morską chorobę. Dlatego wieczorem w domu ćwiczyłem kilka razy skoczyłem z kanapy na podłogę.

Następnego dnia mnie i studenta śmierci wieźli długim czarnym busem przypominającym karawan. Za nim samochodem jechał Balcerzak. Za nimi, tramwajem, grupa wsparcia: trzydziestu docentów, doktorów i profesorów.

Na lotnisku przywitał nas Karolak i zamówiona orkiestra zagrała marsza żałobnego. Ponieważ była pogrzebowa, brzmiała zbyt żałośnie, nawet pilot się popłakał. Trzech muzyków wsadziło się z nami do samolotu, by zagrać coś żwawego, gdy zaczniemy spadać.

Instruktor, cichy, duszny człowiek, patrzył na nas ze smutkiem i współczuciem. Wzrokiem ocenił mój brzuch i polecił dać mi dodatkowy spadochron. Dopakowali mi jeszcze jeden plecak. Jeśli student wyglądał jak jednobrzuchowy wielbłąd, to ja jak dwubrzuchowy.

W powietrzu instruktor raz jeszcze powtórzył, jak spadochron może się nie otworzyć, po czym trzykrotnie wycałował nas obu. Potem uniósł klapę luku, spojrzał przepraszająco i wyszeptał: Czas.

W milczeniu wręczyłem mu kopertę.

Przekaż żonie. Jeśli urodzi syna, niech da mu moje imię.

Instruktor próbował mnie pocieszyć:

Strach tylko na początku, potem już nic nie czujesz.

Naprzód, kamikadze! zachęcił pilot.

Muzycy zagrali Nie rzucim ziemi skąd nasz ród. Zamknąłem oczy i skoczyłem. Otworzywszy je, byłem wciąż w samolocie a dokładniej, górą w samolocie, nogami w powietrzu: utknąłem w luku. Instruktor i student napierali na moją głowę, próbując mnie wypchnąć, ale bez skutku.

Trzeba go nasmarować! zaproponował student.

Instruktor, zwykle spokojny, zaczął się denerwować:

Uwolnić przejście! wrzeszczał. Zablokowaliście zawody!

Jak uwolnić? zapytałem.

Wypuść powietrze!

Wydałem jękliwe Uuuuu…, wypchnąłem ze wszystkich sił cały zapas powietrza i runąłem w pustkę. Kółko spadochronu pociągnąłem jeszcze w samolocie, więc skoczył na podwozie i zawisłem pod samolotem.

Pilot wykonywał akrobacje, żeby mnie zrzucić, lecz wisiałem mocno.

Przestańcie łobuzować! krzyczał instruktor. Natychmiast puśćcie samolot!

Nie puszczałem.

Instruktor wychylił się do połowy, próbując mnie odczepić. W środku student trzymał go za nogi. Instruktor już prawie dosięgnął linki, gdy samolot szarpnęło i instruktor wypadł. Nie sam razem z nim leciał student, który się go trzymał. Cudem instruktor chwycił mnie za marynarkę. Student leciał niżej, uczepiony instruktorowych nóg.

Leciało nam się weselej. Przypominaliśmy rodzinę akrobatów na trapezie.

Muzycy zagrali Lećcie, bociany, lećcie!.

Instruktor krzyczał, że student ściska mu tętnice w nogach i zaraz dostanie gangreny!

Chciałem ulżyć instruktorowi i zaproponowałem studentowi własne nogi bo i tak wisiały bezczynnie. Ale nogi instruktora były cieńsze, lepiej się trzymało, student nie chciał się przesiadać.

Z taką wiszącą ludzką kiścią samolot nie mógł wylądować. Zaczął krążyć i zniżać lot, byśmy mogli spaść na trawę. Ale schodzić trzeba było po kolei, od studenta. Samolot był już tak nisko, że student szurał po ziemi, ale nóg nie puszczał, a na końcu pasa znowu wzbijał się z nami w powietrze.

Instruktor przeklinał własne nogi i życzył im odpadnięcia razem ze studentem.

Muzycy grali: To nasze niebo, nasz rodzinny dom!

Kończyło się paliwo. Z luku wystawiono kij z pętlą, złapano studenta za nogi i wciągano nas w odwrotnej kolejności: najpierw studenta, potem instruktora, na koniec mnie. Wciągnęli mnie do połowy znów się zaklinowałem: głowa w samolocie, nogi w powietrzu. Ale już się nie bałem: samolot siadał do lądowania. Razem z nim przebiegłem pół kilometra po pasie.

Nikt nie zginął, wszyscy byli szczęśliwi.

Orkiestra zagrała najweselszy z pogrzebowych marszów.

Tylko instruktor nie mógł się ruszyć: student wciąż ściskał jego nogi jak imadłem. Trzeba było rozginać mu palce obcęgami.

Gdy już uwolniono instruktora, postawiono go na nogi. I wtedy wszyscy zobaczyli, że jego spodnie znacznie się skróciły i stały się rybaczkami. Szybko jednak wyjaśniło się, że to nie spodnie tylko nogi instruktora przez zwis pod obciążeniem się wydłużyły, i wyglądał teraz jak struś.

Jutro powtórka zawodów! zapowiedział Karolak.

Instruktor zbladł jak mój nieotwarty spadochron i na swoich strusich nogach pogalopował do telefonu. Gdzie dzwonił i o czym mówił, nie wiadomo. Ale uznano moją wygraną i w tych zawodach, i w kolejnych, i we wszystkich przez najbliższą dekadę. Uznano także mój rekord w biegu: biegłem z prędkością samolotu. Ponieważ biegła tylko dolna połowa, a górna leciała, wynik podzielono na dwa.

Ale i tak był rekordowy!