Nadszedł czas, żebyśmy się spotkali

– Słuchaj, wszystko będzie dobrze! Zamieszkajmy na początek u mnie, moi rodzice są w porządku, nie będą mieli nic przeciwko, jesteśmy już dorośli!

Zebraliśmy się i poszliśmy do mnie, moi rodzice już tam na nas czekali. Byłam pewna, że ​​polubią Mikołaja, był sympatycznym chłopakiem.

Drzwi otworzył ojciec, Paweł.

– Dzień dobry, młodzieży! – powiedział ojciec.

– Cześć tato, poznajcie się – to Mikołaj, chcemy razem zamieszkać.

– Dzień dobry! – Mikołaj uścisnął dłoń ojca.

– Witaj chłopcze, masz silną rękę!

– Chodźmy do salonu, mama na pewno nakryła już do stołu, gotowała cały dzień, więc chodźcie szybko. I powiem jej, żeby przygotowała walizki na ubrania.

– Gdzie idziesz? Tato, jakie walizki? Chcemy mieszkać razem! – zdziwiona Lilka spojrzała na swojego ojca.

– Tak, super, cieszymy się, jesteście już dorośli, spodziewaliśmy się, że usłyszymy kiedyś taką decyzję. A walizki wezmę z pawlacza, no bo jak chcesz zabrać swoje ubrania? W paczkach?

– No, przestań tato, nie rozumiem, dlaczego nas wyrzucasz?

– A jak ty chciałaś, córeczko? Nie będziemy przecież mieszkać wszyscy razem. Jesteście młodzi, jak rozumiem, planujecie założyć rodzinę, więc przemyśleliście chyba, jak i gdzie będziecie mieszkać. I co najważniejsze, że możecie się utrzymać. Cieszę się, bo czekałem na to od dawna, a i mama się ucieszy. Jakie szczęście, że mamy takie mądre dzieci!

– Tylko, że jest taka sytuacja… Tato, myśleliśmy, że zamieszkamy z wami, że tutaj się wprowadzimy.

– Hmm, córeczko, myślę, że my, starzy, będziemy wam przeszkadzać. Mikołaj będzie się czuł niezręcznie. Nie będziecie mogli spędzać czasu sam na sam ani nawet się pokłócić. Będziemy sobie wchodzić w drogę. Później się pokłócimy i nie będziemy nawet wiedzieli dlaczego. Kocham cię, córeczko, i nie chcę wyrzucać was obojga za drzwi, więc lepiej już teraz rozwiążcie ten problem.

– Ma pan rację – wtrącił się Mikołaj.

– Dziękuję, chłopcze, wiedziałem, że jesteś dorosły i dobrze mnie zrozumiałeś. Mama Lilki i ja rozpoczęliśmy wspólną drogę sami, i to tylko nas do siebie zbliżyło. Tego wam życzymy, drogie dzieci!

– Tato, to wszystko oczywiście prawda, ale gdzie mamy iść. Mikołaj mieszka w Niemczech, nie ma tu mieszkania, jego rodzice dawno zmarli. Nie chcemy wynajmować mieszkania, bo tak to nigdy nie odłożymy na własne.

– Czekaj, Lilko, jeśli zdecydowałeś się na tak poważny krok, to musiałaś pomyśleć o przyszłości. Nie utrzymamy twojej rodziny, nikt nie pomagał twojej mamie i mnie, ale jakoś nam się udało. Ciężko pracowałem, twoja mama też, oboje skończyliśmy studia. Wszystko w Twoich rękach!

– Dziękuję tato za piękne kazanie, zrozumiałam.

– No to chodźmy do stołu, mama jeszcze upiekła ciasto, a my nic nie spróbowaliśmy. Usiądź, walizki później ściągnę, bo przyznasz, że worki nie są zbyt solidne, prawda?

– Tato nie trzeba tych walizek, następnym razem, jak do was przyjdziemy… Dziękuję…

Lilka wzięła Mikołaja za rękę i wybiegli z mieszkania. Ona płakała i nie wiedziała, co robić, chłopak chciał ją uspokoić, ale dziewczyna protestowała. Ojciec słyszał ich kłótnię przez drzwi, ale nie przeszkadzał im, było już późno. Mikołaj zdał sobie sprawę, że nie ma innego wyjścia, jak tylko odejść…