Uncategorized6 miesięcy ago
Z nadmorskiego wypoczynku Igor nie wrócił —
— Dlaczego twój mąż nie pisze, nie dzwoni?
— Nie, Wera, ani na dziewiąty dzień, ani na czterdziesty żadnej wiadomości, — żartowała Luda, poprawiając fartuch na szerokiej talii.
— Oj, chyba rzucił się w wir zabawy, albo co… — współczująco kiwała głową sąsiadka. — No czekaj, czekaj. Milicja też nic nie odpowiada?
— Wszyscy milczą, Weroniko, jak ryby w wodzie Bałtyku.
— Ot, taka to już u nas dola.
Ludmile ta rozmowa ciężyła. Zamieniła miotłę do drugiej ręki i zaczęła zamiatać opadłe liście przed swoim domem. Ciągnęła się długotrwała jesień 1988 roku. Dopiero co zamieciona ścieżka szybko znów pokrywała się żółcią; Luda odwracała się i zamiatała od nowa.
Trzy lata minęły, odkąd Gulkinowa Ludmiła przeszła na zasłużoną emeryturę. Ale w zeszłym miesiącu musiała podjąć pracę w spółdzielni mieszkaniowej jako dozorczyni — pieniędzy zaczęło brakować, innej pracy szybko nie znalazła.
Żyli przecież jak zwykła polska rodzina — ani źle, ani dobrze, jak wszyscy. Pracowali, wychowywali syna. Mąż Ludmiły nie pił nadmiernie, tylko w święta, w pracy szanowany — sumienny. Za kobietami nie latał. A i ona w szpitalu całe życie jako pielęgniarka, miała dyplomy.
Mąż pojechał na wczasy nad morze i nie wrócił. Ludmiła nie od razu spostrzegła coś niepokojącego. Nie dzwoni, znaczy: odpoczywa, dobrze mu. Ale kiedy wyznaczonego dnia nie wrócił, zaczęła go szukać: obdzwoniła szpitale, milicję, nawet do zakładu pogrzebowego.
Synowi do jednostki najpierw wysłała telegram: tata zaginął, potem dodzwoniła się do niego. Wspólnymi siłami ustalili — opuścił hotel, ale do pociągu nie wsiadł. Przepadł. I znowu: szpitale, kostnice…
W pracy męża tylko rozkładali ręce: obowiązek zakładu to wypoczynek zapewnić, a co się stało na wczasach — to już wasza prywatna sprawa. Nie wróci w terminie — zwolnimy za nieobecności.
Matka rwała się jechać nad morze, ale syn ją odciągał:
— Gdzie go tam będziesz szukać? Ja za niedługo dostanę urlop, jak puszczą, pojadę. Mundur, wojsko — łatwiej mi będzie…
Ludmiła trochę się uspokoiła, zajmowała się czym mogła, żeby nie myśleć. Do komisariatu chodziła jak do pracy. W końcu przez to między innymi poszła do roboty. Gdy zamiata — pośród ludzi się trzyma, a w domu wieczorami płakała. Los był dla niej okrutny, bo na stare lata rzucił takie doświadczenie. Najbardziej gnębiła niepewność.
Igor pojawił się pewnego dnia tak samo niespodziewanie, jak zniknął.
Stał w tym samym granatowym garniturze, w którym wyjechał nad Bałtyk. Bez walizki, bez reklamówki. Po prostu stał z rękami w kieszeniach i patrzył, jak Luda zamiata podwórko. Nawet nie wiedziała, od kiedy tam stoi, dopiero syn ją zawołał:
— Igor, Piotrek… — Ludmiła rzuciła miotłę i pobiegła.
Rozpostarła ramiona jak ptak do gniazda i z rozpędu rzuciła się mężowi na szyję, objęła go z całych sił.
Igor po chwili też ją objął.
— Chodźcie do domu, czule się witają… — mruknął syn z wyrzutem.
— Piotrusiu, pozwól cię przytulić, od wiosny cię nie widziałam!
— No, no, zimno, wchodźmy.
— Czemu nie zadzwoniłeś? Przecież bym przygotowała coś, nagotowała…
— Mamo, nie na pierogi tu przyjechałem. Przecież obiecałem, przyjechałem…
Luda patrzyła na męża, potem na syna. Przez tyle miesięcy przeżyła za dużo, żeby chcieć teraz o cokolwiek pytać. Najważniejsze — nakarmić, napoić i dać odpocząć… Igor siedział cicho.
— Mamo, siadaj.
Ale Luda krzątała się w kuchni, głośno tłukła talerzami.
— Mamo, tatę znalazłem u innej.
Luda obejrzała się na syna, patrząc pytająco na męża. Ten załamał ręce na kolanach, głowa spuszczona, chudy, posmutniały.
— U jakiej innej, Igor, co się dzieje?
Wszystko, o czym myślała — że spotkała go klęska: napadli, ukradli mu pieniądze, biedakiem się po świecie tuła, głoduje.
— Nie wrócił, bo zamieszkał u Zubowej Olgi, nad Bałtykiem, w domku. Wyjeżdżać nie chciał.
Ludmiła tylko mrugała.
— Jak to nie chciał?
— Po prostu nie chciałem. Zrozumiałem, że żyję nie tak, jak chcę. Fabryka — dom — robota — fabryka. Działka w weekendy. A nigdzie wolności.
— Wolności?! — aż poczerwieniała.
— Synku, po co ten kawałek wolności tu przywiozłeś? Ujawnić chciałeś moją hańbę? Mówiłbyś lepiej, że nie żyje — byłoby mi lżej. Czekałam jak głupia, oczy wypłakałam, a on w domku nad morzem…
— Wiesz, Luda… Może chciałem zacząć życie od nowa.
— Nie, Igorze. Ty nie nowe życie chciałeś, ty się na tym południu przegrzałeś! Słońce ci uderzyło i jak ostatni drań uciekłeś do innej. Gdybyś był facetem, wróciłbyś, rozwiódł się, a potem ruszał w swoją stronę. Byłbyś uczciwy wobec wszystkich, a nie tylko siebie. Wychodź, nie chcę cię więcej widzieć!
Igor wstał i przelotem zajrzał do pokoju.
— Nie, wychodź tak jak stoisz. Jakby cię nie było! Nie mogę, nie chcę! — krzyczała Luda na granicy histerii.
— Tata, wyjdź — Piotrek był już w korytarzu.
Igora Luda zobaczyła znów po dwóch tygodniach.
Zamiatała podjazd, odprowadzała wodę po deszczu, a on stał z początku domu, w starym płaszczu i śmiesznej czapce.
— Luda, — zawołał, potem głośniej.
Podniosła głowę, popatrzyła na niego martwym wzrokiem. Jakby jej połamał duszę, a mimo to była skłonna przebaczyć, ale już nie podeszłaby, nie objęła. Sam się zbliżył.
— Zostałem, do fabryki znów wróciłem. Brygadzistą nie dali, tylko zwykłym robotnikiem. Przyjmiesz mnie?
Podparła się na miotle i popatrzyła:
— Przyjmę! Ale pozew rozwodowy napiszę od razu, jak się patrzy.
— Nie dasz się przebłagać? Rozumiem.
— Jak rozumiesz, to po co wróciłeś?
— Bo jak wyjeżdżałem, Olga powiedziała, że jak pojadę, nie przyjmie mnie z powrotem. No to wróciłem, Luda, do domu…
— Ha! I tu, i tam jesteś nikomu niepotrzebny, Igor. Takich facetów nikt nie chce. I wróciłeś, bo syn cię zmusił. Sam byś nie wrócił. Idź, żyj swoim życiem, nie przeszkadzaj. Przestań deptać, — i miotłą kilkukrotnie zgarnęła liście spod jego nóg.
Odwróciła się i z całą złością zamiatała dalej. Po kilku minutach zerknęła za siebie. Igora już nie było. Nawet odetchnęła z ulgą — bała się, że znów zostanie i ona znowu wybaczy…
Tak to bywa, że najczęściej serce broni tych, którzy pierwszy ugodzą w plecy.
Anka, co tam u twojego? Coś nie odzywa się ostatnio? zagadnęła serdecznie sąsiadka Halina, wychylając głowę zza płotu. Nic a nic, Halinko, ani na dziewiąty dzień,...
