Uncategorized

Mam już po dziurki w nosie tych weekendowych najazdów! Moja frustracja sięga zenitu, bo szwagier z rodziną po raz kolejny rozbijają u nas obóz – nie pytając o zgodę, nie zważając na nasze życie i plany. Zamiast odpoczynku – gotowanie, pranie, sprzątanie i niekończące się rozmowy. Gdy prosiłam męża, by zareagował – wycofał się, więc wzięłam sprawy w swoje ręce: koniec ze sprzątaniem, koniec z gotowaniem „pod gości”, a moje plany stały się święte. Dopiero gdy żona szwagra narzekała na brud i rodzinka usłyszała „kto głodny – niech sam sobie ugotuje”, wizyty zrobiły się rzadsze i uprzedzone telefonem. Czy Wy też przeżyliście rodzinny najazd bez zaproszenia i jak sobie z nim poradziliście?

Mam już naprawdę dość tych waszych ciągłych wizyt!

Czasem człowiek spotyka taki typ osoby, która z uporem maniaka jest przekonana, że cały świat istnieje po to, żeby zaspokajać jej potrzeby i nawet nie przejdzie jej przez myśl, że ktoś mógłby mieć swoje własne sprawy. Tak właśnie wygląda sytuacja z moim szwagrem i jego rodziną. Regularnie, co weekend, zjawiają się u nas jak w zegarku on, jego żona Jagoda, ich dwójka dzieci oraz brat Jagody, Adrian. Pakują się do nas jak do hotelu i zostają na całe dwa dni.

Nawet nie pytają, czy mamy jakieś plany, czy w ogóle możemy ich przyjąć. Po prostu przyjeżdżają, jakby to było oczywiste, że mamy wolny czas i czekamy tylko na nich.

Minął już niemal rok tych weekendowych pielgrzymek i mówię sobie dość. Lubię gości, ale w granicach zdrowego rozsądku. Przez nich nie mam nawet okazji po prostu odpocząć po pracy. Po całym tygodniu marzę o chwili ciszy albo żeby załatwić swoje sprawy, a zamiast tego stoję w kuchni, kombinuję co ugotować, muszę ich zabawiać rozmową, ścielić materace po nocach, a kiedy już pojadą, piorę całą górę pościeli, pozbierane ręczniki i ścierki.

Za każdym razem rozmyślam, czy oni w ogóle rozumieją, że wbijając się co chwila bez zaproszenia, są najzwyczajniej niegrzeczni, nawet jeśli są rodziną. Może nie denerwowałbym się tak, gdyby to się zdarzało od święta, ale przecież są u nas minimum trzy razy w miesiącu!

Ja i moja żona nie pojawiamy się tak z butami u nikogo z rodziny, więc może powinniśmy kiedyś ich odwiedzić w ten sam sposób, żeby poczuli to samo na własnej skórze. Prosiłem żonę, żeby pogadała z siostrą, ale ona nie wie, jak ugryźć temat, bo boi się ich urazić. Może jej nawet to nie przeszkadza? Tak czy inaczej, zostałem z tym sam.

W końcu wpadłem na inny pomysł. Przestałem gotować na weekend. Goście musieli zadowolić się tym, co zostało nam z tygodnia, a jakby nagle zabrakło jedzenia trudno, kuchnia jest, niech sobie ugotują, ja się bez obiadu mogę obyć.

Pamiętam jeden taki weekend, kiedy cała familiada zebrała się w kuchni i czekała. Zamiast obiadu, powiedziałem im prosto dzisiaj nic nie ma, jak jesteście głodni, to sami sobie coś przygotujcie. Spojrzeli po sobie zdziwieni, ale nie odezwał się żaden, zrobili herbatę i tyle.

Do tego przestałem robić wielkie porządki przed ich najazdem. Raz, kiedy córka Jagody narzekała, że jej białe skarpetki zrobiły się szare od naszej podłogi, powiedziałem wprost, że nie miałem czasu na mycie, ale jak jej tak bardzo zależy, to mop i wiadro stoją w łazience i chętnie jej odstąpię pole do popisu. Już nigdy więcej nie miała pretensji o czystość.

Najważniejsze jednak przestałem podporządkowywać życie planom gości. Zamiast odkładać wszystko na bok, oznajmiłem, że mam swoje sprawy, więc jeśli zostają, to niech sobie radzą bez mojego asystowania. Godzinę posiedzę, pogadam, a potem przepraszam i zajmuję się swoimi sprawami. Jak żonie pasuje gościć rodzinę niech ich zabawia.

Zdarzyło się nawet, że specjalnie zaczynałem ogólne porządki w całym mieszkaniu, żeby mieć wymówkę i spędzić z nimi jak najmniej czasu.

Po jednej z takich wizyt szwagier Marek zwrócił się do mojej żony: No, chyba nam się czas powoli kończy? No proszę, w końcu coś załapał. Od tego momentu wizyty mamy tylko po wcześniejszym umówieniu telefonicznym żadnego nagłego najazdu i żadnych noclegów. Teraz jest zdecydowanie spokojniej.

Patrząc wstecz wiem, że trzeba nauczyć się stawiać granice, nawet jeśli chodzi o rodzinę. W końcu każdy z nas zasługuje na własny spokój i wolny czas.

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.