Uncategorized6 miesięcy ago
Przesuńcie się, my tu pomieszkamy z dziesięć lat
Teściowa chwilę milczała, a potem powiedziała:
— O, Żeniu, Wala to babka z charakterem… Jak sobie coś wbije do głowy…
Wiesz, ona chce, żeby Nataszka zdobyła wykształcenie…
— Za moje pieniądze? — Żenia zatrzymała się przy lustrze.
Z odbicia patrzyła na nią blada kobieta z rozczochranymi włosami.
— Pani Tamaro, niech ich pani zatrzyma. Niech wysiądą na najbliższej stacji i wracają. Ja ich nie przyjmę. Mieszkania nie dam.
— Jak ja mam je zatrzymać? — zawołała teściowa. — One już jadą. Wala wzięła kredyt na studia, na mieszkanie nie mają ani grosza.
Tak bardzo liczyła na twoją pomoc. Żeniu, no wygoń lokatorów, co ci szkodzi? Przecież to rodzina…
— Rodzina? Ja tę waszą Natalię, siostrzenicę, widziałam dwa razy w życiu! Mam wyrzucić ludzi na bruk, odebrać rodzicom pomoc, a córce zajęcia, bo siostra pani tak postanowiła?
W kieszeni zapiszczał komunikator. Żenia, nie zdejmując płaszcza, wyciągnęła telefon. Wiadomość była od Walentyny, siostry teściowej.
„Cześć Żeniu! Już jesteśmy w pociągu. Bilety mamy na 19:40, jutro rano będziemy na Warszawie Centralnej. Czekaj na nas z Natalią.
Podeślij adres tej swojej jedynki, bo nie zapisaliśmy ostatnio. Gdzie odebrać klucze?”
Żenia zamarła. Przeczytała SMS-a trzykrotnie, mając nadzieję, że to pomyłka. Jaka jedynka? Jaka Natalia?
— Mamo, co tam tak stoisz? — Krysia wyjrzała z przedpokoju. — Jeść by się chciało.
— Już, kochanie, — Żenia machinalnie pogłaskała córkę po głowie, nie odrywając wzroku od ekranu.
Wykręciła numer Walentyny. Odpowiedź niemal natychmiastowa, w tle stukot kół i czyjś donośny śmiech.
— Halo, Żeniu! — ciotka aż trąbiła z radości. — No i jak, dostałaś wiadomość? Zrobiliśmy niespodziankę, żebyś się nie fatygowała z gotowaniem, wszystko kupimy!
— Walu, poczekaj, — przerwała Żenia. — Nic nie rozumiem. Gdzie wy jedziecie?
— Jak to gdzie? Do Warszawy! Natalia się dostała, przecież wiosną mówiłam. Na budżet się nie udało, ale na płatne będzie studiować.
Spakowane, wszystko gotowe, jedziemy rozgościć się w twoim mieszkaniu.
— W moim… czym? — Żenia oparła się plecami o ścianę. — W tej kawalerce, którą wynajmuję od sześciu lat? Walu, wyście powariowały?
— Daj spokój! — ton Walentyny od razu się zmienił. — Sześć lat temu, gdy ta twoja jedynka spadła ci po babci, pamiętasz, jak przy stole siedzieliśmy?
Mówiłam wtedy: „No, Natalia będzie miała gdzie mieszkać jak na studia przyjedzie”. A ty nic, nie zaprotestowałaś! Znaczy – zgodziłaś się. Liczyliśmy na to.
— Zamilkłam, bo myślałam, że żartujesz! — prawie krzyknęła Żenia. — Nikt tam nie zamierzał nikogo wpuszczać.
Tam mieszka rodzina z dzieckiem. Mamy umowę, płacą regularnie. Na te pieniądze moi rodzice-lekarze żyją na emeryturze i Krysia chodzi na zajęcia.
O czym wy myślałyście, kupując bilety?
— Myślałyśmy, że jesteśmy rodziną! — Walentyna zaryczała. — Albo warszawiacy sumienia nie mają? Chcesz siostrzenicę wyrzucić na peronie? Dzwoniłaś do męża? Wie, że rodzinę wyrzucasz na bruk?
— Mąż jest w delegacji pod Olsztynem, u niego zasięg słabiutki. A to moje mieszkanie, Walu. Moje. Z babcinego spadku, kupione i na mnie.
— Aha, tak teraz mówisz! Nataszka, słyszysz? Żona twojego brata nas nie chce znać! Ale nic, pogadamy, jak się spotkamy na peronie.
Krótki sygnał zakończył rozmowę. Żenia osłupiała.
— Krysia, chodź do kuchni, w lodówce jest zapiekanka, sama sobie podgrzej — rzuciła do córki i roztrzęsiona zadzwoniła do teściowej.
Tamara odebrała po chwili.
— Tak, Żeniu?
— Pani Tamaro, wiedziała pani, że siostra z córką jadą do Warszawy, licząc na moją kawalerkę?
— No… Wala coś mówiła… Myślałam, że się dogadałyście — wybąkała teściowa.
— Z kim? Ja od sześciu lat wynajmuję to mieszkanie. Połowę pieniędzy oddaję rodzicom na leki. Pani wie jak im ciężko na emeryturze. Druga połowa to zajęcia Krysi.
Czemu pani nie powiedziała, że to niemożliwe?
— Nie krzycz na mnie — odparła z urazą Tamara. — To nie moja sprawa. Radźcie sobie same.
Tylko nie dzwoń do Igora, nie denerwuj go, ma ważne spotkania.
Żenia rzuciła telefon na kanapę. Mąż zwykle trzymał dystans do rodzinnych konfliktów, ale kiedy chodziło o jego matkę lub ciotkę, był niezwykle potulny.
— Żeniu, oni z prowincji, tam się inaczej życie układa… Łatwiej ustąpić — powtarzał Igor.
Spróbowała zadzwonić do męża. „Abonent poza zasięgiem”. Oczywiście.
***
Afera była ogromna. Walentyna odezwała się już o piątej rano, żądając, by Żenia natychmiast po nie przyjechała.
— Jesteśmy zmęczone, głodne! I tu chłodno, przemarznięte! Śpisz jeszcze? Wstawaj! W piętnaście minut masz się pojawić!
Żenia nie zorientowała się od razu, z kim rozmawia. Zaraz potem ryknęła:
— Odczepcie się! Nigdzie nie jadę! I do swojego mieszkania nie wpuszczę. Dość, mam dosyć.
Po dziesiątym telefonie zablokowała numer ciotki.
Walentyna wydzwaniać zaczęła z numeru córki, więc i ten musiał pójść do blokady.
Przez cały dzień Żenię męczyła Tamara — prosiła, przekonywała, groziła, że się obrazi i wszystko powie synowi…
Wieczorem pojawił się Igor — przyjechał z delegacji bez uprzedzenia.
— Żeniu, co tam się stało? — zapytał od progu. — Mama dzwoni, płacze, mówi, że ciotkę Walę wyrzuciłaś na ulicę.
Żenia wytłumaczyła:
— Przyjechały bez zapowiedzi. Od razu kazały wyrzucić lokatorów i Natalię na pięć lat za darmo wpuścić.
Igor, to normalne? Zero skrupułów. Poza tym, z tego co wiem, już się bardzo dobrze urządziły u twojej mamy.
A ty czemu przyjechałeś?
— Mama mnie ściągnęła — westchnął mąż. — I cała rodzina mnie wydzwaniała…
Żeniu, a może im jednak ustąpimy? Chociaż do czasu, aż znajdą akademik…
Żenia zdecydowanie pokręciła głową:
— Igorze, żadnego akademika nie załatwiły, Wala była pewna, że mieszkanie już jest. Moje!
Widzisz ich skalę bezczelności? Nie szukały niczego, jechały wprost „do swojej kawalerki”.
— Mama mówi, że podobno obiecałaś sześć lat temu…
— Zamilkłam wtedy na stypie, Igor. Słuchałam bzdur jednym uchem.
— Ciocia Wala wścieka się, twierdzi, że już nas nie zna. U mamy nie zostały, bo daleko do uczelni. Wysłałem im dziesięć tysięcy, coś tam wynajęły…
— I bardzo dobrze! — Żenia klasnęła w stół. — Najlepsza wiadomość dnia. Nawet się z tobą o te pieniądze nie pokłócę.
Igor ciężko westchnął.
— Żeniu, wynajęły jakąś wspólną klitkę. Ciocia narzeka, że karaluchy i sąsiedzi…
— Przyzwyczai się. Chcesz żyć w stolicy – musisz sobie radzić, a nie czekać, że ktoś z rodziny, której prawie nie znasz, da ci coś w prezencie! I nigdy nawet nie złożyła życzeń urodzinowych!
Żenia poszła do sypialni, Igor za nią.
— Żeniu, przykro się jakoś robi. Wygląda, że faktycznie ich na lodzie zostawiliśmy.
A jak coś się stanie? Jak sąsiedzi będą awanturować? Jeśli je napadną?
Serce ci nie ściska żal do cioci Wali?
Żenia gwałtownie się odwróciła:
— Igorze, mam córkę, rodziców. Mam mieszkanie, które babcia ciężko wypracowała.
Nie pozwolę roztrwonić majątku, bo ktoś 600 km dalej uważa, że jemu jest bardziej potrzebny.
Dlaczego mam ich żałować? Wyjaśnij mi!
Mąż milczał. Żenia dodała:
— Będziesz jadł? To chodź, podgrzeję kolację. I koniec tematu. Chcesz pomagać rodzinie — pomagaj ze swojej pensji.
Ale mieszkanie wynajmuję dalej. I kropka.
— Dobrze. Masz rację. Chyba sam bym się nie cieszył, gdyby twoi rodzice wpadli do moich na działkę i powiedzieli: „Przesuńcie się, zamieszkamy tu z dziesięć lat”.
Po kolacji, gdy Igor poszedł pod prysznic, Żenia znów zerknęła na telefon. Wisiała nieprzeczytana wiadomość od teściowej:
„Żeniu, przecież tak nie można. Wala się rozchorowała ze stresu. Zawieź im chociaż jedzenie.
Weź sporo, na dwa-trzy tygodnie. Koniecznie mięso, warzywa, owoce i czekoladki. Kawę, herbatę, środki higieniczne, olej.
Ryby też mogą być. Konserwy nie – Wala tego nie jada. Adres:…”
Żenia i ją zablokowała.
***
Noc minęła spokojnie — rodzina nie dzwoniła.
Walentyna zjawiła się rano, punkt 7:00.
Żenia obudziła się przez gwałtowne pukanie w drzwi.
Igor spał, więc otwierała sama.
Ciotka od progu z pretensjami:
— Śpisz sobie, cieplutko, pod kołderką, czysta pościel?
Nie interesuje cię, jak z Natalią spałyśmy? Fatalnie! Karaluchy po głowie chodzą, zimno, brud, podłoga lodowata!
Z jednej strony całą noc śpiewali „Hej sokoły”, z drugiej kłótnia całą noc.
Masz choć trochę sumienia? Pozwolisz rodzinie żyć w takich warunkach?
Wiesz co? Nie chcesz wyrzucać wynajmujących? To nie! Przeprowadzamy się z Natalią do ciebie!
Macie trzy pokoje, znajdzie się miejsce dla dwóch osób!
I nie martw się, długo nie zostanę. Może 3-4 miesiące, pół roku. Potem wracam do siebie, jak córka się zaaklimatyzuje.
Żenia osłupiała.
— Zapomnijcie drogę tutaj! Nie psujmy do końca stosunków.
Żeby nie musieć dzwonić po policję, bo nie mam z tym problemu.
Walentyna poczerwieniała, co przeraziło Żenię.
— Ty… Ty… Niech cię pokara, warszawianko zadufana! Niech twoja córka sprząta całe życie jako sprzątaczka!
Jeszcze ci przypomnę ten dzień! Zobaczysz!
Żenia zamknęła przed ciotką drzwi. Walentyna jeszcze długo krzyczała na klatce, aż sobie poszła.
***
Awantura z Walentyną pogorszyła relacje z teściową — Tamara z synową już nie rozmawia.
Igor matkę odwiedza, pomaga, czasem przywozi wnuczkę, ale do ich mieszkania Tamara już nie zagląda.
Żenia nawet się cieszy — o jeden problem mniej.
Przesuńcie się, będziemy tu mieszkać z dziesięć lat Teściowa chwilę milczała, po czym stwierdziła: Oj, Ula, wiesz, Grażyna to taka kobieta z tupetem… Jak coś sobie...
