— Jak ty mnie już denerwujesz!!!… Źle jem…, źle się ubieram…, w ogóle wszystko robię nie tak!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — A ty niczego nie potrafisz!!!… Nawet porządnych pieniędzy zarobić nie umiesz! … W domu nigdy się na ciebie nie doczekam, żebyś choć pomógł! … — rozpłakała się Maria, — …I dzieci też nie mamy…, — dodała ledwo słyszalnie. Bielka — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, siedziała na szafie i po cichu obserwowała kolejną „rodzinną tragedię”. Dobrze wiedziała i czuła, że mama i tata bardzo się kochają… Dlatego nie rozumiała — po co mówić takie gorzkie słowa, po których wszystkim będzie tylko gorzej. Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić papierosa za papierosem. Bielka, widząc, że rodzina się rozpada, pomyślała: „Trzeba, żeby w domu było szczęście… a szczęście to dzieci… muszę jakoś załatwić dzieci…” Bielka nie mogła mieć kociąt — już dawno została wysterylizowana, a mama… lekarze mówili, że może, ale coś nie wychodziło… Rano, kiedy rodzice poszli do pracy, Bielka pierwszy raz przekradła się przez okno do sąsiadki Łapki — żeby pogadać i się poradzić. — Po co wam dzieci?! — prychnęła Łapka — nasze tylko przyjdą, już się chowam… raz pysk pomadką wysmarują, raz prawie zaduszą przytulając! Bielka westchnęła: — Nam potrzebne są normalne dzieci… Tylko skąd je wziąć… — Taak… Uliczna Maszka narobiła sobie dzieciaków… jest ich pięć… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bielka, ryzykując, przeskakiwała z balkonu na balkon, aż zeszła na dwór. Dygocząc nerwowo, przecisnęła się przez kraty piwnicznego okienka i zawołała: — Maszka, możesz na chwilkę wyjść? Z głębi piwnicy dobiegło żałosne popiskiwanie. Bielka, przestraszona, podczołgała się, ostrożnie i rozglądając się, i łzy niemal napłynęły jej do oczu na widok pięciorga ślepych kociąt, leżących na żwirku pod kaloryferem. Machały pyszczkami w powietrzu i rozpaczliwie szukały mamy. Bielka od razu poznała — Maszki dawno już nie było — minimum trzy dni, a kociaki głodowały… Bielka, powstrzymując się od płaczu, delikatnie, ale zdecydowanie przeniosła każdego kociaka pod klatkę. Starała się utrzymać żałośnie piszczące, głodne stadko w jednym miejscu i położyła się przy nim, z niepokojem wypatrując końca podwórka, skąd mieli przyjść mama i tata. Paweł, milcząco spotkał Marię po pracy i też milcząco wrócili do domu. Gdy podchodzili pod klatkę, zamarli — na schodku leżała ich Bielka, (nigdy wcześniej sama nie wychodziła na dwór), a przy niej pięć kolorowych kociąt próbowało się do niej przytulić i ssać mleko. — Ale jak to możliwe?? — Paweł był zdezorientowany. — Cud… — powtórzyła po nim Maria i razem zabrali kotkę i kocięta do domu. Kiedy kotka mruczała przy maluchach w pudełku, Paweł zapytał: — I co my z nimi zrobimy? — Wykarmię je z butelki… podrosną — oddam znajomym… zadzwonię do koleżanek… — odpowiedziała cicho Maria. Trzy miesiące później Maria, „ogłuszona” nowiną, głaskała kocią gromadkę i bez końca powtarzała w zamyśleniu: — To się nie zdarza…, to się nie dzieje naprawdę… A potem razem z Pawłem płakali ze szczęścia, on wirował nią w ramionach i bezustannie mówili, mówili… — Nie na darmo dom wybudowałem! — Tak, dziecku najlepiej na świeżym powietrzu!!! — A kotki niech sobie biegają! — Wszyscy się zmieścimy! — Kocham cię!!! — A ja ciebie jeszcze bardziej!!! Mądra Bielka otarła łzę — życie zaczyna się układać…

Ileż można wytrzymać! głos Pawła przeszedł w krzyk. Wszystko ci nie pasuje i jem nie tak, i ubieram się nie tak, i w ogóle wszystko robię nie tak!

Ty też nic nie potrafisz! rozszlochała się Agnieszka. Nawet porządnych pieniędzy nie potrafisz zarobić! O pomoc w domu zawsze trzeba się prosić po policzkach spływały jej łzy, i dzieci nie mamy dodała cicho.

Bela, biało-ruda kotka około dziesięciu lat, wdrapana na szafę, spokojnie obserwowała to kolejne domowe nieszczęście. Kotka doskonale czuła, że tata i mama bardzo się kochają, mimo wszystko. Dlatego nie rozumiała, po co rzucać takie gorzkie słowa, od których wszystkim robi się smutno.

Mama ze łzami pobiegła do sypialni, a tata, podenerwowany, odpalił papierosa, potem drugiego, i tak aż do wieczora.

Bela, widząc jak jej rodzina się rozpada, zamyśliła się: Trzeba by tu wprowadzić szczęście A szczęście to przecież dzieci Skąd tu wziąć dzieci

Sama Bela dzieci mieć nie mogła dawno temu ją wysterylizowano, a u mamy, lekarze mówili, niby może, ale coś się nie udaje

Kiedy rano rodzice poszli do pracy, Bela pierwszy raz odważyła się wyjść przez uchylone okno balkonowe, by odwiedzić sąsiadkę kotkę Łapkę i pogadać z nią po sąsiedzku.

Po co wam dzieci? parsknęła Łapka, u mnie w domu są dzieci, to uciekam przed nimi gdzie pieprz rośnie. Tu dzieci pomadą całą mordkę wysmarują, tu złapią, że się oddychać nie da!

Bela westchnęła: Nam takie prawdziwe dzieci by się przydały tylko gdzie je znaleźć

Hmmm Ta bezdomna Mika na dole to dopiero narozrabiała pięć ich ma zamyśliła się Łapka. Możesz sobie wybrać

Bela, mimo strachu, przeskakując z balkonu na balkon na klatce schodowej, zsunęła się na podwórko. Drżąc ze zdenerwowania, przecisnęła się przez kratę w oknie piwnicznym i zawołała:

Mika, wyjdź na chwilę, proszę cię

Z głębokiego cienia piwnicy dobiegło rozpaczliwe popiskiwanie.

Bela podeszła nieśmiało, rozglądając się na boki i z każdym krokiem robiła się coraz bardziej niepewna. Pod kaloryferem, na gołej ziemi, leżało pięć maleńkich ślepych kociąt, podnoszących łepki i głośno wołających matkę. Po węchu od razu poznała, że Mika nie była tu od minimum trzech dni małe były głodne

Bela, żeby nie rozpłakać się razem z nimi, cierpliwie i delikatnie przeniosła po kolei każde kocię pod klatkę schodową.

Starała się utrzymać popiskujące, głodne stadko na miejscu i położyła się obok, z niepokojem wypatrując końca bloku, skąd mieli wrócić tata i mama.

Paweł, w milczeniu odbierający Agnieszkę z pracy, tak samo w milczeniu wracali do domu samochodem. Podchodząc do wejścia, aż oniemieli na schodkach leżała ich Bela, która nigdy sama na dwór nie wychodziła, a wokół niej, próbując pić mleko, kręciło się pięć kolorowych kociąt.

Co to ma znaczyć? wydukał Paweł zszokowany.

Cud powtórzyła Agnieszka i w pośpiechu zabrali wszystkich do domu.

Paweł, patrząc na mruczącą kotkę w wielkim pudle z kociętami, w końcu zapytał:

I co będziemy z nimi robić?

Wykarmię je pipetką Jak podrosną, to rozdamy znajomym odpowiedziała cicho Agnieszka.

Po trzech miesiącach Agnieszka, aż ogłuszona szczęściem, siedziała, głaszcząc całą kocią rodzinkę, wpatrzona w przestrzeń i powtarzała półszeptem: To się nie dzieje naprawdę to się nie dzieje

Potem oboje z Pawłem płakali ze wzruszenia, kręcili się po pokoju, śmiali się, przerywając sobie nawzajem:

Nie na darmo dom wybudowałem!

Tak, dziecku najlepiej na świeżym powietrzu!

Niech kotki się bawią na podwórku!

Dla wszystkich się tu miejsce znajdzie!

Kocham cię!

Ja ciebie kocham jeszcze mocniej!

Mądra Bela otarła łapą łzę wygląda na to, że życie zaczyna się układaćBela, czując ciepło szczęścia rozlewające się po domu, zawinęła się wokół najmniejszego kociaka i zamruczała jeszcze głośniej niż zwykle. Wydawało się, jakby jej mruczenie rozpraszało ostatnie cienie dawnych kłótni. Przez uchylone okno wpadało popołudniowe słońce, rysując w pokoju złociste plamy światła tak jasne, jak ich nowy początek.

Tego wieczoru Paweł i Agnieszka długo patrzyli przez okno, tuląc się i śmiejąc z wybryków kociej gromadki. Paweł pierwszy raz od dawna pomyślał, że potrafi być naprawdę potrzebny, a Agnieszka poczuła, jak dawne, przytłumione marzenia wracają w blasku radosnego zamętu.

Nie wiedzieli jeszcze, że domowe szczęście czasem ma wąsy i aksamitne łapki, i że czasem to właśnie malutkie serduszka potrafią napełnić największe pustki. A Bela, jakby rozumiała, mruczała kołysankę dla wszystkich.