Przepis na szczęście… Cała klatka schodowa z ciekawością obserwowała, jak do mieszkania na drugim piętrze wprowadzają się nowi lokatorzy – rodzina kierownika wydziału fabryki, niezwykle ważnego zakładu w niewielkim polskim miasteczku. – I co im się w tym starym budownictwie spodobało? – dopytywała koleżanki emerytka pani Nina, – przy takich znajomościach to pewnie mieszkanie w nowym bloku by załatwili. – No ale nie oceniaj po sobie, mamo. Po co im nowe bloki, skoro u nas „stara kamienica”: wysokie sufity, duże, rozkładowe pokoje, obszerna przedpokój, a balkon to jak jeszcze jedno pomieszczenie… – poprawiała ją trzydziestoletnia, wciąż niezamężna córka Ania z mocnym makijażem, – a do tego mają od razu telefon! Mało kto u nas na klatce ma telefon: tylko trzy na dziewięć mieszkań… – Tobie tylko rozmowy w głowie, już sąsiedzi mają dość, – zgromiła córkę matka, – nie włócz się do tych nowych, to poważni ludzie, nie w głowie im plotki… – E tam poważni, młodzi są! Mają córeczkę, dziewięć lat, Natalkę. Prawie jak moje rówieśniczki, może odrobinę starsi, – odburknęła Ania matce. Nowi okazali się grzeczni i uśmiechnięci – Lidia pracowała w bibliotece szkolnej, a Ivan miał dziesięcioletni staż w fabryce. O wszystkim tym opowiadała Ania na wieczornych pogaduchach na podwórku przy bloku, gdzie jej mama przesiadywała z sąsiadkami. – Skąd wiesz takie rzeczy? – dopytywały zaciekawione kobiety, – oho, nasza Anka to prawdziwy detektyw! – Po prostu chodzę do nich zadzwonić. Pozwalają, w przeciwieństwie do innych – rzucała przytyk pod adresem sąsiadek, które nie wpuszczały jej, bo potrafiła gadać przez telefon pół godziny. I tak Ania zaprzyjaźniła się z nowymi. Coraz częściej chodziła do nich do telefonu – raz do koleżanek, raz do pracy. Wpadała to w nowych ubraniach, to w domowym szlafroku, wyraźnie szukając kontaktu z młodym małżeństwem. Któregoś dnia zauważyła, jak Ivan demonstracyjnie zamyka drzwi do pokoju, gdzie oglądał telewizję, gdy wchodziła gadać przez telefon. Powtarzało się to coraz częściej. Ania pięknie się uśmiechała do Lidzi, po rozmowie dziękowała i zaglądała do kuchni, ale Lidia tylko kiwnęła głową. – Nie mogę zamknąć za tobą drzwi, mam ręce w cieście, – wzruszała ramionami Lidia, – a mamy francuski zamek, sam się zatrzaskuje. – Oj, a co pieczesz? Znowu drożdżówki? Tyle wypieków u was! Ja nie umiem… – zagadywała Ania. – Tak na śniadanie – tradycyjne drożdżówki z twarogiem. Rano nie mam czasu, więc piekę teraz – uśmiechała się Lidia i odwracała do swojego ciasta. Ania wykrzywiała się i wychodziła urażona, że nie chce z nią rozmawiać. – Lida, rozumiem, że niezręcznie ci odmówić, – powiedział Ivan, – ale nasz telefon jest ciągle zajęty przez tę pannę, moi koledzy nie mogą się dodzwonić. Tak nie może być. – Wiem, coraz śmielej się rozgościła i gada jak u siebie – zgodziła się żona. Tego wieczoru Ania, odstawiona i wymalowana, znów usiadła na korytarzu z telefonem. – Aniu, długo jeszcze rozmawiasz? Czekamy na telefon – upomniała po dziesięciu minutach Lidia. Ania skinęła głową i odłożyła słuchawkę, ale zaraz wyciągnęła czekoladę: – Przyszłam ze słodkościami! Proszę na herbatkę, z tej okazji! Weszła do kuchni, położyła czekoladę na stole. – Proszę schować, jeśli Natalka zobaczy, skusi się, a nie może jeść słodyczy – ma alergię. Herbatki niestety nie będzie. Czekolada to u nas tabu. – Tabu? – oburzyła się Ania, – chciałam tylko podziękować… – Nie trzeba wdzięczności i proszę – nie nadużywaj telefonu. Wyjątki: do lekarza, po karetkę, albo straż – wtedy zawsze, nawet w nocy, – powiedziała Lidia. – Mężowi dzwonią z pracy, Natalka się rozprasza przy nauce, a u nas wieczorem stawiamy na spokój. Ania zabrała czekoladę, urażona wyszła. – Bo ona zazdrości, że jestem młodsza i ładniejsza – żaliła się mamie, – dlatego mnie nie chce wpuścić do swojego życia. – Ach ty uparta, źle cię wychowałam – wzdychała pani Nina. – W obce sprawy się nie pcha, kogoś ci twoje rozmowy przeszkadzają. Ostatnią próbę zaprzyjaźnienia się Ania podjęła, kiedy przyszła do Lidzi z notesem po przepis na drożdżówki: – Już czas, żebym się czegoś nauczyła… Proszę, podyktuj przepis! – To zapytaj mamę, nasze matki wszystko wiedzą, ja robię na oko i nawet nie mam proporcji – odpowiedziała Lidia z uśmiechem. Ania wróciła do domu, ale w końcu odnalazła w kuchennym zeszycie mamy właśnie taki przepis, czym ją bardzo zaskoczyła. Aż pewnej chwili dom przesycił się zapachem świeżych drożdżówek – Ania upiekła je sama. – No popatrz, w końcu się zakochałaś – podsumowała mama – dawno razem nie piekłyśmy! A Ania już myślała, by zaprosić Sławka – swojego chłopaka – na herbatę do drożdżówek, które tak zachwalał. Ich związek zaczął się układać, coraz częściej razem piekli, śmiali się. Gdy Ania oznajmiła, że złożyli wniosek do USC, mama się wzruszyła. Ania schudła, przygotowywała się do ślubu, a Sławek ciągle pytał: – Przestałaś piec? A na wesele upieczesz drożdżówek? W weselnym gotowaniu pomagała też ciotka Ani. Gości było około dwudziestu. Młodzi zamieszkali w swoim dużym pokoju w trzypokojowym mieszkaniu. Po roku w całym bloku już każdy miał telefon. Ania dzwoniła, ale krótko – bo ciasto rosło, a Sławek wracał z pracy – trzeba piec! Była już w ciąży, na urlopie, ale nie przestawała dogadzać mężowi ulubionymi drożdżówkami z domowym twarogiem. Taką żonę Sławek uwielbiał – za czułość i te cieple drożdżówki… Przepis na szczęście: ciepłe drożdżówki w polskiej kamienicy i odrobina rodzinnych rozmów

Przepis na szczęście

Cała klatka obserwowała przeprowadzkę nowych lokatorów do mieszkania na drugim piętrze. To była rodzina kierownika działu miejscowej fabryki, poważnego zakładu w naszym cichym mazowieckim miasteczku.

Ciekawe, czemu oni wybrali stare budownictwo? pytała koleżanki emerytka Halina Kowalska, Przy takich znajomościach to mogliby chyba złapać mieszkanie w nowym bloku.

A nie oceniaj po sobie, mamo! Po co im nowy blok, skoro tutaj kamienica przedwojenna, sufity wysokie, pokoje osobne, przestronna sień, a balkon jak pokój odparła trzydziestoletnia, wciąż niezamężna Czesia, zawsze pięknie umalowana, Poza tym od razu załatwili im telefon stacjonarny. U nas w kamienicy jest tylko trzy telefony na dziewięć mieszkań…

Tobie zawsze tylko rozmowy w głowie, skarciła Czesie matka, sąsiadom się już przejadłaś tym dzwonieniem. Lepiej nie próbuj do tych nowych chodzić, to poważni ludzie, zapracowani

Nie tacy poważni, są młodzi, mają dziewczynkę dziewięć lat, Aniela jej na imię, odparła Czesia, patrząc na matkę z urazą, są prawie w moim wieku, może pięć lat starsi.

Nowi sąsiedzi okazali się uprzejmi i mili. Lidia pracowała w szkolnej bibliotece, a Jan miał już dziesięć lat stażu w fabryce.

O wszystkim tym opowiadała Czesia, gdy wieczorami wychodziła na podwórko, gdzie zasiadała do rozmów z sąsiadkami swojej mamy.

Skąd ty już to wszystko wiesz? pytały kobiety, no proszę, nasza Czesia prokurator.

Przychodzę do nich czasem zadzwonić, bo pozwalają, odpowiadała Czesia z uśmiechem, inaczej niż niektórzy, co drzwi nie otwierają, bo wiedzą, że będę przynudzać przez pół godziny z koleżankami.

Tak Czesia poznała nowych sąsiadów i coraz częściej dzwoniła z ich telefonu to do koleżanek, to do pracy, nie wstydząc się zostawać przy słuchawce na długo. Przychodziła raz w stylowych ciuchach, raz w wygodnym domowym szlafroku, wyraźnie szukając przyjaźni z małżeństwem.

Pewnego dnia zauważyła, jak Jan demonstracyjnie zamyka drzwi do pokoju z telewizorem, gdy tylko wchodziła zadzwonić. Potem zdarzało się to coraz częściej. Czesia uśmiechała się do Lidki, dziękowała za telefon po rozmowie, czasem zaglądała do kuchni, ale Lidia tylko kiwnęła głową i prosiła o zamknięcie drzwi.

Nie mogę zamknąć, bo ręce mam w mące, tłumaczyła Lidia, a mamy zamek samozatrzaskowy, francuski.

O, a co Pani piecze? Znowu bułeczki? Cały czas czuję zapach ciasta u was Ja nie umiem piec, odpowiadała Czesia.

Tak, na śniadanie będą drożdżówki z twarogiem, rano nie ma czasu piec, to teraz uśmiechała się Lidia, zajmując się ciastem.

Czesia się krzywiła i wychodziła niezadowolona, że sąsiedzi nie są już tak skorzy do rozmów.

Słuchaj, Lidka, wiem, że głupio odmówić, powiedział kiedyś Jan, ale nasz telefon ciągle zajęty, moi koledzy nie mogą się dodzwonić. Tak nie może być.

Zauważyłam, ona czuje się już jak u siebie, siada jakby to było jej mieszkanie westchnęła żona.

Wieczorem znów pojawiła się Czesia, odświętna, umalowana, siadła w przedpokoju na pufie i zaczęła rozmowę telefoniczną z koleżanką.

Czesiu, długo jeszcze będziesz rozmawiać? My czekamy na ważny telefon, po dziesięciu minutach odezwała się Lidia.

Czesia skinęła głową, odłożyła słuchawkę, ale zaraz wyciągnęła z kieszeni czekoladę i powiedziała:

Mam coś słodkiego! To do herbaty, na lepsze poznanie się.

Poszła do kuchni, położyła czekoladę na stole.

Nie, proszę tego nie zostawiać. Aniela zobaczy, skusi się, a nie może jeść słodyczy. Ma alergię. U nas czekolada to tabu. Więc herbatki dziś nie będzie, przepraszam. Niech się Pani nie obraża, ale muszę odmówić.

Ale jak to tabu? speszyła się Czesia, chciałam z dobrego serca podziękować!

Nie trzeba i dziękować, ale i z telefonem proszę częściej nie przychodzić. Może tylko w pilnej sprawie do lekarza, pogotowie albo straż. Naprawdę wtedy nie ma sprawy, nawet w nocy. Wszystko rozumiemy. Ale tak nie, wymusiła się uśmiechem Lidia, mężowi dzwonią z pracy, a Aniela nie może się skupić na lekcjach. My staramy się o ciszę.

Czesia zabrała czekoladę i wyszła bez słowa. Nie mogła zrozumieć, dlaczego sąsiadka tak się do niej odnosi, doszła do wniosku, że Lidia zwyczajnie jej zazdrości męża.

Wiesz, ona wie, że jestem młodsza i ładniejsza, no to się boi tłumaczyła matce, Chciałam po ludzku, a nawet na herbatę nie chciała zaprosić. A przyszłam ze swoją czekoladą

Oj, śmieszna i uparta dziewczyno, strofowała ją mama, chyba źle cię wychowałam. Nie wchodzi się obcym do domu pod byle pretekstem. Ich twoje telefony nie obchodzą. Wskazali ci drzwi, a ty się jeszcze obrażasz i doszukujesz się zazdrości. Znajdź sobie narzeczonego, zamieszkaj, załóż własny numer i niech sąsiedzi do ciebie dzwonią wtedy się z nimi zaprzyjaźnisz.

Ostatnią próbę zbliżenia Czesia podjęła, gdy przyszła z notesem, by spisać przepis na drożdżówki.

Mam do pani prośbę dyktowałaby pani przepis na te bułeczki? Może bym się w końcu czegoś nauczyła… Zapiszę i od razu zabiorę się do pieczenia.

Lepiej spytaj własnej mamy. Rodzice dużo wiedzą i potrafią, zdziwiła się Lidia, a ja i tak nie pomogę, nigdy nie robię z przepisem, wszystko robię na oko. Ręce już wiedzą ile czego dodać, dodała ze śmiechem, a dziś i tak się spieszę, muszę wychodzić. Przepraszam do mamy, do mamy!

Czesia poczerwieniała i wróciła do mieszkania. Wiedziała przecież, że w szafce mamy stoi stara, poplamiona zeszyt kucharski, gdzie każda strona zapisana drobnym, równym pismem przepisy na sałatki, kotlety, zupy, nawet karpia w galarecie. Najwięcej wypieków, które dawniej mama często piekła.

Ale Czesia sama nie chciała piec, a mama już dawno przestała, bo walczyła z nadwagą i wysokim ciśnieniem.

Jednak w końcu sięgnęła po zeszyt i obojętnie kartkując, znalazła właśnie ten przepis. Mama była zaskoczona.

Chyba masz zamiar coś upiec? zdziwiła się Halina.

A czemu cię to dziwi? zamknęła zeszyt Czesia, zaginając kartkę na właściwej stronie.

Może to znaczy, że z Sławkiem ci się układa? dopytywała mama, myślałam, że już koniec, jak z poprzednimi twoimi kawalerami.

A może wcale nie koniec, zobaczymy, zirytowała się córka, jak zechcę, to sam za mną będzie biegał.

No to zrób jak uważasz. Już dawno powinnaś wyjść za mąż. A tak przy okazji, czego szukałaś w zeszycie? Może pomogę? zapytała ponownie matka.

Nie trzeba. Jeszcze się psychicznie przygotowuję, odparła na to Czesia.

Jednak kilka dni później, kiedy mama wróciła z wieczornego spaceru, przywitał ją zapach świeżo upieczonych drożdżówek.

No coś ty! Drogą ciasta u nas pachnie! wykrzyknęła Halina, chyba się zakochałaś; to do ciebie niepodobne

Nie krzycz na pół bloku roześmiała się Czesia siadaj, próbuj! To nie ciasto, tylko drożdżówki z twarogiem. Klasyka.

Czajnik już bulgotał, a na stole stawiała talerzyk z rumianymi, słonecznymi drożdżówkami i filiżanki do zaparzonej herbaty.

Masz rękę do tego, powiedziała mama, dawno nie piekłyśmy razem, myślałam, że wszystko zapomniałaś, a tu proszę piękne wyszły.

Nie chwal na wyrost czy rzeczywiście wyszły, czy tylko chcesz mnie podnieść na duchu? zapytała córka.

Przecież masz swój język sama spróbuj, to jest przepyszne! odparła mama. I właśnie wtedy Czesia przypomniała sobie ojca powtarzał zawsze, że coś jest jadalne to była jego najwyższa pochwała.

To już wiem zaproszę Sławka na herbatę i drożdżówki. Co myślisz, posmakują mu?

Oj, jeszcze jak. Nawet nie pytaj! Na twoich drożdżówkach i w tobie twój tata zakochał się po uszy! roześmiała się mama, piecz, zapraszaj, ja w tym czasie posiedzę u sąsiadki i obejrzę jakiś film. W końcu dojrzałaś. Samymi sukienkami i lokami faceta się nie przywiąże.

Zaczęły przychodzić do Czesii jej chłopak. Kłócili się mniej, mama przywyczaiła się już, że córka więcej czasu spędza w kuchni, a Sławek jej pomaga i razem się śmieją.

Gdy córka powiedziała, że złożyła z Sławkiem papiery w urzędzie stanu cywilnego, Halina aż się popłakała: doczekała się.

Czesia bardzo się zmieniła. Schudła, szykując się do ślubu. A Sławek ciągle pytał:

Przestałaś piec drożdżówki? A na wesele upieczesz dobrych placków?

Na domowe wesele przy potrawach pracowały trzy kobiety: Czesia z mamą i ciotka Marysia, siostra Haliny. Szykowały jadło dwa dni, choć zaproszonych było dwadzieścia osób, głównie rodzina.

Młodzi zamieszkali w dużym, osobnym pokoju w trzypokojowym mieszkaniu. Rok później już wszyscy w ich klatce mieli telefony. Czesia była zadowolona dzwoniła do wszystkich, lecz już nie przesiadywała na telefonie godzinami jak dawniej.

Reniu, kończę już, ciasto mi wyrosło, a Sławek zaraz wraca z pracy. Całuski.

Śpieszyła się do kuchni, gdzie z miski wylewało się puchate ciasto. Czesia była już w ciąży i za miesiąc miała iść na urlop macierzyński. Ale działała pełną parą gotowała i piekła, starając się dogodzić mężowi, choć sama też kochała serowe drożdżówki. Domowy twaróg, dobre ciasto, taki smak! Sławek nie mógł się jej nachwalić, dzięki ciastu i czułości…