Randka z przedsiębiorcą w polskiej restauracji: przyszedł bez portfela, by sprawdzić, czy jestem materialistką… Nie straciłam głowy – zobacz, co wtedy zrobiłam!

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię mojego niedawnego randkowego wieczoru z jednym biznesmenem, nie uwierzysz… Nazywał się Przemek typowy pan świata: świetnie skrojony garnitur, błyszczący zegarek na nadgarstku, pewna siebie półuśmiechnięta mina. Zaprosił mnie do jednej z tych krakowskich restauracji na Kazimierzu, gdzie kelnerzy suną jak duchy, światła są przygłuszone, a porządny obiad kosztuje pół wypłaty.

Przemek wymachiwał menu jakby nie poznawał cen, rzucił tylko niedbale: Zamawiaj co chcesz, Iga, kobieta nie powinna się ograniczać. Trochę jak z filmu o bogatych, szlachetnych facetach, ale od początku poczułam jakiś chłodny prąd pod tą powierzchnią. Gadanie o byłych partnerkach, że podobno widziały w nim tylko portfel, podkreślone spojrzenie pełne wyzwania jakby analizował każdy mój ruch.

Zamówiłam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Przemek wziął steka, tatar i całą butelkę drogiego czerwonego wina wiadomo, pełen rozmach. Przez pół wieczoru liczył kasę, opowiadał o biznesach, rzucał frazesami o wartościach, narzekał na płytkość ludzi. Słuchałam go grzecznie, ale czułam się jak uczennica przed surowym egzaminatorem, a nie dziewczyna na randce.

No i kulminacja: kelner przynosi rachunek, podaje go Przemkowi w eleganckim czarnym etui. Przemek wciąż gada, niby od niechcenia zaczyna przeszukiwać kieszenie marynarki, potem spodnie, potem jeszcze raz wszystko po kolei. W końcu patrzy mi w oczy i z przekąsem mówi: Cholera, chyba zostawiłem portfel w biurze albo w drugim aucie…

Rozkłada bezradnie ręce, ale żadnego zmartwienia w tym nie widzę zero nerwów. Nie mówi kelnerowi, żeby poczekał, nie szuka przelewu BLIK-iem, nawet nie dzwoni do nikogo. Po prostu siedzi i patrzy na mnie.

No i co teraz? mówi z uśmiechem. Może Ty się wyratujesz? Zapłać teraz, oddam Ci albo następnym razem stawiam z nawiązką.

Od razu wiedziałam, o co mu chodzi. Czytałam na necie o takich testach, widziałam nawet podobne akcje w kiepskich serialach. Ale żeby dojrzały facet, przedsiębiorca, takie numery?

W jego głowie pewnie zasada była prosta: jeśli zapłacę bez gadania za całą kolację, to nadaję się na partnerkę życia ratowniczkę od cudzych problemów. A jak nie, to znaczy, że jestem materialistką. Głupia gierka.

On już był pewny wygranej, spodziewał się, że pokornie wyciągnę kartę, bo przecież randka z krakowskim księciem to zaszczyt. Ale nie tym razem, Proszę Pana!

Otworzyłam powoli torebkę, celowo spokojnie. Zauważyłam jak odetchnął z ulgą już był przekonany, że jego plan wypalił.

Jasne, nie ma sprawy powiedziałam łagodnie, kiwnęłam na kelnera.
Może Pan podzieli rachunek? Ja poproszę za siebie. A za steka, tatar, całą butelkę i deser niech zapłaci pan dżentelmen, bo to nie moja sprawa.

Uśmiech od razu mu zszedł z twarzy.

Co Ty mówisz? Przecież portfela nie mam!
Domyślam się odpowiedziałam, przykładając telefon do terminala. Ale my się prawie nie znamy. Ja za siebie chętnie zapłacę, ale za czyjąś wyżerkę sorry, to już nie moja rola. Jesteś dorosły, na pewno coś wymyślisz.

Kelner się zmieszał, patrzył raz na mnie, raz na Przemka. Przemek zaczął się czerwienić i cała ta jego pewność siebie gdzieś prysła.

Serio? O coś takiego? Przecież oddam, tylko sprawdzałem Cię szeptał pod nosem.
No to sprawdziłeś powiedziałam, zbierając rzeczy do wyjścia. Nie pozwalam sobą manipulować dodałam, patrząc mu prosto w oczy.

Zanim wyszłam z restauracji, poczułam, że wypada jeszcze postawić kropkę nad i. Wracam do stolika, wyciągam z portfela jakieś pogięte dziesiątki i garść drobnych to, co zawsze wala się na dnie torebki.

W sumie, jak portfel w drugim aucie, to pewnie na taxi też nie masz? mówię, kładąc trochę groszy przy jego kieliszku.

Masz tu na bilet na tramwaj czy autobus nie martw się, jakoś wrócisz. Potraktuj to jak mój wkład w Twoje badania kobiecej psychiki.

Kilka osób z sąsiednich stolików aż się odwróciło. Przemek wyglądał, jakby dostał w twarz.

I wyszłam w ciepły, krakowski wieczór. Kolacja to była koszt sałatki i jednego kieliszka, śmiesznie mało za tak ważną selekcję lepiej to przejrzeć od razu, niż później kisić się w toksycznej relacji. Czy coś zrozumiał? Wątpię, tacy raczej się nie zmieniają.

A Ty co byś zrobiła na moim miejscu? Pomogłabyś zapominalskiemu kawalerowi czy postawiła sprawę jasno?