Michał był przeciwny drugiemu kotowi w domu: jego czyn po prostu zdziwił całą rodzinęGdy nowy kociak wszedł do salonu, Michał nagle podszedł do niego i zaczął go delikatnie lizać po głowie, jakby był jego własnym dzieckiem.

Kot siedział na parapecie i patrzył w dół, na podwórko, gdzie gołębie dzieliły się skórką od chleba. A Krzysztof patrzył na kota. Dziesięć lat mieszkali razem, nie licząc żony Bożeny i córki Dobromiły. Ale kot Mruczek był jego. Od pierwszego dnia, gdy trzymiesięczna kłębek sierści wczepił mu się w sweter i zasnął w zgięciu łokcia.

Bożena gotowała barszcz, a po kuchni płynął zapach liścia laurowego. Dobromiła, dwunastolatka, siedziała przy stole, przesuwając palcem po ekranie telefonu. Zwykły sobotni wieczór, takich było ze sto przedtem i będzie jeszcze tyle samo. Ale Krzysztof zauważył, że córka zerka na matkę jakoś wyczekująco. A matka, mieszając barszcz, kiwa jej nieznacznie, jakby się wcześniej umówiły.

– Tato – zaczęła Dobromiła tym głosem, którym prosi się o nowy telefon albo zgodę na nocleg u koleżanki.

Krzysztof odłożył gazetę.

– No?

– U Lusi kotka urodziła. I jednego kociaka nikt nie chce. Trochę kuleje, przednia łapka krzywa. Chcą go… no…

Nie dokończyła, ale i tak było wiadomo. Krzysztof spojrzał na Bożenę. Ta energicznie mieszała barszcz, choć mieszać już nie było czego.

– Nie – powiedział. Nie złośliwie, nie ostro. Po prostu powiedział.

– Ale dlaczego?

– Bo mamy Mruczka. Ma dziesięć lat, przywykł być sam. Przyciągniecie drugiego, zaczną się awantury, znaczenie terenu, sierści jeszcze więcej. Jestem przeciw.

Dobromiła popatrzyła na matkę. Bożena wyłączyła gaz pod garnkiem i usiadła obok męża.

– Krzysiu, kociak ma trzy miesiące. Łapka źle się zrosła. Jak go nie zabiorą, Lusia zawiezie do schroniska, a stamtąd takich nie biorą.

Krzysztof rozumiał. Ale głową nie kiwnął.

– Jestem przeciw – powtórzył i podniósł gazetę.

***

Minął tydzień. Dobromiła już nie prosiła, ale przy kolacji podawała mu chleb w milczeniu. A Bożena przestała pytać, jak minął dzień w robocie. Krzysztof czuł to, jak czuje się przeciąg: niby okna zamknięte, a wieje.

W piątek Dobromiła przyszła ze szkoły z czerwonymi oczami. Plecak rzuciła przy drzwiach, poszła do swojego pokoju. Bożena weszła do córki, po dziesięciu minutach wyszła.

– Co? – spytał Krzysztof.

– Lusia powiedziała, że kociaka jutro rano zawiozą. Znalazło się schronisko na obrzeżach, ale Dobromiła widziała zdjęcia stamtąd. Klatki malutkie, ze dwieście kotów, smród…

Bożena nie naciskała. Po prostu powiedziała i poszła zmywać naczynia.

Krzysztof został sam w przedpokoju. Z pokoju Dobromiły nie dobiegał żaden dźwięk, co było gorsze niż płacz.

Rano Krzysztof wstał najwcześniej. Tak wcześnie podnosił się tylko na ryby, a sezon jeszcze się nie zaczął. W kuchni paliła się lampa nad płytą, za oknem szarzało. Narzucił kurtkę, wziął kluczyki od samochodu i wyszedł.

Adres Lusi znalazł w telefonie Dobromiły poprzedniego wieczoru, gdy córka spała. Zapisał na kartce, wsadził do kieszeni kurtki.

Pod klatką Lusi zaparkował i wybrał numer.

– Halo? – głos zaspany, niezadowolony.

– Krzysztof, ojciec Dobromiły. Kociak jeszcze u was?

Cisza.

– Tak… jeszcze. O jedenastej przyjadą ze schroniska.

– Nie trzeba. Ja go biorę. Zaraz wchodzę.

Odłożył słuchawkę i posiedział chwilę w samochodzie.

Lusia otworzyła w szlafroku, bez słowa podała karton po butach. W środku na starym ręczniku siedział kociak. Szary, pręgowany, chudy. Przednia łapka sterczała lekko w bok, jakby złożona na szybko. Oczy żółte, przestraszone.

– Jest cichy – powiedziała Lusia. – Prawie nie miauczy. Je wszystko. Do kuwety przyuczony.

Krzysztof kiwnął głową, wziął karton i poniósł do samochodu.

Wrócił do domu, gdy wszyscy jeszcze spali. Postawił karton na podłodze w przedpokoju, zdjął kurtkę. Kociak w środku nie wydawał żadnego dźwięku. Krzysztof zajrzał: zwierzak wbił się w kąt i patrzył na niego z dołu do góry, nie mrugając.

– No i co ja mam z tobą zrobić? – cicho powiedział Krzysztof.

Kociak podniósł krzywą łapkę, jakby chciał dosięgnąć jego palca, ale nie sięgnął. Krzysztof westchnął. Poszedł do kuchni, nalał do spodeczka mleka. Potem przypomniał sobie, że małym nie wolno mleka, wylał, wyjął z lodówki gotowanego kurczaka, drobno pokroił.

Kiedy wrócił do przedpokoju ze spodeczkiem, Mruczek już siedział obok kartonu. Zaglądał do środka. Ogon nie drgał, grzbiet się nie wyginał.

Kociak wygramolił się z kartonu, utykając, doszedł do spodeczka i zaczął jeść. Mruczek parsknął i poszedł na swój fotel. Żadnej walki, żadnego syczenia.

Dobromiła znalazła kociaka pierwsza. Krzysztof usłyszał z sypialni zduszony pisk, potem szybkie kroki, i córka wpadła do nich z kociakiem na rękach.

– Mamo! Mamo, skąd?!

Bożena usiadła na łóżku, zaspana mrużąc oczy. Spojrzała na kociaka, potem na Krzysztofa. Ten leżał, z rękami założonymi za głowę, i usilnie wpatrywał się w sufit.

– Tato? – Dobromiła odwróciła się do niego. Głos jej drżał. – To ty?

– Będziecie krzyczeć, oddam z powrotem – mruknął Krzysztof, nie odrywając wzroku od sufitu.

Dobromiła usiadła na brzegu łóżka i rozpłakała się. Nie tak, jak w szkole płacze się z żalu, ale inaczej, kiedy nie umie się tego wytłumaczyć. Kociak w jej rękach znieruchomiał, przytulony do swetra.

Bożena nic nie powiedziała. Położyła dłoń na ręce Krzysztofa i ścisnęła. Szybko, krótko. Potem wstała i poszła do kuchni nastawić czajnik.

Kociaka nazwali Pikusiem. Dobromiła chciała Hrabia, ale Krzysztof powiedział: jaki hrabia, on z kartonu, będzie Pikuś. I Pikuś się przyjął, jakby zawsze tu mieszkał. Mruczek pierwszy tydzień omijał go szerokim łukiem, w drugim zaczął tolerować, a pod koniec miesiąca spali na jednym fotelu. Mruczek rudy, dostojny, a Pikuś szary, z wystającą łapką, wbity mu w bok.

Krzysztof patrzył na nich wieczorami i milczał. Bożena kiedyś spytała:

– Byłeś przeciw. Co się zmieniło?

Pomilczał, podrapał Pikusia za uchem. Ten zamruczał i przymknął oczy.

– Dobromiła płakała. A ja przez ścianę wszystko słyszałem. I pomyślałem: ja wciąż coś naprawiam dookoła, a tu nie ma czego naprawiać, wystarczy wziąć i przywieźć. Prościej się nie da. A ja się upierałem o co? O sierść?

Bożena uśmiechnęła się i nic nie dodała.

Po pół roku Pikuś urósł, łapka była krzywa, ale ganiał po mieszkaniu jak opętany, strącając kapcie i wskakując na szafę. Mruczek tylko odprowadzał go wzrokiem.

A Krzysztof czasem łapał się na tym, że wieczorem na kanapie na kolanach leży Mruczek, na ramieniu śpi Pikuś, w telewizji leci mecz, a on nie słyszy wyniku, bo boi się ruszyć.

I to, chyba, było lepsze niż jakikolwiek wynik.