Żona w ciąży mojego brata zażądała od nas naszego mieszkania. Gdy usłyszała odmowę, ta pobożna kobieta zachowała się dokładnie tak, jak można się po niej spodziewać. Teraz ich rodzina zmaga się z reumatyzmem.

Dziś postanowiłam spisać swoje myśli, bo kolejny raz przekonałam się, jak zawiłe mogą być relacje rodzinne. Jestem mężatką od dziesięciu lat. Razem z moim ukochanym, Pawłem, mieszkamy w Warszawie i spłacamy kredyt hipoteczny na nasze mieszkanie. Nadal nie odważamy się na dzieci, bo najpierw chcemy stanąć finansowo na nogi i poczuć się bezpiecznie.

Mam brata, Michała, który również jest żonaty. Oboje mieszkają w swoim małym lokum kawalerce. Michał pracuje w dwóch miejscach, a do tego dorabia jeszcze na pół etatu. Jego żona, Małgorzata, nigdy nie pracowała. Nieustannie rodzi dzieci w tempie jakim mogłaby się pochwalić tylko polska królik. Mają już trójkę dzieci, Małgorzata jest znowu w ciąży, a planuje już kolejne.

Na dodatek, oprócz dzieci, zaciągnęli kilka kredytów na sprzęty AGD. Paweł i ja często im pomagamy czasami przesyłamy im trochę pieniędzy, innym razem zawożę jedzenie. Małgorzata potrafi jednak nawet tupnąć nogą i mówić „potrzebuję to czy tamto” zamiast prosić grzecznie.

Wtedy musimy sprowadzić ją na ziemię i odmawiamy. Oczywiście ona z Michałem czują się urażeni, ale po kilku tygodniach wracają z kolejną prośbą. Małgorzata ostatnio powiedziała: Skoro wy nie macie dzieci, a my niedługo będziemy mieli czworo, powinniście oddać nam swoje mieszkanie.

Zdenerwowałam się i zapytałam: A gdzie my mamy zamieszkać? W waszej kawalerce? Nie, bo zakładamy, że wynajmiecie swoje mieszkanie, a dla siebie weźmiecie pokój i będziecie spłacać kredyt jak do tej pory. I będziecie za nas płacić czynsz odpowiedziała z pełną pewnością.

Chcesz powiedzieć, że będziemy płacić kredyt i czynsz za was?! Oczywiście. Kiedy opuścicie mieszkanie? dociekała. Jej absurdalna pewność wprawiła mnie w osłupienie. Twój dom to nie igloo, tylko chyba oddział psychiatryczny! odparłam, każąc jej opuścić moje mieszkanie.

Obraziła się, powiedziała, że w takim razie pójdzie i pozbędzie się dziecka. I to będzie moja wina. Rzuciła te słowa wychodząc i faktycznie tak zrobiła. Tego samego dnia, po cichu. Była w trzecim miesiącu ciąży. Lekarze ledwie ją odratowali.

O drugiej w nocy Michał pojawił się w szpitalu i zaatakował mnie oskarżeniami, winąc mnie za wszystko. Paweł natychmiast go uspokoił nie dosłownie z zimną wodą, ale skutecznie i wyprosił z naszego mieszkania. Od tamtej pory nie mam brata.

To wszystko sprawia, że patrzę na życie z większym dystansem. Czasem najbliżsi są najtrudniejsi. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek znowu będziemy rodziną.