Żona mojego syna nawet nie potrafi posprzątać po sobie! W końcu wyprowadzili się z mojego domu.

Miałam ledwie 22 lata, gdy zostałam sama bez męża, z małym Dawidem na rękach. Syn miał wtedy dopiero dwa lata. Mój mąż odszedł, bo miał już dość ciągłych trosk, musiał zarabiać, a potem wydawać pieniądze na rodzinę.

No, i nie podobało mu się to. No bo przecież lepiej wydawać na siebie i swoją kochankę niż na rodzinę, prawda? Niezależnie od tego, jakim był mężem, dla mnie zrobiło się łatwiej. Odszedł i wszystko spadło na moje barki. Zapisałam Dawida do przedszkola, a sama poszłam do pracy. Pamiętam, że nieraz byłam tak zmęczona, że nie czułam nóg, ale w domu zawsze było czysto, jedzenie ugotowane, a dziecko najedzone i zadbane.

Mama od małego wpajała mi, że porządek to podstawa, a nasze pokolenie to twardziele. Przyznam trochę syna rozpuściłam. Ma 27 lat, a nawet ziemniaków nie umie usmażyć. Niedawno ożenił się, pomyślałam, że wreszcie znalazł sobie żonę, która go ogarnie, a ja w końcu zajmę się własnymi sprawami, może pójdę do nowej pracy, może znajdę hobby. W skrócie w końcu będę żyć po swojemu i w spokoju. Ale gdzie tam! Dawid oznajmił, że wraz z żoną będą przez jakiś czas mieszkać u mnie. Oczywiście nie skakałam z radości, ale zgodziłam się niech zostaną. Pomyślałam, że żona będzie gotować dla swojego chłopa, prać mu ubrania, a ja przeczekam to jakoś. Ale niestety Kasia okazała się narzędziem z piekła rodem. Nie sprzątała po sobie, nie zmywała naczyń, nie prała swoich ani Dawida rzeczy, w pokoju też nie zamiatała generalnie nic nie robiła.

Trzy miesiące opiekowałam się trzema osobami. Potrzebne mi to było jak dziura w moście. Co robiła synowa? Dawid uznał, że będzie utrzymywać rodzinę, więc Kasia w pracy nie była nigdzie. Od rana do wieczora zanim Dawid wrócił z biura Kasia była albo na mieście z koleżankami, albo wisiała na telefonie. Ja w tym samym czasie pracowałam. Po powrocie do domu zastawałam chaos, wszystko porozrzucane, w lodówce pustki, nie było nic do jedzenia. Musiałam lecieć do Biedronki, kupić produkty, ugotować obiad, a na koniec jeszcze pozmywać wszystko. Kasia zero wyrzutów sumienia. Potrafiła mi nawet podrzucić talerz, który przez kilka dni leżał w jej pokoju zapomniała, a na talerzu już fauna i flora… Kolejnym razem, gdy synowa przyniosła mi naczynie, powiedziałam jej prosto, że jeśli ma choć trochę sumienia, mogłaby chociaż raz pozmywać.

I co myślicie przeprosiła, zrobiła coś? Skąd! Następnego dnia, z awanturą, ona i Dawid wyprowadzili się do wynajętego mieszkania. Syn jeszcze zarzucił mi, że chcę mu rozwalić rodzinę. Czym? Tym, że poprosiłam synową, żeby czasem umyła talerze? Cóż, dzięki Bogu, teraz będę żyć w spokoju i czystości, nie musząc sprzątać po nikim. Młodzi, powiem Wam, dziś są jak paprocie w domu niepotrzebni i totalnie niepraktyczni!