Żona gotuje coś prostego, ale mąż żąda pierogów i gołąbków: „Przecież jesteś na urlopie macierzyńskim, masz mnóstwo czasu!”

Przez pierwsze lata małżeństwa wszystko układało się dobrze, normalnie mówi Monika, lat 28. Oboje ciężko pracowaliśmy, oszczędzaliśmy na wkład własny do kredytu hipotecznego. Nigdy nie było problemów z jedzeniem. Mój mąż jadł to, co mu podałam! Nie zawracałam sobie głowy, kupiłam multikooker i gotowałam szybko i prosto kasze, gołąbki, zupy, pilaw nigdy nie usłyszałam żadnej skargi. Czasem tylko mąż wzdychał, marząc o czymś wyjątkowym

O czym tak marzył? pytam.

O naleśnikach z mięsnym farszem, chłodniku, albo pierogach. On chyba ma jakąś fascynację skomplikowanymi potrawami, które trzeba przygotowywać etapami: coś ugotować, potem ostudzić, coś przecedzić, zagnieść ciasto, coś znów gotować, później drobno siekać zabawa w kuchni na cały dzień, brr I nie wolno kupować gotowych, bo to nie o to chodzi! Wszystko musi być domowe

Hmmm. Kiedy zaczęły się te jego fantazje?

Jak jakieś dwa lata minęły od kiedy poszłam na urlop macierzyński Szczerze mówiąc, nie lubię gotować. Ale zawsze gotuję! Mąż pracuje cały dzień w biurze, zarabia dla nas pieniądze. Nie zdarza się, żeby wrócił wieczorem i nie było nic do jedzenia. Zawsze czeka na niego ciepły posiłek i to nie tylko makaron czy parówki. Ale to wciąż proste dania: ziemniaki z mięsem, kurczak, zupa, bigos, sałatka. I mój mąż się oburza! Mówi, że siedzę cały dzień w domu, więc powinnam umieć zrobić ciasto, pierogi, gołąbki…

Rozumiem. Urlop macierzyński masa czasu, cały dzień wolny, a fakt, że trzeba opiekować się dzieckiem, mężczyźni zwykle zapominają…

To nie chodzi nawet o dziecko! Nasza córka to prawdziwy skarb, spokojna, pogodna. Można posadzić ją na krześle w kuchni, dać jej kawałek ciasta do zabawy i będzie siedzieć tyle, ile trzeba. Śpiewamy razem, recytujemy wierszyki. Ona w niczym mi nie przeszkadza! Po prostu nie chcę tracić czasu na takie bzdury. Tym bardziej, że sama nie jem takich rzeczy! Jestem na diecie, ograniczam mięso i całkowicie wyeliminowałam mąkę. Mam robić pierogi tylko dla męża? To chyba przesada

Monika i jej mąż żyją jak w filmie: mąż wraca do domu szybko, nigdy się nie spóźnia, impreza firmowa raz do roku i to na krótko. Z własnej inicjatywy pomaga przy dziecku. Bawi się z córką, kąpie ją, wychodzi z nią na spacer.

Jest tylko jeden problem: ostatnio zaczął domagać się kiszonych ogórków, a tydzień temu pokłóciliśmy się poważnie i nie rozmawialiśmy przez kilka dni.

Mój mąż, szczerze, nie rozumie, że to trudne: zrobić ciasto, usmażyć dziesięć naleśników, nafaszerować je mięsem? Jest urażony, bo uważa, że gotuję z litości, wybieram najłatwiejsze rozwiązania. Nie próbuję go zaskoczyć, sprawić przyjemność…

To dla mnie za ciężkie! złości się Monika. Ugotować najpierw mięso, potem ciasto, potem usmażyć naleśniki, później nadziać Ja w ogóle tego nie jadam, więc muszę gotować coś innego dla siebie i córki!

Monika uważa, że dziś nikt już nie robi szynków, galaret, ani gołąbków na co dzień. Może raz w roku, na Wigilię Nawet młodzi nie przejmują się uroczystą kolacją. W codziennym życiu to już rzadkość. Dla tych, którzy naprawdę chcą pierogi, można zamówić gotowe choć to kosztuje, zwłaszcza jeśli jest się na urlopie macierzyńskim i ma się kredyt do spłacenia. Na co dzień nie dla każdego.

Mąż porównuje Monikę do swojej babci, która zawsze pachniała świeżo pieczonym chlebem i bułkami. Ciężko pracowała, a jednak wszystko zrobiła, i to przy kilku dzieciakach.

Tak już było! Monika oburza się. Kobiety w XX wieku wieczorami po prostu nie miały co robić. Nie było seriali, nie było internetu. To wymyślały sobie zajęcia. Pranie, pieczenie pierogów Ja wolę spędzać czas z dzieckiem. Wyjść na spacer zamiast gotować przez trzy godziny.

Niedawno Monika zadzwoniła do teściowej, która zaczęła z pobłażaniem tłumaczyć, że przez żołądek do serca mężczyzny, i że wcale nie trudno uszczęśliwić męża ulubionym obiadem. Najwyraźniej mąż już się wyżalił mamie.

Powiedziałam jej, że ja nie jadam takich gołąbków, więc nie mam ochoty ich gotować! No i, wiadomo, zaraz ko-ko-ko, że jak to Ja niby dużo, ale przecież mężczyźni też gotowali!

A mąż smakosz co myślisz? Czy jeśli w domu zawsze jest świeży, ciepły posiłek, żądać codziennie wymyślnych dań to bezczelność? Powinien jeść to, co jest i nie narzekać, a jak ma ochotę na szynkę czy tort, sam niech sobie przygotuje?

A może Monika powinna posłuchać pragnień ukochanego męża?