Żona gotuje coś prostego, ale mąż żąda pierogów i gołąbków: „Jesteś na urlopie macierzyńskim, masz przecież mnóstwo czasu!”

Pierwsze lata naszego małżeństwa były zupełnie normalne, on zgadzał się na wszystko! opowiada Monika, lat 28. Oboje ciężko pracowaliśmy, odkładaliśmy złotówki na wkład własny do kredytu hipotecznego. Nie mieliśmy problemów z jedzeniem. Mój mąż jadł to, co było nie narzekał. Ja nie głowiłam się specjalnie, kupiłam multicookera i gotowałam szybko i prosto kaszę, pilaw, zupy; nigdy nie było skarg. Czasem tylko, z rozmarzoną miną, mówił, że marzy o czymś bardziej wyjątkowym…

Co masz na myśli przez „wyjątkowe”?

Na przykład naleśniki z mięsem, albo chłodnik, czy drożdżowe pierogi. Ma jakąś słabość do potraw, które wymagają kilku etapów przygotowań: gotowanie, chłodzenie, przecedzanie, wyrabianie ciasta, znowu gotowanie, potem drobne siekanie… To cały dzień zabawy w kuchni, brrr… I absolutnie nie wchodzi w grę kupno gotowych to nie to samo! Wszystko musi być domowe…

Hmm. Kiedy zaczęły się te fantazje?

To się pojawiło gdzieś dwa lata po moim przejściu na urlop macierzyński… Szczerze mówiąc, nie lubię gotować. Ale zawsze to robię! Mój mąż rzeczywiście pracuje cały dzień w biurze, zarabia dla nas pieniądze. Nie zdarza się, że wieczorem przychodzi i nie ma nic w kuchni. Zawsze jest ciepłe jedzenie, i nie chodzi tylko o makaron z parówkami. Ale są to raczej proste dania: ziemniaki z mięsem, kurczak, zupa, bigos, sałatka. A mój mąż się oburza! Twierdzi, że siedzę cały dzień w domu, mogłabym zrobić ciasto, ulepiać pierogi, gołąbki, pasztety…

Rozumiem, dla kogoś kto siedzi na urlopie macierzyńskim czas wydaje się nieograniczony, a fakt, że trzeba się zajmować dzieckiem, mężczyźni często lekceważą…

Tak, ale nawet nie chodzi o dziecko! Nasza córka jest jak złoto, prezent od losu. Jest spokojna i towarzyska, można ją posadzić w kuchni, dać jej trochę ciasta zajmie się tym tak długo, jak potrzeba. Śpiewamy jej piosenki, recytujemy wierszyki. Dziecko nie jest problemem! Tylko że nie mam ochoty tracić czasu na te wszystkie cuda. Tym bardziej, że sama takich rzeczy nie jem! Jestem na diecie staram się ograniczać mięso, wykluczyłam mąkę całkowicie. Mam lepić pierogi tylko dla męża? Czy to nie zbyt dużo…?

Monika i jej mąż żyją dobrze: mąż już po pracy pędzi do domu, nie zostaje na mieście, nie wraca późno, raz w roku idzie na imprezę firmową i to na chwilę. Pomaga przy dziecku z własnej inicjatywy bawi się z córką, kąpie ją i wychodzi z nią na spacery.

Jest tylko jeden problem: ostatnio zaczął domagać się ogórków kiszonych, a tydzień temu pokłóciliśmy się poważnie, nie rozmawialiśmy przez kilka dni.

Mąż, szczerze mówiąc, nie rozumie, że to naprawdę trudne: zrobić ciasto, przygotować farsz, usmażyć kilkanaście naleśników, nadziać je mięsem? Obraża się, bo uważa, że żona gotuje tylko z obowiązku, to co jest łatwe. Nie próbuje sprawiać przyjemności, zaskoczyć…

Jest mi ciężko! żali się Monika. Najpierw przygotować mięso, potem ciasto, potem piec naleśniki, potem nadziewać… Sama tego nie zjem, więc muszę robić jeszcze coś innego dla siebie i córki!

Monika uważa, że w dzisiejszych czasach nikt już nie gotuje pierogów z kapustą, galaretki czy gołąbków. Może raz do roku, na Wigilię. Młodzi nie przejmują się już świątecznymi potrawami, na co dzień tym bardziej. Jeśli już ktoś bardzo chce pierogi, można zamówić gotowe z dostawą, choć to droga przyjemność, zwłaszcza przy żonie na urlopie macierzyńskim i kredycie hipotecznym. Na codzień to się nie opłaca.

Mąż stawia Monice za wzór swoją babcię, która „zawsze pachniała drożdżowymi bułkami i ciastem”. Pracowała całe życie, a mimo to radziła sobie i z kilkoma dzieciakami, i z gotowaniem.

Tak to było! Monika się irytuje. Kobiety z dawnych czasów po prostu wieczorami nie miały co robić. Nie było programów w TV, nie było internetu. To wymyśliły sobie zajęcia, prały ubrania, piekły pierogi. Ja uważam, że lepiej poświęcić czas dziecku, wyjść na spacer, zamiast tańczyć przy kuchence przez trzy godziny…

Ostatnio Monika zadzwoniła do teściowej, która dobrotliwym głosem zaczęła jej tłumaczyć, że przez żołądek do serca, i że nie jest trudno przygotować to, czego mąż chce. Widocznie mąż poskarżył się już swojej mamie.

Powiedziałam, że nie jem gołąbków, więc nie chcę ich gotować! A tu zaraz ko-ko-ko że to nie to, że on dużo robi, ale przecież mężczyźni też mogą gotować!

I jak sądzicie? Czy mąż, gdy codziennie w domu jest świeże, ciepłe jedzenie, powinien oczekiwać co dzień nowych, wymyślnych dań? A może powinien jeść to, co jest i nie narzekać, a jeśli chce domowych specjałów, sam sobie je przygotować?

Czy Monika powinna słuchać swojego męża i spełniać jego kulinarne zachcianki?