Znajomi wprosili się na wyjazd naszym samochodem, obiecując dorzucić się do kosztów. Po powrocie usłyszeliśmy: „Przecież i tak jechaliście”

Znajomi poprosili się na wspólną podróż naszym samochodem, obiecując dorzucić się do kosztów. Na miejscu usłyszeliśmy: Przecież i tak jechaliście

Wszystko zaczęło się jak całkiem zwyczajne planowanie letniego urlopu. Ja z żoną, nasz niezawodny SUV, trasa ponad tysiąc kilometrów w jedną stronę i to przyjemne uczucie oczekiwania na drogę przed sobą. Autopodróże zawsze ceniliśmy za poczucie wolności: sami wybieraliśmy tempo, zatrzymywaliśmy się gdzie chcieliśmy, mogliśmy zboczyć z trasy na spontaniczny pomysł. Żadnych rozkładów jazdy pociągów, płaczących dzieci za ścianą w przedziale czy odwołanych lotów.

Niestety, tym razem popełniliśmy fatalny błąd wygadaliśmy się o planach znajomym.

Podczas jednej z domowych imprez, wśród różnych znajomych, zupełnie bezwiednie rzuciłem, że za dwa tygodnie wyjeżdżamy na południe Polski. Własnym autem.

O! W jakich dniach? zareagowała od razu para siedząca naprzeciwko.

To byli Marek i Zuzanna. Nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi, raczej znajomymi, którzy czasem wpadają na wspólne spotkania.

Startujemy piętnastego odpowiedziałem, nie podejrzewając niczego.

To super, nam też po drodze! ożywił się Marek, aż odłożył widelec. Mamy urlop od szesnastego, w sumie mieliśmy jechać pociągiem, ale nie ma już normalnych miejsc, tylko przy WC. Weźcie nas ze sobą! Benzynę dzielimy na pół, rajd we czworo to sama radość, a my jesteśmy spokojni, bezproblemowi.

Spojrzałem na żonę jej mina mówiła wyraźnie: zdecydowane nie. Zacząłem tłumaczyć, że bagażnik pełen, jeździmy wolnym tempem, często robimy przerwy.

Daj spokój, zabierzemy tylko jedną walizkę we dwoje! nie dawał za wygraną Marek. No a finansowo to świetna sprawa. Benzyna teraz kosztuje majątek, zaoszczędzimy połowę. Pomóżcie nam, przecież nie jesteśmy obcy.

No i zgodziliśmy się. Argument o oszczędności przeważył, a odmówić twarzą w twarz było niezręcznie. Typowa uległość, za którą przyszło nam przez kolejne dwa tygodnie słono zapłacić.

Chcesz mieć spokój nie rób przysług
Spotkać się mieliśmy pod naszym blokiem o piątej rano. Wyszliśmy z żoną punktualnie. Bagażnik był idealnie uporządkowany: nasze torby, woda, narzędzia, koce. Marek z Zuzanną spóźnili się dobre czterdzieści minut.

Taksi długo jechało powiedziała bez cienia przeprosin Zuzanna, wlatując z walizką rozmiaru małej lodówki i kilkoma torbami na przekąskę.

Umawialiśmy się, że tylko minimum bagażu nie wytrzymałem.

Ale ona dziewczyna, musi mieć się w co przebrać zaśmiał się Marek.

Zaczęła się gra w tetris, by upchnąć ich manatki do już przeładowanego auta.

Po godzinie zaczął się koszmar. Zuzannie zrobiło się duszno chłodziarka na max, po dziesięciu minutach Markowi było za zimno. Moja muzyka im nie podeszła. Zaraz potem zaczęły się prośby o postoje: do toalety, na kawę, rozprostować nogi, zapalić papierosa.

Mój precyzyjnie wyliczony plan drogi, by ominąć korki w krytycznych miejscach, poszedł w niepamięć. Zamiast kilku zaplanowanych przerw, jeździliśmy jak bus na trasie podmiejskiej.

Prawdziwy finał rozegrał się na stacji benzynowej.

Zatankowałem do pełna, kwota wyszła 350 złotych, wracam do auta. Marek wcina hot-doga.

No to jak, rozliczamy się? pytam mając na myśli przelew.

A potem podsumujemy, na końcu, by nie robić zamieszania groszami machnął ręką.

Nie spodobało mi się to, ale żona szepnęła: Daj spokój, rozliczą się na miejscu. Nie zaczynaj teraz.

Milczałem więc. Opłaty za autostrady pokryłem również ja nawet nie zapytali ile.

Całą drogę objadali się swoimi kanapkami, okruszki leciały na kanapy. Gdy prosiłem, by się pilnowali, tylko się uśmiechali:

Spokojnie, to tylko samochód, odkurzysz.

Dotarliśmy na miejsce w środku nocy, wykończeni nie trasą, a towarzystwem.

Przecież tylko jechaliśmy z wami
Rano, po przespanej nocy, zobaczyliśmy się na wspólnej kuchni w pensjonacie. Wyjąłem notes z zapisanymi wydatkami.

No więc zacząłem spokojnie. Benzyna 1200 zł, autostrady 250 zł, razem 1450. Dzielimy na pół, czyli 725 od was.

Marek się zakrztusił herbatą, a Zuzanna otworzyła szeroko oczy.

Jak to? Serio siedemset? zapytała z niedowierzaniem.

Serio. Tak się umawialiśmy: koszty dzielimy po równo.

Marek odstawił kubek i rzucił:

Przecież i tak byście jechali! Te pieniądze i tak byś wydał, czy byliśmy, czy nie. Samochód twój, paliwo twoje. My zajęliśmy tylko miejsce, które i tak byłoby puste.

Przepraszam, ale jasno ustaliliśmy zasady. Męczyłem się z waszym nadbagażem, zatrzymywałem się, kiedy chcieliście, ponosiłem dodatkowe koszty oczekuję uczciwej rekompensaty.

Przestań! odpaliła Zuzanna. Przecież było wesoło, towarzystwo fajne. My myśleliśmy, że po prostu jedziemy znajomo. Gdybyś tak mówił na początku, znaleźlibyśmy jakiegoś blablacara.

Każdy inny kierowca wyrzuciłby was na poboczu za te okruchy i marudzenie nie wytrzymała moja żona.

Słuchaj podsumował Marek. Możemy ci dać tysiąc, góra półtora, tak symbolicznie. Ale połowy kosztów nie zapłacimy. Mamy już budżet rozpisany.

Wstałem spokojnie:

Nie chcę pieniędzy. Potraktujcie to jako prezent. Ale wracacie na własną rękę.

Jak to?! Marek aż podskoczył. Przecież mieliśmy wracać razem! Nie mamy biletów!

Warunkiem była równa opłata. Zasady złamaliście. Życzę miłego wypoczynku.

Odpoczynek osobno i droga powrotna
Przez resztę urlopu mijaliśmy się w pensjonacie z rzadka. Czasem spotkaliśmy się przypadkiem na plaży odwracali wzrok.

Dzień przed powrotem SMS od Marka: No już, nie bądź taki. Damy ci po trzysta za powrót i wyjazd razem. Zabierz nas, nie ma biletów, a Zuzannę mdli w autobusie.

Nie odpisałem.

Spakowaliśmy się, sprawdziliśmy olej i wyruszyliśmy o świcie. Droga do domu była czystą przyjemnością nasza muzyka, pauzy kiedy chcieliśmy i święty spokój.

Od wspólnych znajomych dowiedziałem się potem, jakim to jestem wyjątkowo niemiłym człowiekiem. Podobno zostawiłem przyjaciół samych na drugim końcu Polski z powodu kilkuset złotych. Marek z Zuzanną wracali autobusami z przesiadkami, zmarnowali dużo nerwów i pieniędzy, teraz chętnie narzekają na nas przy każdej okazji.

Ale my za to zdobyliśmy bezcenne doświadczenie. Teraz, gdy ktoś delikatnie zagaduje: O, jedziecie za miasto? Weźmiecie nas?, odpowiadam z uprzejmym uśmiechem: Przepraszam, wolimy jeździć we dwoje.

Czasem najbardziej wartościową lekcją jest umieć stawiać granice i chronić swój komfort, nawet jeśli komuś to się nie spodoba.