Znajomi wprosili się na wspólny wyjazd naszym samochodem, obiecywali dorzucić się do kosztów. Po powrocie usłyszeliśmy: „Przecież i tak byście jechali”

Wszystko zaczęło się jak typowe planowanie wakacji, jeszcze dawno temu ja z żoną, nasz wierny polski kombi, trasa ponad tysiąc kilometrów w jedną stronę i to rosnące podekscytowanie drogą. Od zawsze lubiliśmy podróże samochodem właśnie za tę wolność sami decydowaliśmy o tempie, zatrzymywaliśmy się, gdzie dusza zapragnie, można było zjechać wszędzie tam, gdzie coś zaciekawiło. Żadnych sztywnych rozkładów jazdy pociągów, wrzasków dzieci zza cienkiej ściany wagonu sypialnego ani opóźnionych lotów.

Ale tamtego lata popełniliśmy błąd wygadaliśmy się przy znajomych o naszych planach.

Było to przy herbacie na imieninach, w mieszanym towarzystwie. Wtedy nieopatrznie rzuciłem, że za dwa tygodnie ruszamy na południe Polski, swoim autem.

O, a w jakie dokładnie dni? od razu wystrzeliła siedząca naprzeciw Justyna z mężem.

Znaliśmy się z Grzegorzem i Justyną z większych spotkań, raczej po znajomości niż blisko.

Wyjeżdżamy piętnastego rano odpowiedziałem, nie podejrzewając niczego.

No patrz, to nam dokładnie po drodze! Grzesiek rozpromienił się i nawet odłożył widelec. Nam też zaczynają się urlopy szesnastego, chcieliśmy jechać pociągiem, ale nie ma miejscówek, tylko jakieś ostatnie przy WC… Może zabierzecie nas? Zrzucimy się na benzynę, razem raźniej, my spokojni ludzie jesteśmy, problemów żadnych nie będzie.

Spojrzałem na żonę. Jej mina mówiła wszystko: stanowcze nie. Zacząłem się wykręcać, że bagażnik pełen, że jedziemy wolniej, często się zatrzymujemy.

E tam, mamy tylko jedną walizkę na dwoje! Grzesiek nie dawał za wygraną. A po kosztach super. Paliwo dziś drogie jak złoto, a tu taniej o połowę. Pomóżcie, przecież swoi jesteśmy.

Ulegliśmy. Argumenty finansowe przeważyły, ciężko było też odmówić wprost zwykła uprzejmość, za którą przyszło nam potem słono zapłacić przez dwa tygodnie.

Jak chcesz świętego spokoju nie rób nikomu przysługi

Umówiliśmy się na piątą rano pod naszym blokiem. My z żoną gotowi, spakowani walizki, zapas wody, koc, narzędzia. Grzegorz z Justyną oczywiście spóźnili się czterdzieści minut.

Taksówka nie spieszyła się rzuciła Justyna, ciągnąc za sobą walizę wielkości zamrażarki i kilka reklamówek z przekąskami.

Przecież umawialiśmy się na minimum rzeczy nie wytrzymałem.

No przecież kobieta jest, musi mieć ciuchy na każdą okazję zaśmiał się Grzesiek.

Musiałem wszystko przekładać, żeby ich bagaże się zmieściły.

Zaledwie godzinę później zaczęły się schody. Justynie zrobiło się duszno włączyliśmy klimę na maksa, po dziesięciu minutach Grzesiowi było za zimno. Muzyka, której ja słuchałem, im nie odpowiadała. Zaraz pojawiły się prośby o przystanki: do toalety, po kawę, nogi zdrętwiały, przysiadka, papieros…

Plan podróży, wyliczony tak, by ominąć korki na newralgicznych odcinkach dróg, rozpadł się jak domek z kart. Zamiast rzadkich postojów jechaliśmy niemal jak bus międzymiastowy.

Kulminacja nastąpiła na stacji benzynowej.

Zatankowałem do pełna, rachunek na ponad 350 złotych, wracam do auta. Grzegorz siedzi, wcina hot-doga.

To co, zrzucamy się? pytam, mając na myśli szybki przelew.

Daj spokój, rozliczymy się na końcu, szkoda głowy drobiazgami zawracać machnął ręką.

Nie podobało mi się to, ale żona szepnęła: Nie zaczynaj, rozliczą się po drodze. Znów raz uległem. Odcinki płatnej autostrady też opłaciłem ja, nie pytali nawet ile wyszło.

Całą drogę jedli swoje kanapki, zostawiając okruszki na siedzeniu. Na każdą moją uwagę tylko machali ręką:

Daj spokój, odkurzacz przecież masz.

Dojechaliśmy późno w nocy zmęczeni nie tyle drogą, co towarzystwem.

Przecież tylko z Wami jechaliśmy

Rano, już wyspani, spotkaliśmy ich w kuchni w pensjonacie. Wyciągnąłem notatnik z podsumowaniem wydatków.

No więc tak zacząłem spokojnie Paliwo: 1200 złotych, autostrady 250 złotych. W sumie 1450, dzielimy na pół, od Was 725 złotych.

Grzegorz zachłysnął się herbatą, Justyna zrobiła wielkie oczy.

Serio tyle? zapytała Justyna z niedowierzaniem.

Tak. Umawialiśmy się na podział kosztów.

Grzegorz odstawił kubek.

Ale przecież i tak byś jechał! Te pieniądze wydałbyś czy z nami, czy bez nas. Samochód Twój, paliwo też sam byś wlał. My tylko zajęliśmy wolne miejsca.

Chwileczkę powoli podnosiło mi się ciśnienie Umawialiśmy się wyraźnie na zasady. Dostosowaliśmy się, zabieraliśmy dodatkowe rzeczy, robiliśmy postoje… liczyłem na uczciwy podział.

Jakie niewygody? prychnęła Justyna. Fajnie było, pogadaliśmy sobie. Myśleliśmy, że po koleżeńsku. Powiedziałbyś od razu złapalibyśmy blablacara za grosze.

Inny kierowca wyrzuciłby Was za te okruchy i marudzenie przy pierwszej okazji dorzuciła się żona.

No to tak podsumował Grzegorz Możemy dać z tysiąc, półtora, symbolicznie. Ale połowa rachunku za coś, co i tak byś zrobił? Głupstwo. Wszystko rozpisane w budżecie…

Wstałem.

Nie trzeba pieniędzy. Możecie uznać to za moją gościnność. Ale z powrotem radzicie sobie sami.

To żart?! Grześ podniósł głos. Nie mamy biletów! Umawialiśmy się w dwie strony!

Umawialiśmy się na uczciwy podział. Słowa nie dotrzymaliście. Miłych wakacji.

Wakacje osobno i droga powrotna

Przez następne dziesięć dni niemal się nie widywaliśmy, choć wszyscy byliśmy w tym samym pensjonacie. Kilka razy spotkaliśmy ich na plaży ostentacyjnie się odwracali.

W przeddzień wyjazdu przyszedł SMS od Grzegorza: Dobra, nie rób problemu. Damy po 300 złotych za drogę w obie strony. Jedźmy razem, nie mamy biletów, Justynę w autobusie mdli.

Nie odpowiedziałem.

Spokojnie spakowaliśmy rzeczy, sprawdziliśmy olej, ruszyliśmy w drogę o świcie. Powrót był czystą przyjemnością: ulubiona muzyka, właściwe postoje i błogi spokój.

Później od wspólnych znajomych dowiedziałem się, jakim to jestem złym człowiekiem. Że niby zostawiłem przyjaciół na łaskę losu w cudzym mieście przez jakieś kilkaset złotych. Grzegorz z Justyną wracali autobusami z przesiadkami, wydali majątek na bilety i teraz chętnie rozpowiadają o naszej zdradzie.

My natomiast zyskaliśmy nauczkę wartą każdej złotówki. Od tamtej pory, gdy tylko ktoś niby przypadkiem pyta: A, wybieracie się za miasto? Podrzucicie?, wyrażam się jasno, choć kulturalnie: Wolimy jeździć tylko we dwoje.