Znajomi wprosili się na wspólną podróż naszym samochodem, obiecując dorzucić się do kosztów. Po przyjeździe usłyszeliśmy: „Przecież i tak jechaliście”

Wszystko zaczęło się zupełnie zwyczajnie od planowania letniego urlopu. Ja i moja żona, nasz sprawdzony przez lata SUV, trasa ponad tysiąc kilometrów w jedną stronę i ta słodka ekscytacja na myśl o drodze, która daje poczucie wolności. Kochaliśmy podróże samochodem za to, że sami decydujemy o tempie, możemy się zatrzymać tam, gdzie tylko mamy ochotę, zboczyć z trasy, gdy coś nas zaciekawi. Zero rozkładów jazdy, krzyków dzieci zza cienkiej ściany przedziału czy odwołanych lotów.

Tym razem jednak popełniłem fatalny błąd nieopatrznie wygadałem się o naszych planach.

Podczas jednej z domówek, gdzie zebrało się kilka znajomych osób, w przypływie szczerości wspomniałem, że za dwa tygodnie wybieramy się na południe Polski, własnym samochodem.

Ooo, a którego dokładnie dnia? ożywiła się para siedząca naprzeciwko.

To był Tomek z Weroniką. Nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi, raczej osoby, z którymi czasem przecinały się nasze ścieżki.

Piętnastego wyjeżdżamy odpowiedziałem, nie spodziewając się podstępu.

Idealnie! Akurat mamy urlop od szesnastego, chcieliśmy jechać pociągiem, ale nie ma sensownych miejsc, tylko kuszetki przy WC. Może byśmy się załapali z wami? Na paliwo się dorzucimy, będzie weselej, jesteśmy spokojni, bezkonfliktowi przekonywał Tomek, zupełnie poważnie.

Spojrzałem wymownie na żonę. Po jej minie widziałem, że jest ewidentnie przeciwna. Zacząłem więc wymigiwać się, że samochód zapakowany, że jeździmy powoli i często robimy przerwy.

Daj spokój, my tylko z jedną walizką! nie odpuszczał Tomek. A finansowo super, bo paliwo teraz kosztuje majątek, a tak każdy oszczędzi. Prosimy was, przecież nie jesteśmy obcy.

Ostatecznie zgodziliśmy się. Argument o oszczędnościach był przekonujący, a tak po ludzku, odmówić twarzą w twarz głupio. Potem przez kolejne dwa tygodnie sami sobie za tę miękkość charakteru obrywaliśmy.

Chcesz mieć spokój, nie rób nikomu przysługi
Umówiliśmy się wczesnym rankiem pod naszym blokiem, o piątej. My z żoną byliśmy punktualni. Bagażnik uporządkowany: nasze torby, woda, niezbędne narzędzia, koce. Tomek z Weroniką pojawili się z niemal czterdziestominutowym opóźnieniem.

Taksówka jechała wieki rzuciła bez cienia skruchy Weronika, taszcząc za sobą walizkę wielkości lodówki i jeszcze parę siatek z przekąskami.

Umawialiśmy się na minimum rzeczy puściły mi nerwy.

Oj tam, ona dziewczyna, musi się przebierać roześmiał się Tomek.

Zacząłem przekładać wszystkie nasze bagaże niczym w Tetrisie, żeby to wszystko upchnąć.

Godzinę później zaczęło się. Weronice zrobiło się duszno więc klimatyzację na maksa. Za dziesięć minut Tomkowi było za chłodno. Moja muzyka im nie podpasowała. Za chwilę seria próśb o przystanki: do toalety, po kawę, żeby rozprostować nogi, żeby zapalić.

Mój starannie przemyślany plan przejazdu żeby ominąć korki rozsypał się zupełnie. Zamiast ustalonych przerw, jechaliśmy jak bus kursowy.

Kulminacja była na stacji benzynowej.

Zatankowałem do pełna, wyszło 350 złotych. Wracam, a Tomek siedzi i wcina hot-doga.

No, to jak się rozliczamy? pytam.

Eee, na końcu drogi wszystko podliczymy, nie ma co się rozdrabniać machnął ręką Tomek.

Nie podobało mi się to, ale żona szepnęła cicho: Nie zaczynaj, rozliczą się na miejscu. Zamilkłem. Opłaty za autostradę płaciłem też ja nie interesowali się kwotą.

W aucie jedli swoje kanapki, okruchy sypały się po fotelach. Na uwagi o porządek tylko ze śmiechem: Oj tam, przecież odkurzysz.

Dojechaliśmy na miejsce grubo po północy, bardziej zmęczeni towarzystwem niż samą trasą.

W końcu po prostu jechaliśmy z wami
Rano, wyspani, spotkaliśmy się na wspólnej kuchni w agroturystyce. Wyciągnąłem notes z wydatkami.

Słuchajcie, tak to wygląda: paliwo 1200 zł, autostrady 250 zł, razem 1450 zł. Dzielimy na pół, więc z was 725 zł.

Tomek aż się zakrztusił herbatą, Weronika zrobiła wielkie oczy.

Siedemset? Poważnie? pyta Weronika z niedowierzaniem.

Oczywiście, przecież się na to umawialiśmy odpowiedziałem spokojnie.

Wtedy Tomek, odstawiając kubek, rzucił:
Stary, i tak byś jechał! Te pieniądze tak czy siak byś wydał, z nami czy bez nas. Po prostu wykorzystaliśmy wolne miejsca.

Chwileczkę zacząłem się już gotować. Jasno się umawialiśmy. Ja jechałem wolniej, zatrzymywałem się dla was, upychałem rzeczy, znosiłem wasze fochy, a wy mieliście pokryć część kosztów.

Jakie niewygody? prychnęła Weronika. Przecież wesoło było, pogadaliśmy, jak po przyjacielsku. Jakbyś wcześniej mówił o kasie, znaleźlibyśmy tańszego blablacara.

Inny kierowca wyrzuciłby was za narzekanie i brudzenie nie wytrzymała moja żona.

Najlepiej podsumował Tomek damy ci tysiaka za fatygę, ale połowy stawki za coś, co i tak byś zrobił, nie damy. Mamy już rozpisany budżet!

Wstałem.

Darujcie sobie. Uznałem, że was gościmy. Ale do domu radźcie sobie sami.

Co?! Tomek aż podskoczył. Nie mamy biletów! Umawialiśmy się w dwie strony!

Umawialiśmy się na równe rozliczenie. Warunek złamaliście. Miłego urlopu.

Urlop osobno i droga powrotna
Przez kolejne dziesięć dni widywaliśmy się rzadko unikaliśmy siebie wzajemnie, mimo że wielkość miejscowości była skromna. Przypadkiem spotkaliśmy się na plaży odwracali się demonstracyjnie.

Przed samym wyjazdem Tomek przysłał SMS-a: Dobra, nie rób scen. Damy po 300 zł za drogę tam i z powrotem. Jedźmy razem, Weronika źle znosi autobus.

Nie odpisałem.

Spokojnie spakowaliśmy się, sprawdziliśmy olej, załadowaliśmy rzeczy i bladym świtem wyruszyliśmy w drogę powrotną. Była czystą przyjemnością: własna muzyka, przerwy wtedy, kiedy chcemy, upragniona cisza.

Później dowiedziałem się od wspólnych znajomych, jak bardzo się popisałem. Że niby zostawiłem przyjaciół na lodzie i przez moją chciwość musieli tłuc się z przesiadkami za dużo większe pieniądze, a teraz aż huczy od plotek na nasz temat.

Zyskałem jednak coś cenniejszego: nauczkę na całe życie. Teraz gdy ktoś niby od niechcenia rzuca: O, do Krakowa jedziecie? Podrzucilibyście?, odpowiadam stanowczo, lecz uprzejmie: Przykro mi, ale jeździmy zawsze tylko we dwoje.