Zmierz duszą, sprawdź rozumem

Zmierz to duszą, sprawdź rozumem

Dziewczyny, ja zwariuję! Moja teściowa przeszła samą siebie! Wczoraj przyszła z garnkiem żurku! Wyobrażacie sobie? Mój żurek jej nie pasuje, bo synusiowi to już tylko jej smakuje! Sonia odstawiła kubek kawy i przyciągnęła kieliszek. Skąd te baby się biorą, powiedzcie mi? My też tutejszego dożyjemy? Jak tak, to mnie do lasu wywieźcie i nie wracajcie!

Spokojnie, Sonia! Liza poklepała ją po ręce. Może przekwita, albo nudzi się jej po prostu? Przecież jej syn to jej oczko w głowie. Teraz nie wie, co ze sobą począć, to stara się pomóc. Powinnaś dziękować mniej gotowania dla ciebie. Niech się stara.

Akurat! Zaraz się u nas zadomowi na stałe! Wystarczy, co teraz wyprawia. Pamiętasz ten zestaw, co kupowałam przed Bożym Narodzeniem?

Prezent?

No. Wyrzuciła go!

Co ty mówisz?! Liza, nalewając herbatę, machnęła czajnikiem obok filiżanki Olgi, zalewając obrusa na żółto.

Bo szkodliwy dla zdrowia! Majtki niby nie takie! Sonia parsknęła nerwowym śmiechem. Nawet nie mówiłam jej, ile kosztował, bo by chyba po mnie skoczyła.

Wszystko ci nie pasuje! O twoje zdrowie dba, a ty wiecznie narzekasz zaśmiała się Liza, ale zaraz spoważniała. Ale czemu ona ci w bieliźnie grzebie?

Zapytaj sama! Sonia rzuciła na stół serwetkę i zaczęła wycierać plamę. A niech to! Po tym już się nie dopierze!

Daj spokój. Milcząca dotąd Olga odebrała jej serwetkę i podała kawę. Jakaś cała nerwowa jesteś ostatnio.

Jak tu nie zgłupieć?! Dziewczyny, jak wynajmowaliśmy mieszkanie, to było cudownie! Teściowa nie zawracała głowy. Mogłam pół dnia po domu łazić, myśląc nad zamówieniami, nikt mi nie przeszkadzał. No bo kto jej wytłumaczy, że praca w domu, to też praca. I że zarabiam prawie tak samo jak jej synek, tego przyznać nie umie. Odkąd mamy własne mieszkanie, czuję się jak pantofelek w mikroskopie. Wpada, kiedykolwiek jej się podoba. Robi, co chce bo dała na wkład własny. I teraz co? Do końca życia niewolnica teściowej… Sonia zaczęła łkać.

Zmień zamki.

A gdzie tam! Mąż jej i tak klucze wyda. Bo przecież mama! I co, będę się rozwodzić?

Przestań, nie rozumiem cię! Sonia, ty? Taka byłaś zadziorna w szkole. Gdzie się podziało twoje piekielne ja? Liza się oburzyła.

Zagłuszyły je niespełnione marzenia Sonia chwyciła kieliszek i wypiła. Trzeba się ogarnąć, bo zwariuję i mnie dziecko bać się zacznie. Wczoraj pytał, czemu taka wściekła jestem. I co mu mam powiedzieć? Że to przez babcię? Macie rację, dziewczyny, tak się nie da żyć…

Jasne! Trzeba znaleźć sobie męża sierotę, żeby tylko twój żurek jadł. Liza machnęła na kelnera. Może po kawałku sernika na uspokojenie?

O, poproszę Sonia otarła oczy i uśmiechnęła się. Pokażę wam, jaki tort zrobiłam ostatnio na wesele! Sama się nie mogę nadziwić.

Trzy głowy pochyliły się nad smartfonem Soni.

Wow!

Sonia! Jak to wisi? Przecież to cudo!

To tajemnica firmy! Szymek podpowiedział. Budował z klocków, a ja podpatrzyłam. Jak go zawieźliśmy to nie wiem, ale mam już sześć zamówień na dwa miesiące. Tylko nie wiem, jak to wyrobić.

Zrzuć wnuka na teściową! Niech ma zajęcie.

O moja naiwna Liza! Sonia zaśmiała się. Wnuk to dla niej kara, zaraz ją tu coś boli.

A jakby z synem wysłać ich do babci?

Ręka Soni spełzła nad filiżanką.

Olga! Jesteś geniuszem! Wszyscy zadowoleni ona u siebie, Szymek z babcią i żurek z właściwej miski. Muszę tylko małemu dać parę cukierków. Będzie ją trzymał w formie.

Wiedziały dobrze, że po słodyczach Szymek zmieniał się w małego szatana. Na każdym kinderbalu Sonia pilnowała go jak cerber, żeby nie przesadził z cukrem.

A ty, Olga, co tam? zwróciła się Liza. Cały wieczór milczysz. Twoja cię nie męczy?

Liza, kiedy miałaby czas? Po ślubie minęło ledwie parę chwil Sonia polizała łyżeczkę i skrzywiła się. Ile oni tego cukru do bezy napchali?

Idź i naucz ich po swojemu! Liza parsknęła śmiechem, ale zaraz spoważniała, patrząc na Olgę. Co jest?

Sama nie wiem, dziewczyny. Trochę dziwnie. Słucham Sonii i myślę, że u mnie aż za cicho.

Może masz złoty los teściową do rany przyłóż! Liza wzruszyła ramionami. Nie każdej dane sztukę, jak Sonii.

Olga przypomniała sobie swoje pierwsze spotkanie z Marią, swoją świeżą teściową już na weselu, zanim wbiła buty na szpilkach i ruszyła łapać Bukiet. Do Olgi, stojącej nieco zdziwionej na uboczu, podszedł niski facet.

A dlaczego pani nie łapie bukietu? Nie chce wyjść za mąż?

Nie.

Ale czemu? Wszystkie kobiety chyba o tym marzą.

O ślubie? To pana źródło informacji jest marne. Większości chodzi o miłość, nie wpis w dowodzie.

Serio? A zatem czemu pani nie skacze z dziewczynami?

Bo na obcasach ledwo stoję, a skakanie grozi połamaną nogą!

Przegadali cały wieczór, potem wyjście spod sali, buziak w rękę, numer telefonu. Całą noc gładziła dłoń, tam gdzie poczuła pocałunek, i słyszała babcin głos: No, nareszcie! i widziała jej uśmiech i przymrużone oko.

Babcia, Stefania, wychowywała Olgę sama. Po śmierci ojca, a matka wyjechała do pracy do Niemiec potem jeszcze długo pisała, przysyłała paczki i złotówki, ale nagle wszystko się urwało. Stefania zbierała się już na policję, aż przyszło pismo, że mama wyszła za mąż i urodziła. Długo ją to gnębiło, z czasem zrozumiała, że zostali same we dwie. Matka ją wymazała, zaczęła nowe życie, o starej rodzinie zapomniała na amen.

Olga jak to nastolatka złości wyrzucała na babcię. Co tam się nie działo! Ale zawsze czekała na nią miska zupy, miękkie, ciepłe dłonie, które, przeciągając przez jej włosy przefarbowane na czarno, mówiąc: Spokojnie, dam radę, i puszczały. A Olga znów wyciągała się, choć nie chciała tego przerywać.

Potem babcia zachorowała i cały świat zawalił się w jedną chwilę. Szpital, tabletki, szkoła. Znajomi przestali istnieć, został tylko obowiązek nauka i pomoc babci. Stefania walczyła niemal trzy lata, z planowanego pół roku. Olga przebrnęła przez wszystko z uporem, bo obiecała, że się wykształci.

Po pogrzebie matka zjawiła się dopiero po dwóch miesiącach, obrażona, że babcia wszystkie dobra zapisała wnuczce.

To niesprawiedliwe, powinnaś się podzielić!

Przez łzy Olga wykrzyczała całą swoją złość, aż matka cisnęła drzwiami i zniknęła na zawsze.

W końcu wzięła się w garść. Z nauką nie miała problemu, trudniej było łączyć studia z pracą. Liza, córka właściciela dużej firmy meblarskiej, załatwiła jej tam robotę.

Tata się waha, czy dasz radę, ale ja wiem, że nie zawiedziesz!

Ta piękna i wygadana Liza, choć świetnie radziła sobie w biznesie, w miłości wiecznie przegrywała.

Zawsze jacyś dziwni ci faceci. Już trzecie dziecko powinnam rodzić, a ich ani widu, ani słychu! Ja bym go… no!

Co? podśmiewały się dziewczyny.

Zakochałabym na śmierć! Tak bardzo chcę rodziny! Kancelaria to nudy. Chciałam męża, meble, dzieciaki!

Przyjaźń Lizi, Soni i Olgi trwała od podstawówki Liza była z bogatego domu, Sonia znała biedę na własnej skórze, Olga wszystko między. Sonia ciągle prawie mieszkała u Olgi, a Liza do dziś wspomina pierogi Stefani.

Gdy matka próbowała podważyć testament babci, Liza poszła pogadać. Pozew się nie pojawił, matka też już potem nie.

A Szymon zakochali się, pobrali. Podczas wesela Liza złapała bukiet Olgi i, nie patrząc na otoczenie, wsunęła się pod ramię do najwyższego drużby.

Tańczymy?

Nic z tego nie wyszło Liza po miesiącu od Maxa uciekła, bo nie jej bajka. Znając ją nie dopytywały.

Czasem Max odwiedzał dom Olgi, ona zbywała podejrzliwość Lizi.

Uważaj na niego. On dziwny.

Olga nie rozumiała kontaktowy, wesoły, pomocny. Z matką Szymona miał świetny kontakt. Po roku czy dwóch Olga zaszła w ciążę. Radość jakby piorun strzelił lekarze już spisywali ich na straty, mieli startować z in vitro.

To cud, Szymek! Olga płakała, teściowa gratulowała, a potem… kręciła głową.

Co jest, mamo? pytał Szymon, wracając z nią przez pół Krakowa.

Jakoś nagle, synku Nie wiem, tak szybko…

Gdy usłyszał insynuacje o zaufaniu do żony, wpadł w szał.

Mamo, pozwól na cud! Nie chcę więcej słyszeć takich tekstów!

Na świat przyszedł Jaś i Olga pochłonęła się w dziecku, a Maria nigdy nie odmówiła pomocy, choć się nie narzucała.

Olga! Halo! Liza machała ręką przed zamyśloną Olgą. Gdzie odpłynęłaś?

Rozmarzyłam się… Ale dajmy spokój moim smutkom. Co nowego u ciebie, Liza?

Patrzyła na zegarek już dwie godziny, a teściowa nie zadzwoniła ani razu, żeby spytać, kiedy wróci. No, złota kobieta.

To Maria nakłoniła ją na spotkanie z przyjaciółkami.

Idź, odetchnij, ja zostanę z Jasiem.

Olga czuła jednak napięcie. Coś ją dręczyło, że wszystko jest za dobrze…

Telefon zadzwonił niespodziewanie donośnie. Drżącą ręką odebrała.

Olga głos z drugiej strony taki cichy i szorstki, prawie nie poznała Marii. Olga…

Dalej czas się jej urwał. Nie pamiętała, jak dziewczyny policzkowały ją dla przywrócenia przytomności, jak ktoś zamówił taksówkę, jak Sonia poiła ją zimną wodą. Pamięta tylko Marię, która przekazała Lizie Jasia i powiedziała z łamiącym się głosem:

Jedziesz ze mną? Boję się…

Szymon zginął, wpadając samochodem w otwarty właz w drodze powrotnej z pracy. Auto podbiło i wyrzuciło prosto pod tira.

Olga pogrążyła się w mgle żałoby raz płakała, raz drapała podłogi czy trzaskała okna, by choć na moment oderwać się od bólu. Zaproponowała Marii, by zamieszkała z nimi, choć na trochę.

Nie dam rady W domu wszystko jest jego. Czasem słyszę, jakby zaraz miał wejść i poprosić o placki.

O mnie nigdy nie prosił…

Musiałyśmy mieć swoje sekrety, każda z nas. Maria uśmiechnęła się smutno. Placek z tobą, placki ze mną.

Jaś lawirował między matką i babcią, nie rozumiejąc, czemu obie takie smutne i gdzie jest tata.

Olga widząc, jak teściowa się przy nim odmroziła, wciągnęła Marię w opiekę nad wnukiem. Gdy widziała, jak Jaś tuli się do babci, czuła, że to najlepsze, co może dla nich zrobić.

Zbliżał się Sylwester wszystko ją przybijało. Zaplanowaną wycieczkę w góry chciała sobie darować, ale Maria postawiła na swoim.

Pojedźmy gdziekolwiek. Wszyscy razem. Zaszkodzi nie będzie, może będzie nam lżej.

No i zajechały do Krynicy-Zdrój, a tam lało i było ponuro. Tylko jeden dzień szli nad jezioro i obserwowali szare fale na brzegu.

Ale szaro… Olga poprawiła czapkę Jasiowi, który podskakiwał zachwycony każdą falą i patrzył, czy mama też się tak cieszy.

To życie, Olga. Te fale, to życie zamyśliła się Maria, a Olga podeszła i objęła ją mocno, sama zdziwiona swoją spontanicznością. Nigdy tak nie traktowała teściowej.

Maria oparła głowę o jej ramię.

Dobrze, że zostałyście

Zostałyśmy?

Tak, Olga Bo mogłam i was stracić.

Co masz na myśli? spytała Olga z niepokojem.

Maks imię wypadło z ust Marii jak obca rzecz.

Co? Maks?

Przyszedł po pogrzebie, jeszcze w żałobie, gadać głupoty. Że Jaś to nie syn Szymka, że masz go z kimś innym, chyba nawet sugerował siebie. Wiedział, że Szymon miał deficyt maleńkiego szczęścia.

Olga zesztywniała.

I uwierzyłaś?

Myślisz, że byłabym tu z wami, gdybym wierzyła temu łotrowi? Pogoniłam go po prostu. Szymon ci ufał bezgranicznie. A ty pozwolisz, żebym była częścią tej rodziny, Olga? Ja tego potrzebuję, może bardziej niż ty

Nie trzeba pytać uśmiechnęła się Olga. Jak mówiła moja babcia Co to za rodzina, co nie trzyma się razem?

No właśnie Maria przytuliła podbiegającego Jasia. Zmarzł mój chłopak? Lecimy na kolację. Opowiesz mi o twojej babci.

Ruszając mokrym deptakiem, gadały jak nigdy.

Po co to Maksowi było? spytała po chwili Olga.

Po co? Zawiść. Złość. Ludzie czasem robią rzeczy, których normalny człowiek nie pojmie. Szymon zawsze stał wyżej, Maks czuł się gorzej. Ale to już za nami.

Olga przemilczała swoją krótką rozmowę z Maksem, który przyszedł do niej w domu pamiętała tylko, jak Liza wyprasza go trzaskając drzwiami, aż zadygotały się szyby w starej meblościance po babci.

Gdyby próbował wrócić, od razu go pogonię! rzuciła Liza. Nie twój przyjaciel, nawet nie wróg. Po prostu szkodnik.

Teraz Olga już rozumiała, o co chodziło.

Trzy kolejne dni upłynęły na długich rozmowach. Jaś rozdaną miłość przyjmował po równo od babci i mamy, a one wspominały Szymona i próbowały jakoś poukładać nowe życie.

Pół roku później Olga wyciągnęła z pudła szpilki i jęknęła:

To jakaś chińska tortura!

Cierp, jeśli chcesz błyszczeć! Maria się śmiała, pomagając jej wciągnąć sukienkę.

Może w balerinach też pięknie wyglądam?

Połowę podłogi zamieciesz tą suknią, balerina… pokiwała głową Maria. Weź zmienne obuwie.

Wzięła Jasia za rękę, pachnący bukiet pod pachę.

Chodźcie, bo się spóźnimy.

Liza by mi tego nie wybaczyła! Olga się zmartwiła. Zawsze czekała na ten dzień!

Wesele Lizi było huczne i gorączkowe panna młoda miotała się przy torcie, Sonia doglądała stołu:

I co, Sonia, dobrze?

Najlepiej! Pogodziłam się z teściową na weekend, bo by Liza nie miała ciasta. Sonia złościła się nad tortem. Bez mnie wszędzie, same błędy!

Co się stało?

No popatrz, polecieli z tortem i rozmazał się! A ja, durna, trzy dni siedziałam, żeby było pięknie…

To arcydzieło, Sonia! Liza podeszła.

Chryste, nie strasz mnie! Chcesz być matką chrzestną przed czasem?

Jeszcze nie dziś. Dziś króluję ja. Ale serio, po co ci ta rozpacz?

Po prostu… Sonia próbowała osłonić tort własnym ciałem.

Liza się zaśmiała i pokiwała palcem.

No, zjadłam kawałek. Był pyszny.

Ty potworze! Sonia wydała z siebie okrzyk oburzenia.

Zniszczysz mnie potem, teraz idę tańczyć! śmiała się Liza i już ją nie było.

Sonia opadła ciężko na krzesło.

A twoi, Olga?

Tańczą.

Jak się czujesz?

Dobrze, Sonia. U nas już wszystko dobrze.

Wołasz na Marię mama?

Boję się jeszcze.

Głupia! Gdybym miała taką teściową

Patrząc, jak Maria tańczy z Jasiem, Olga przyznała jej rację.

Mamo… powiedziała cicho, a potem już głośno, dumnie i z pewnością siebie: Mamo!