Zmieniłam życie mojej mamy jeszcze kiedy byłam w jej brzuchu.

Słyszałam tę historię od mojej mamy chyba kilkanaście razy i za każdym razem nie mogę się nadziwić, co los potrafi nam przygotować.

To wszystko wydarzyło się, gdy moja mama była w ostatniej klasie liceum i poznała pewnego Piotrka. Tak, to była „nieziemska” nastoletnia miłość, obietnice, że „na zawsze” i później zderzenie z rzeczywistością.

Byli zakochani i żyli marzeniami o wspólnej przyszłości. Ale wszystko się rozpadło, kiedy tylko okazało się, że moja mama jest w ciąży. To było jak grzmot z jasnego nieba. Wszyscy przekonywali mamę, że poród to zły pomysł. Miała 18 lat, nie  ukończyła jeszcze szkoły, nie zdała matury i nie była niezależna finansowo. Jakby tego było mało, nie miała przecież męża i nie wiadomo było, czy cały ten Piotrek w ogóle będzie chciał się żenić. Tak więc moja mama znalazła się w bardzo trudnej sytuacji – nikt nie zaakceptował nowej sytuacji i w nikim mama nie miała wsparcia. Wyobraźcie to sobie – i rodzice, i ukochany chłopak nie chcieli, żeby donosiła tę ciążę.

Ale ona nie uległa perswazjom i namowom bliskich. Wręcz przeciwnie, spakowała swoje rzeczy i przeprowadziła się do swojej ciotki. To była jedyna osoba, która nie tylko jej nie potępiała, ale jeszcze zaoferowała swoją pomoc i schronienie. Przez pewien czas całkowicie ją utrzymywała i się nią opiekowała. – Nic się nie martw, urodzisz, wychowamy maleństwo i nikt nam do tego nie jest potrzebny, – powiedziała. Rodzice oczywiście dzwonili i namawiali, żeby wróciła do domu, ale tylko po to, żeby skończyła szkołę – nadal zupełnie jej nie wspierali.

No i jednak się urodziłam, a wychowywała mnie mama i jej ciotka. Kiedy miałam mniej więcej 2 latka, moja mama poznała Andrzeja. Pracowali razem, więc najpierw byli przyjaciółmi, a potem ich znajomość przerodziła się w związek. To był przyzwoity mężczyzna, a do tego szczerze zakochany w mojej mamie. Ona, oczywiście, bała się, czy Andrzej mnie zaakceptuje, czy nie, ale okazało się, że martwiła się na zapas. Powiedział, że uwielbia dzieci i od razu znalazł ze mną wspólny język. Często przychodził do nas w gości, przynosił mi prezenty, spacerowaliśmy i spędzaliśmy razem czas.

Od tego czasu minęło 17 lat. Moja mama i Andrzej wciąż są razem, świętowali niedawno 15. rocznicę ślubu. Nazywam go tatą i bardzo go kocham. Urodziła im się jeszcze jedna córka – moja młodsza siostra Tosia. Staliśmy się prawdziwą rodziną i nawet nie wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej. Dziadków nie znam. Oczywiście próbowali nawiązać kontakt z moją mamą i prosili, żeby mogli mnie zobaczyć, ale ani mama, ani ciocia nie chciały utrzymywać z nimi kontaktów. Cała moja rodzina to mama, tata Andrzej i ciocia – ci, którzy mnie nie odrzucili jeszcze przed urodzeniem. Jestem im za to nieskończenie wdzięczna i szczerze ich kocham.