Zgubić człowieka

-Cześć, Lena, wychodzę. odezwał się Tomek jakby nie swoim głosem, dziwnie wyblakłym, co nie wróży nigdy nic dobrego.
-Do garażu? odburknęła Lena odruchowo, zerkając na męża kątem oka.
-Nie Lena, ja odchodzę. Do innej kobiety.

Niedzielona marchewka wypadła jej z rąk, po czym radośnie podskakując, poturlała się pod stół. Lena przez chwilę patrzyła, jak ucieka, próbując ogarnąć, co właściwie usłyszała, potem gwałtownie się odwróciła i spojrzała mężowi prosto w oczy. Wreszcie do niej dotarło. Od zewnątrz wyglądała na spokojnisię jak tatrzański głaz pośrodku jeziora. W środku natomiast przeszedł jej środek lawiny. Lawiny jej uczuć. Zmiotły wszystko miłość, radość i niespełnione nadzieje…

-A kto to taka? spytała Lena, starając się nie wrzeszczeć i nie rzucić się na niego z łapami.
-Nie znasz jej, Lena. Ale wiesz, ona jest no, inna. Wszystko między nami jest prawdziwe, jak z reklamy serka. Rozumiemy się bez słów i mamy tyle wspólnego! piała z zachwytu Tomek, a Lena w myślach dźgała go tarką do warzyw, z satysfakcją wyobrażając sobie, jak się wykręca z bólu.
-No, widocznie nareszcie znalazłeś swoje szczęście, gratulacje. rzuciła, chowając ręce i tarkę pod kran skończyła z tym warzywami. Nie muszę wiedzieć szczegółów. Jesteś wolny. Idź. Na obiad nie zapraszam chyba już na ciebie czekają…

Tomek zaszlochał, trudno powiedzieć, czy z ulgi, czy z nadmiaru emocji, po czym ruszył zbierać manatki do sypialni. Lena, żeby nie upaść, złapała się kurczowo zlewu i patrzyła na pobielałe kłykcie swoich palców. Marzyła o tylko dwóch rzeczach nie upaść i żeby jak najszybciej sobie poszedł…

-To ja już pójdę, dobrze? zapytał niepewnie Tomek, pocichu, cofając się ostrożnie do drzwi. Lena odwróciła się do niego. Jej twarz wydawała się zaskakująco spokojna, wręcz pogodzona. Tomek wyglądał na zdezorientowanego spodziewał się przynajmniej łez i wyrzutów, a tu kompletna olewka. Chrząknął dziwnie i wyszedł z kuchni.
Lena poczekała, aż drzwi wejściowe się zamkną, i bez sił opadła na podłogę. Zacisnęła zęby na dłoni, żeby nie wyć, ale i tak zawyła po cichu. Jak ranne zwierzę bez nadziei… Dopiero po trzech godzinach, zapuchnięta od płaczu, doczołgała się ubrana do sypialni i padła na łóżko. Świat zgasł.

Lena obudziła się w środku nocy, zalana nostalgią jak barszczem na święta. Przed oczami mignęło jej, jak się poznali. Oto ona, młodziutka i naiwna, przyjeżdża do Kozienic zaraz po studiach, a pierwszego weekendu koleżanka ciągnie ją na dansing. Tam właśnie spotkała jego. Był z kumplami porządkowymi w parku.

Tomek był wysoki, barczysty, z szerokim, szelmowskim uśmiechem. Odbijał się na tle reszty, aż chciało się go od razu zabrać pod rękę. Wystarczyło, że Lena na niego rzuciła jedno spojrzenie i po niej. Rzuciło ją jak śliwkę na beczkę. Jemu też wpadła w oko ta drobna, rozmarzona dziewczyna więc jeszcze tego samego wieczoru odprowadził ją pod drzwi. I od tego czasu nie rozstawali się już niemal nigdy

Zaczęli spotykać się niemal codziennie. Po trzech miesiącach złożyli papiery do urzędu stanu cywilnego. A latem była huczna, młodzieżowa wesele. Na początku wynajmowali klitkę w akademiku. Potem, jak Lena urodziła pierworodnego, miasto przyznało im dwupokojowe mieszkanie. Ich szczęście nie miało granic. Tak naprawdę bardzo się kochali. Wiecie, taki level uczucia, że wystarczy spojrzenie, mrugnięcie, lekki ruch wargi i już wszystko jasne. Co jeszcze dziwniejsze w ogóle się nie kłócili. Naprawdę! To się zdarza dwa puzzle idealnie do siebie pasujące. Plus i minus, pierogi i śmietana, żubr i Bieszczady

W zeszłym tygodniu stuknęło im trzydzieści sześć lat małżeństwa. I najgorsze było myśleć, że czterdziesta rocznica raczej już nie nastąpi… Lena, rozkminiając to w środku nocy, znów zaczęła cicho łkać, jakby opłakiwała koniec ich szczęścia i miłości.

Poranek okazał się tak pochmurny, jak jej nastrój. Ale nie było zmiłuj dom trzeba prowadzić i już. Zaparzyła herbatę z pięcioma kostkami cukru, ale poza tym nic nie była w stanie przełknąć. Wzięła się za robotę: posprzątała, nakarmiła kury, wypuściła kozę na wybieg, potem wymyła podłogi i naczynia zaległe od wczoraj. Robiła to wszystko z takim zacięciem, jakby chciała zagłuszyć najgorszą prawdę to, co się stało. Ale jeszcze jedna sprawa została do załatwienia powiedzieć dzieciom. Synowi Wojtkowi i córce Grażynie. Zebrała się dopiero przed obiadem.

-Mamo, on chyba zgłupiał? Inna kobieta? No ale jaka? To jakiś dowcip, mamo… Chcesz, przyjedziemy? Już zaraz? Grażyna była na drugim końcu słuchawki, mocno poruszona.
-Nie, absolutnie nie przyjeżdżajcie! Ty jesteś w ostatnim miesiącu, Graża, ty nie możesz sobie pozwolić na takie atrakcje. Poradzę sobie. W końcu nikt nie zginął.
Syn Wojtek zareagował ostrzej. Najpierw sypał bluzgami jak z rękawa, aż Lena musiała go zganić że co to, ojca obrażać, życie różne niespodzianki przenosi. Stanęło na tym, że Wojtek w weekend przyjedzie.

Po rozmowie z dziećmi Lena trochę się uspokoiła. Przechodząc koło lustra w przedpokoju, dostrzegła swoje odbicie konkretna kobita w domowym szlafroku, bez grama makijażu, z nabrzmiałymi od łez oczami i spierzchniętymi wargami.

-Nie dziwota, że znalazł sobie młodszą Jak ja wyglądam! Gruba baba, włos nie obcięty, pazury zaniedbane, makijażu zero Tamta pewnie z katalogu, a ja? Dzieci, wnuki, dom – wszystko ważniejsze ode mnie. Nawet kury i ogródek Ech – Lena przejechała dłonią po twarzy i wydała z siebie głęboki, rozczarowany wzdech, wyobrażając sobie tę nową i swojego Tomka

Z ostatniego roku ich małżeństwa nagle wszystko zrobiło się jasne. Rok ciężki: skomplikowana ciąża córki, narodziny wnuka, tysiące spraw i problemów gospodarskich. Większość czasu miała zajętą, dla męża go nie zostawało. Tomek wracał z roboty, samotnie jadł kolacje (bywało, że nawet odgrzewał sobie zupę), weekendy spędzał sam, a ona była z wnukami. Widocznie wtedy znalazł czas na swoją nową pasję. Ona, zajęta codziennością, w ogóle tego nie widziała albo nie chciała widzieć…

Lena, bez Tomka, z każdym dniem coraz lepiej dawała sobie radę. Najpierw ciężko, potem lżej. Dzieci prosiła, by ojca nie unikały ojciec bardzo kochał wnuki, a co ich to obchodzi? W końcu nie zostawił ich. Dzieci pokręciły nosem, ale się zgodziły. I dobrze, uznała Lena. Po pół roku złapała trochę oddechu. Ledwie co, a już nie miała czasu się smucić. W gospodarstwie wszystko na głowie, wnukom pomóc, robota czeka, choć już emerytka, to zatrudniła się na pół etatu. Zrzuciła trochę kilogramów, zrobiła nową fryzurę, wyglądała dużo lepiej. Z czasem powrócił jej dawny uśmiech jej znak rozpoznawczy. Co zrobić? Życie toczy się dalej.

Po pół roku telefon z nieznajomego numeru. Głos jakby trochę zapomniany, ale wciąż bliski.

-Lenusia, ukochana moja Wybacz. Przyjmij mnie z powrotem. Bez ciebie nie dam rady. Pierwsze dwa miesiące to jak we śnie, a potem coraz gorzej. Kładę się, zasypiam, a ty stoisz przede mną. Przyjmij mnie z powrotem, błagam! jęczał przez słuchawkę Tomek.
-Nie. Idź do swojej młódki. Macie ze sobą tak dużo wspólnego. A ja i tak mam się dobrze ucięła Lena i rzuciła telefon.
Od tej pory zaczęło się. Wieczorami Tomek dzwonił, prosił, słodził różnymi słowami.

-Lena, no ile lat mamy? Na co się dzielić na stare lata? Głupota, błąd, każdemu się zdarza. Kocham cię, kocham naszą rodzinę. Wojtka, Grażynę, wnuków. Chcę z wami być.
-Nic ci nie stoję na przeszkodzie, kochaj wnuki, dzieci, naprawiaj relacje rodzinne oni cię nie wydziedziczyli. Ze mną sobie poradzisz. Słuchaj, nie da się skleić rozbitej filiżanki, choćbyś nie wiem jak się starał ucinała Lena twardo.
Dzieci, choć początkowo obrażone na ojca, zaczęły go bronić.
-Mamo, tata cały chodzi rozbity. Widać, jak żałuje. Może dałabyś mu drugą szansę? przekonywała Grażyna.
-Mamo, no już wybaczyłabyś Ja wiem, że go kochasz to Wojtek dołożył swoje.
-Nie i już! Nie proście mnie, nie umiałabym już z nim żyć. Ciągle bym pamiętała, jak mnie zawiódł.

I tak Lena żyła. Praca, dom, dzieci, wnuki, wszystko na jej głowie. A Tomka nie ma.

Sam Tomek z tą nową, z którą miał tak wiele wspólnego już się rozszedł. Wyniósł się do swojej starej mamy i coraz częściej wspominał stare dobre czasy z Leną. Żałował bardzo, ale nic już się nie dało zrobić. Trzeba było żyć dalej

W końcu postanowił zrobić coś spektakularnego. Pojadę do niej, padnę do nóg i będę ją błagał o wybaczenie. Może się zlituje, może przyjmie z powrotem. A nawet jeśli nie przynajmniej ją zobaczę

Wystroił się jako tako, pożyczył od sąsiada koloratkę i ruszył w drogę. Dojechał, podszedł pod dom. Puka, nic. Lena na noc poszła do pracy miała dyżur w szpitalu. Tomek chwilę jeszcze pogłaskał drzwi pięścią, ale w końcu ucichł i przysiadł na ławce na werandzie. Zasnęło mu się tak twardo, jak nigdy od miesięcy. Może przez rodzinne ściany, może z przemęczenia.

Nad ranem Lena wróciła. I co widzi? Pan Tomek leży, wygląda, jakby nie żył. Blady jak ściana w świetle księżyca… Szturcha go ręką zero. Opukuje po ramieniu cisza. Potrząsa nim jak śliwką na wietrze żadnej reakcji.
-Jezu, Maryjo o mój Boże, Tomku kochany! Na kogoś ty mnie zostawił, jak mam bez ciebie żyć?! rzuciła się na niego z płaczem.

Nagle łapie ją za ramiona i zaczyna całować.
-Och, czyli jednak mnie kochasz, skoro tak wołasz! Ja też cię kocham, Lenko moja! Wybacz mi, żoneczko Nie mogę bez ciebie
-Ty łobuzie! Ty szelmo, bezwstydniku! zaczęła go okładać po plecach. Już myślałam, że cię wykończyło sumienie i umarłeś na moim progu. Nakiwałeś się jak kot marcowy? To teraz popamiętasz…

Od tego czasu Lena z Tomkiem żyją już w zgodzie i jeszcze mocniej się kochają. Może dlatego, że dowiedzieli się, jak to jest stracić drugiego człowieka swojego najbliższego. I może zrozumieli, że czasem warto wybaczyć. Bo duma niby rzecz fajna, ale kogo grzeje w zimowe wieczory? Nawet jeśli ktoś zawinił, warto poszukać w sercu kawałka miejsca dla niego. I jeszcze trzeba umieć doceniać to, co się ma, a nie tylko płakać za tym, co się straciło. No taka to historia. Z happy endem w sam raz na polską komedię romantyczną!