Zdrada ukryta pod maską przyjaźni

Zdrada w owczej skórze przyjaźni

W tym roku zima jakby postanowiła pokazać się z najpiękniejszej strony: śniegu napadało tyle, że osiedlowe podwórka i ulice zamieniły się w prawdziwy bajkowy krajobraz. Puchate, białe płatki tańczyły nieustannie w powietrzu, cicho opadając na dachy kamienic i chodniki mróz za to dodawał wszystkiemu tej charakterystycznej, rześkiej przejrzystości.

W mieszkaniu Marty i Pawła panowała natomiast zupełnie inna aura ciepło, cisza i święty spokój. Za sporym oknem rozgrywało się białe widowisko, ale w środku, za szczelnie zamkniętymi szybami, było przytulnie, wręcz błogo. Lampka na stoliku rozsiewała miękkie, lekko żółte światło; jej blask odganiał zimową szarzyznę skuteczniej niż jakiekolwiek grzejniki.

Małżeństwo rozsiadło się na kanapie, opatuliwszy się miękkim pledem. W telewizorze leciała lekka komedia familijna taka, co to nie trzeba nawet patrzeć cały czas, żeby się trochę pośmiać. Marta niby wpatrywała się w ekran, ale uśmiechała się do jakichś własnych myśli. Paweł, rozciągnięty obok, zerkał raz po raz to na telewizor, to przez okno, podziwiając wirujące płatki śniegu. Świat na zewnątrz wyglądał jak pocztówka z Zakopanego.

Sielankę zakłócił nagły dzwonek telefonu Pawła. Z początku udawał, że nie słyszy, ale z drugiej strony dźwięk był na tyle natarczywy, że nie dało się go ignorować. Westchnął i spojrzał na ekran.

Znowu Darek dzwoni burknął do żony. Już trzeci raz dzisiaj.

Marta przewróciła lekko oczami, ale nie oderwała wzroku od telewizora.

Ciekawe, czego znowu chce Pewnie zaprasza na działkę. Przecież niedawno kupił, więc chce się pochwalić. Tylko czemu on nie przyjmuje do wiadomości słowa nie?

Paweł przetarł palcem ekran i odebrał.

Cześć, Dareczku, co tam? rzucił, starając się brzmieć entuzjastycznie.

Paweł! No kiedy przyjedziecie? Banio już napalone, stół zastawiony, znajomi się zjeżdżają! No ruszcie się z Martą, przecież będzie bombowo!

Paweł zawahał się przez moment, zerkając kontrolnie na Martę, która subtelnie pokręciła głową. Nie musiała nic mówić właśnie takich głośnych nasiadówek, jazgotliwej muzyki i niekończącego się co u ciebie? oboje mieli serdecznie dosyć. Tydzień był ciężki, marzyli, by wreszcie mieć weekend tylko dla siebie.

Przez głowę przeleciał mu przebłysk inwencji, więc postanowił chwycić byka za rogi.

Wiesz co, Darku Marta pojechała do mamy na parę dni. Samemu mi się nie chce wlec, wiadomo, jak to się kończy. Zresztą, jeszcze jej coś o mnie powiesz po pijaku Szkoda mi nerwów. Nadrobimy w innym terminie, co?

Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy, ale Darek szybko odnalazł rezon.

Co? Pojechała? Na jak długo?

Jutro wraca, tak nagle musiała. Sami sobie planowaliśmy kino, spacery jak pogoda dopisuje może nawet łyżwy! Ale nie wyszło. Widzimy się następnym razem, dobra?

Darek zawahał się przez krótką chwilę, po czym jego głos zaczął brzmieć zbyt wesoło.

No dobra, ale dasz znać, jak wróci? Chcę Was złapać razem na wódkę, eh?

Jasna sprawa potwierdził Paweł, oddychając z ulgą po odłożeniu słuchawki. Zrobił minę, jakby właśnie wrócił z wojennego pola.

Uf, wymigaliśmy się. Ale uparciuch ten Darek! Przecież ja już mu jasno powiedziałem, że nie chce mi się do niego jechać Co ja tam mam robić? Patrzeć na jego coraz głośniejszych znajomych? Przecież on nie umie wypoczywać inaczej niż przez pryzmat butelek! Zostawmy to, wolę ten czas tutaj, z tobą.

Objął Martę, czując jak napięcie znika, a ich własny, spokojny świat odgradza się od wszelkiego zgiełku. W mieszkaniu znów zapanował ciepły spokój; śnieg tańczył za oknem, a ich ulubiony film ekranizował dobrobyt leniwego wieczoru coś zupełnie innego niż jazgotliwy klubowy hangar.

Marta wtuliła się w męża i aż się uśmiechnęła.

Ja też wolę tu być. Po prostu z tobą, z dobrą herbatą, filmem i śródziemnomorską ilością świętego spokoju. Zero imprez, zero głośnych przyjaciół, zero dramatów.

Paweł mocniej ją przytulił, wyobrażając sobie, jak za chwilę zgasi światła wpakują się pod pierzynę i zasną przy kojącym szumie wiatru. Niestety los postanowił się z nich potroszkę podroczyć. I jeszcze raz zadzwonił Darek.

Paweł spojrzał na wyświetlacz ze zrezygnowaniem i odebrał, nie kryjąc irytacji.

Darek, przecież mówiłem, że

Paweł, słuchaj, jestem teraz w klubie Kryształ, spotkaliśmy się z chłopakami przed sauną i tutaj jest Marta. Z jakimś facetem. Piją drinki, ona go przytula. Nie chciałem się wtrącać, ale musisz wiedzieć. Tobie pewnie powiedziała, że pojechała do mamy! Kłamała!

Paweł zamarł, spojrzał zdziwiony na Martę, potem na ekran, próbując połapać, czy kumpel urządza sobie z niego żarty.

Co? Jesteś pewien? Może ci się pomyliło, ja wiem, gdzie moja żona jest!

Sto procent odrzekł Darek. Już zdążyła się trochę sponiewierać, śmieje się na cały klub. W ogóle nic jej nie rusza, nawet na mnie machnęła ręką! Chcesz, dam ją do telefonu?

Paweł przymknął oczy, próbując zapanować nad natłokiem pytań. Może Darek go podpuszcza? A może coś naprawdę jest na rzeczy? Z ciekawości użył trybu głośnomówiącego.

W głośniku rozległa się klubowa muzyka, śmiechy i bełkot. W końcu wyłonił się kobiecy głos przerażająco podobny do Marty.

Halo? zabrzmiało lekko zamglone, jakby dziewczyna nie wiedziała, po co odebrała.

Paweł z trudem przełykał ślinę i spojrzał na Martę ta siedziała obok, z wytrzeszczonymi oczami, kompletnie nie rozumiejąc, o co chodzi.

Marta? zapytał kontrolnie. To Paweł. Co się tam wyprawia?

W odpowiedzi usłyszał krótkie prychnięcie i ten sam, niepokojąco znajomy głos:

Daj już spokój, Paweł! Chcę się bawić, mam dość tej twojej nudy. Będę imprezować, ile wlezie!

Marta zerwała się z kanapy, cała pobladła. Przycisnęła dłoń do piersi, próbując opanować tętno.

Co za brednie! Ktoś się pode mnie podszywa, na dodatek zna twoje imię! O co tu chodzi?

I gdzie ty jesteś?

A co cię to obchodzi? odgryzła się postać w słuchawce Mogę robić, co chcę, nawet jeśli jestem twoją żoną!

Na drugim planie pojawił się znowu Darek:

Słyszałeś sam, Paweł?

Paweł nie wytrzymał, poczuł mieszaninę gniewu i rozbawienia.

Stop. Pogadamy jutro. Nie dzwoń więcej.

Odstawił telefon na skraj sofy i spojrzał w sufit. Dobrze, że Marta była obok, bo naprawdę, przy odrobinie pecha, pewnie by uwierzył!

Marta opadła na miejsce i gapiła się na męża z rozdziawioną szczęką. Głos tamtej do złudzenia przypominał jej własny! Ale przecież ona tu była! Znowu spojrzała na Pawła, tym razem już bardziej zdezorientowana niż wściekła.

Co za kabaret szepnęła. Kto w ogóle tak dobrze mnie podrobił? I czemu?

Paweł pogłaskał się po głowie (która natychmiast uzyskała artystycznie rozczochraną fryzurę).

Nie mam pojęcia mruknął. Ale ton, śmiech, nawet te złośliwe przerywniki wszystko identycznie jak ty. To nie przypadek. Darek też brzmiał przekonująco Chyba musimy znaleźć klub Kryształ i sprawdzić monitoring Przecież wiem, z kim sypiam!

Marta przytuliła się do niego mocniej, czując ciepło jego ramion i powoli ustępujący stres.

Tak, trzeba to wyjaśnić. Ale ja nie wiem kto i po co by to zrobił?

Paweł wzruszył ramionami, ale na jego twarzy pojawił się cień zaciętości.

Dowiemy się powiedział z przekonaniem i nie damy się podejść byle komu.

*********************

Następnego dnia, koło południa, Marta siedziała w kuchni, popijała herbatę i przeglądała służbowe maile. Rytm ciszy przerwał sygnał telefonu wyświetliło się imię Darek. Musiała się przemóc, żeby odebrać, ale ciekawość była silniejsza.

Cześć rzucił na powitanie Darek Rozmawiałaś już z Pawłem po wczorajszym?

Marta ścisnęła słuchawkę w dłoni. Postanowiła zagrać va banque, sprawdzić do końca, w co się wplątała.

Tak pokłóciliśmy się. On mnie o coś oskarżał, nie chciał słuchać. Mówił, że kłamię.

Po stronie Darka panowała przez chwilę cicha satysfakcja. Rozpoznała tę nutę bez trudu.

No widzisz A ja zawsze powtarzałem, że Paweł cię nie docenia. Nigdy cię nie rozumiał. Wiesz ja cię kocham. I jeśli zdecydujesz się odejść od Pawła będę przy tobie. Zawsze.

Marta aż ugotowała się wewnętrznie, ale w głosie postawiła na opanowanie. Czuła, że musi ciągnąć temat, żeby usłyszeć wszystko do końca.

Co ty wygadujesz? rzuciła chłodno.

Darek jeszcze bardziej zaczął szepczeć do telefonu z udawaną czułością:

Zasługujesz na więcej, Marto. Jestem gotów o ciebie dbać, rozpieszczać Paweł zachował się podło coś o nim słyszałem, chyba cię chce rzucić! Po prostu nie chcę, żebyś cierpiała.

Marta niemalże zgnietła telefon w palcach, ale zachowała zimną krew.

Wiesz co, Darku? Po pierwsze, wczoraj byłam w domu. Po drugie, nie było między nami kłótni. Po trzecie wiem, że to ty to wszystko zaplanowałeś. Tylko nie rozumiałam, po co ale teraz już wiem.

W słuchawce zawrzało. Przez moment wyczuła panikę Darka, ale zaraz się ogarnął.

Co? O czym ty mówisz?

O twoim teatrzyku. Załatwiłeś dziewczynę z głosem podobnym do mojego, opłaciłeś, żeby zadzwoniła do Pawła i udawała, że jestem w klubie z innym. Potem cynicznie to reżyserowałeś. Chciałeś nas skłócić. Przyznajesz się?

Przez chwilę było totalnie cicho, po czym Darek wykrztusił ze złością:

Tak! Bo cię kocham, Marto! Bo widzę, że Paweł cię nie docenia. Chciałem, żebyś to zauważyła. A te dziewczyny Próbowałem zapomnieć o tobie Ale żaden facet nie będzie cię kochał tak, jak ja!

Marta prychnęła, ale nie wybuchnęła gniewem mówiła suchym, spokojnym tonem:

Ciebie? To ty zdradziłeś wszystko, co ważne przyjaźń, zaufanie. Bo ci się zachciało zniszczyć komuś życie? Nigdy w życiu, Darek. I przestań w ogóle do mnie dzwonić Pawłowi puszczę nagranie tej twojej litanijnej spowiedzi.

Rzuciła słuchawką na stół i usiadła ciężko, przez chwilę powstrzymując się od wybuchu śmiechu czy płaczu. Potem spojrzała przez okno na senne, białe podwórko, gdzie śnieg nadal leciał jak gdyby nigdy nic.

Wtedy do kuchni wszedł Paweł, od razu zauważając nastrój żony.

I co? zapytał nieśmiało, ale jego twarz zdradzała wyraźny niepokój.

Marta odwróciła się do niego z lekko ironicznym uśmiechem:

Wszystko jasne. Darek się przyznał wszystko zaplanował, bo mnie kocha i chciał naszej kłótni. Góry złota mi obiecywał!

Paweł usiadł przy niej, ścisnął dłoń, ledwo powstrzymując uśmiech.

No cóż, z przyjaciół też czasem trzeba wyrosnąć. Nie zamierzam sobie psuć życia przez jego fochy. Szczerze, już dawno czułem, że coś kombinuje, tylko nie miałem dowodów. Teraz wszystko pasuje.

Przynajmniej już wiemy, komu ufać dodała Marta, przyciągając się bliżej niego.

W jej głosie nie było już żalu ani rozżalenia raczej ulga, że mają to już z głowy. Westchnęła lekko, napawając się zapachem domowej herbaty i spokojem własnej kuchni.

Wiesz nawet dobrze, że tak wyszło. Przecież teraz zawsze możemy odmówić wszelkim wieczorkom. Znaleźliśmy powód do rezygnowania z towarzystwa, bo przecież on tam jest!

Oboje się zaśmiali, tym razem naprawdę, bez żadnych dziwnych skrzywień czy spięć.

I super! Zostajemy pod kocem, do końca świata Paweł uroczyście podsumował.

I jeszcze dłużej! dodała Marta, okrywając się szczelnie pledem.

Za oknem tańczyły śnieżynki, na ekranie kontynuował się stary polski film, a domowe ciepło powoli zastygało w nowej, mocniejszej jedności. W tym mieszkanku nie było miejsca na kłamstwa, podejrzenia czy cudze intrygi. Byli tylko oni i to wystarczyło.

*************************

Darek siedział osowiały przy kuchennym stole, wpatrzony w zimną herbatę, której już chyba nawet nie czuł. W uszach wciąż dźwięczały te słowa: Nie dzwoń już nigdy.

Ale zamiast wstydu czy poczucia winy coraz mocniej pulsowała w nim gorzka złość. Zaciskał pięści do bólu, gniotąc stare opakowania po ciastkach.

Czemu wszystko poszło nie tak?! wybuchnął, zmiatając okruszki na ziemię.

W myślach wracał do wczorajszego wieczoru. Widział siebie, jak w klubie Kryształ instruuje Martę (a raczej Marinę, dziewczynę poznaną przypadkiem w kawiarni), jak dokładnie udaje Martę, śmieje się i przeciąga słowa, jak zaplanowali.

Wtedy miał wrażenie, że los wreszcie mu sprzyja Marta przejrzy na oczy, Paweł to nudziarz, a ja no ja dam jej wszystko, czego chce. Sęk w tym, że dostał tylko kopniaka w tyłek.

To nie ja się pomyliłem! prawie ryknął, depcząc po kuchni. To oni nie rozumieją, co tracą!

Pamięcią wracał do dawnych czasów tego, jak zawsze zazdrościł Marcie i Pawłowi, ich ciepłego świata, ich drobnych gestów, które dla niego były nieosiągalnym luksusem. Przekonał sam siebie, że może to mieć, że tylko w ten sposób uda mu się ją zdobyć.

Zerkając przez okno na płaty śniegu, warczał już tylko do siebie:

Czemu on to dostał? Czemu ona nie jest ze mną!? Ja naprawdę bym ją kochał!

Wiedział, że nie ma już czego szukać ani u Marty, ani u Pawła. Może nawet, jak typowy obrażony facet, stukał pięścią w stół, a potem ignorował dzwoniący telefon. W głowie kołatały mu się coraz bardziej jadowite myśli:

Niech żyją sobie w tym swoim ciepłym gniazdku. Ale ja wiem swoje: Paweł jej nie docenia, a ona w końcu to zauważy. Oby tylko nie za późno…

Odszedł od okna i w złości podarł na drobne kartki cały swój plan rozmowy z Mariną. Śmieci wylądowały w koszu, a razem z nimi wszystkie jego marzenia.

A za oknem dalej padał śnieg wytrwale, jakby zupełnie obce było mu to całe ludzkie zamieszanie.