Zbieranie papierków po cukierkach – kolorowa pasja dzieciństwa w PRL-u

No powiem Ci, Justynko, Ty to jesteś niezły ancymon! Przyłożyłabym Ci pasem jak za starych dobrych czasów, ale nie ma komu, a i nie czas już na takie rzeczy! Tyle lat już masz, a rozumu jak na lekarstwo!

Babcia Zosia splunęła pod nogi sąsiadowi i kulejąc na swoją bolącą nogę, ruszyła w swoją stronę. Zrobiła, co trzeba, a reszta to już sprawa sumienia Justynki, jak powinna żyć. Może ludzie nie nauczyli rozumu, to może los jakoś pokieruje?

Widzisz, co wymyślił? Własną matkę chce oddać do domu opieki! Czy to w ogóle da się zrozumieć? No, Teresa leżąca teraz, ale przecież jest mu matką, nie jakąś tam obcą starą kobietą! Czyste szaleństwo! Gdybym była na siłach, nawet chwili bym się nie zastanawiała zabrałabym przyjaciółkę do siebie. A tak

Szkoda mi Małgosi. Dobra dziewczyna, ale ileż można na własnych barkach dźwigać? I tak została na wsi, nie pojechała się uczyć, jak mama zachorowała. Właściwie to na początku wyjechała, ale potem wróciła. Nie mogła zostawić matki i babci. Pomagała, bo wiedziała, że Zosia nie dałaby sobie rady przy córce. Siebie bym ledwo ogarnęła, a co dopiero ją! Po tej nodze, jak ją złamałam dwa lata temu, to już w ogóle tragedia. I wcześniej ledwo się poruszałam, a teraz to już dramat.

Młodsza córka proponowała mi, żebym do niej do miasta się przeprowadziła, ale musiałam odmówić. Tam mieszkanie maleńkie, ledwo się wszyscy mieszczą. Zięć, chłopak dobry, ale bez przebicia. Robi, co może, ale efektów żadnych. Dwójkę dzieci mają, a utrzymać wszystko ciężko. No i ja już im do niczego dawniej chociaż gospodarstwo ogarniałam, dzieciom pomagałam, a teraz co? Ruina Małgosia się złości, jak tak o sobie gadam, ale co mam się okłamywać? Takie życie. Zdrowia nie ma, a sił coraz mniej. Rano człowiek chce wstać z łóżka, a nie ma jak. Patrzysz w sufit, leżysz, zbierasz się jak rozrzucone węgielki na szufelkę. Wstałaś! Idziesz!

Dobrze przynajmniej, że Małgosia, wnuczka, taka szybka jak kozica. Zanim ja się rozruszam po domu, ona już wszystko ogarnie, mamie da leki, po pracy poleci. Żwawa! Zawsze taką była. Od małego diabełek.

Zosia starszą córkę, matkę Małgosi, późno urodziła. Już nie myślała, że będzie jeszcze mamą.

Pierwszy mąż nie mógł jej wybaczyć, że dzieci nie miała. Odszedł. Zosia się martwiła, ale nie płakała długo. Widziała, że ten ją nie kochał naprawdę. Ona płonęła, on…

W młodości Zosia była piękna jak z obrazka. W całej gminie nie było drugiej takiej dziewczyny. Chłopcy za nią latali już od czasów szkoły. Ona jednak trzymała dystans, czekała na wielką miłość. A ten wymarzony nie przychodził. Czas leciał, Zosia już nawet przestała się rozglądać. Matka tylko szczyptała:

Czego wybrzydzasz? Zostaniesz starą panną!

A jak tu człowiek nie wybrzydza, jak nie lubi?

Aż tu nagle po wojsku wrócił chłopak do sąsiedniej wsi. Ona go wcześniej nawet nie znała. Mieszkał gdzie indziej z rodzicami. A wrócił właśnie do dziadków. Nikt nie wiedział dlaczego, nikt pytań nie zadawał.

I wtedy Zosia straciła głowę zobaczyła Staszka i już nie spała przez niego. Zakochała się…

On też długo zwlekać nie zamierzał zobaczył ją raz i zaraz delegację wysłał do jej rodziców. Matka Zosi w siódmym niebie! Ileż można czekać?

Wesele było huczne, wesołe. Zosia szczęśliwa po uszy. Na początku nawet nie zauważyła, że przy stołach coś się szepcze. Dopiero jak teściowa ją za rękę złapała i poprowadziła do kobiety w ciemnej chuście obok wózka dziecięcego, coś jej serce ścisnęło. Co tu tłumaczyć wszystko jasne.

Staszek później jej powiedział, że jak szedł do wojska, zostawił narzeczoną, ale nie wierzył, że to jego dziecko. Rodzina powtarzała, że to niemożliwe. Potem matka Staszka wreszcie poszła do tamtej dziewczyny na prośbę sąsiadek. No i rzeczywiście, w łóżeczku spał mały Staszek. Podobny jak dwie krople! Ale co tam było poprawiać? Drugą już wybrali

Dziewczyna, która urodziła syna Staszka, nie chciała z nim być nie wybaczyła, że ją zostawił. Nie wiedziała nawet, że jej matka zabrała małego na wesele do byłego narzeczonego. Powiedziała, że jedzie do siostry wnuczka pokazać.

Po co? Zosia zapytała, dotykając rączki wózka i patrząc na zmęczoną kobietę.

Żebyś wiedziała, za kogo wychodzisz odpowiedziała tamta.

Co jej miało dać to wiedzenie, Zosia nie zrozumiała. Kochała męża, a co było przed nią Świętych nie ma na tym świecie! Nie był idealny, ale czy nie miał prawa się pomylić?

Nigdy nie zabraniała mu widywać syna, ale i on nie garnął się do tego. Szybko Zosia zrozumiała, że Staszek kocha przede wszystkim siebie. Cała reszta to tylko tło do obrazu.

Nie mogła mu nic zarzucić dobry gospodarz, w domu niczego nie brakowało. A jednak szczęścia nie było.

Przez piętnaście lat życia z nim, ciepła od męża nie poczuła. Był, jakby go nie było. Pusto i cicho w domu.

Póki była nadzieja na dzieci, wmawiała sobie, że to minie. Serce się rozbudzi, jeszcze będzie dobrze.

Ale gdy powiedział jej, jakby od niechcenia, że nie jest nawet kobietą, tylko jakimś klockiem, bo nie może urodzić, Zosia poczuła, że jej życie idzie donikąd. Chcesz idź, chcesz stój nieważne, nic się nie zmieni.

Rozeszli się szybko i tak, że nawet nie wszyscy we wsi od razu wiedzieli, że nie ma już Kuczyńskich pod jednym dachem. Została tylko Zosia.

Staszek od razu wyjechał, gdy wszystko załatwili. Dom zostawił jej, przepraszając na koniec.

Nie gniewaj się. Oboje zawiniliśmy, ale to ja musiałem podjąć decyzję.

Zosia go nie przebaczyła do końca, ale jakoś lżej się jej na sercu zrobiło. Co poradzić, taki jej los? Urody Pan Bóg nie pożałował, a szczęścia jakoś zabrakło.

Dwa lata mieszkała sama. Chodziła z podniesioną głową po wsi i nie przejmowała się plotkami. Czasy się zmieniły! No to co, że mąż odszedł? I kto był dla kogo kim jeszcze!

Ale w duszy bolało. Chciała wracać do domu, gdzie czeka ktoś bliski

Z Januszem tak od razu się nie zeszli. Długo się przyglądała. Nie była już młoda, a on jeszcze do tego przyjezdny. Kto go tam zna, co w sercu chowa? Sam, ludzi unika, gości nie zaprasza, tylko stary dom po dziadkach wyremontował, gospodarstwo trzyma. Pomaga, jak kto poprosi, a sam nie prosi nigdy.

Ale spokój dawał, był grzeczny. Zaczął się starać.

Zosia już nie pamiętała, jak to jest, a szczerze mówiąc, chyba nigdy tak naprawdę nie wiedziała. Staszek przyniósł jej kwiaty raz i koniec. Póki była zakochana jak głupia, to nie przeszkadzało, potem już i sentymentów brakło.

A Janusz taki zwyczajny, ale nigdy z pustymi rękami nie przychodził. Jak już wpadł, to zawsze coś naprawił, w czymś pomógł. Pomyślała Zosia gorzej już i tak nie będzie. Niech sobie ludzie gadają, ile chcą. Przynajmniej nie będzie sama się starzeć.

Od nowego małżeństwa niczego nie oczekiwała. Ale los nagle zatańczył na jej ścieżkach, powywijał cuda i Zosi nie pozostawało nic tylko dziwić się i brać los, jakim przyszedł.

Pierwszej ciąży Zosia nie rozpoznała aż do piątego miesiąca. Nic dziwnego, zawsze miała problemy z regularnością. Nawet źle się nie czuła. Żadnych objawów.

To właśnie Teresa, sąsiadka, zauważyła coś nie tak.

Ty, Zosiu, chyba jesteś przy nadziei! krzyknęła kiedyś Teresa, widząc jak Zosia się zachwiała w słońcu.

A co Ty wygadujesz! Pusta przecież ze mnie kobieta

Moja babka zawsze mówiła, że nie tylko kobieta czasem winna, a i lekarze też to mówią. Nie wiesz, może to Januszowi trzeba było dzieci rodzić? Może z tamtym nie dla Ciebie były? Zbadaj się! Może i dla Ciebie szczęście wreszcie!

Z miasta wróciła Zosia cała promienna. Chodziła przez wieś uśmiechnięta, ludzi do niej aż odwracali się na drodze. Dosłownie świeciła, jak słońce!

Najpierw jedna córka, zaraz druga, i Zosia przestała się garbić i chować oczy. Nie było się już czego wstydzić. Była mamą!

Swoje dziewczynki Zosia kochała, że aż ludzie się dziwili. Zwykły dzień, a one w sukienkach i z kokardkami. Czyste, zadbane, a przy tym jak inne dzieci i na drzewo, i do kałuży, i latem do rzeki. Ale Zosia nigdy ich nie ganiała, nie wyzywała wodę do miski nalała, mydło dała, nauczyła skarpetki prać, a jak się coś podrze igłę da, proszę szyj! Nie umiesz nauczę.

Janusz odszedł, kiedy młodsza córka wyszła za mąż. Pojechał odwiedzić ją w mieście i nie wrócił już zginął w wypadku.

Zosia wtedy omal nie pogrążyła się w żałobie na dobre, gdyby nie dzieci, to i za nim by podążyła. Ale cóż… Zacięła się i żyła dalej. Po roku najstarsza córka urodziła Małgosię i życie wróciło na nowo. Wiosna, kwiaty, cała wieś wyrosła na zielono.

Dla wnuków żyła. Młodsza córka w mieście, tylko na wakacje i święta wpadała. Ale Małgosia to była tu. Blisko.

Wyrosła dziewczyna podobna do babci Zosi ta sama uroda, postawa, może nawet charakter ostrzejszy. Jak coś sobie postanowiła to koniec. Tak już było.

Póki chodziło o naukę, Zosia się cieszyła. Ale jak weszła w wiek zakochiwania, to serce się krajało.

Zakochała się Małgosia na zabój i to w sąsiedzie, w Kamilu. On starszy o pięć lat, już dorosły chłopak, a Małgosi ledwie szesnaście skończone. Co ona mogła wtedy rozumieć? Uparła się, że kocha, choć wszyscy widzieli, że to nie jej liga.

Kamil nie zwracał na Małgosię uwagi. Ot, sąsiadka, dzieciak. On już poważny, a w dodatku zauroczony Joasią.

Joasia nie była najpiękniejsza, ale zawsze umiała się pokazać, ubierała się lepiej niż wszystkie dziewczyny we wsi. Ojciec ją rozpieszczał jedynaczka, szczęście rodziców.

Ale to jej nie wyszło na dobre. Dumna, rozkapryszona, jak nie po jej to dzień stracony. Kamila trzymała na dystans, obserwowała.

Potem była jakaś dziwna historia. Joasia miała chłopaka z sąsiedniej wsi, też bogatego. Umawiali się, chodzili razem na zabawy. Gdy wracali motocyklem, zniknęli na całą noc. Ludzie nie wiedzieli, co się wydarzyło, ale Joasia rano wróciła z pobitą twarzą i porwanym ubraniem.

Tylko Zosia wiedziała, co się wydarzyło, bo tej nocy nie mogła spać i szła na ogród, zanim wstało słońce. Zobaczyła Joasię wracającą bokiem ogrodu.

Ta nie spojrzała nawet na Zosię, tylko przeszła przez grządki prosto do siebie.

Po tygodniu cała wieś huczała rodzice Joasi postanowili szybko wyprawić wesele.

Kamil był w siódmym niebie, a Teresa (matka Kamila) nie cieszyła się wcale.

Zosiu, to wszystko dziwna sprawa! Co ja synowi powiem? Nie posłucha. Najważniejsze, że to ich sprawa. Jeśli Joasia coś przeszła, to nie po nic szuka sobie innego chłopaka. Ale szkoda mi Kamila kocha ją, nie śpi po nocach. Zżera się.

Zosia słuchała i nic nie mówiła. Nikt nie wiedział, że widziała Joasię wtedy rano. Zresztą, co jej plotki, kiedy w domu własna tragedia…

Małgosia jakby oszalała. Całe dnie siedziała przy oknie, nie ruszała się, patrzyła na podwórko sąsiadów, gdzie szykowano wesele. Albo leżała twarzą do ściany i płakała w milczeniu.

Zosia robiła, co mogła, namawiała, by pojechała do cioci do miasta. Miała nadzieję, że Małgosia zostanie tam, skończy szkołę, wyjdzie za mąż, nie wróci tu i nie zobaczy już Kamila. Wiedziała, że nawet jakby teraz wszystko powiedziała, co widziała i tak serca dziewczynie nie odwróci. Kamila kochała ślepo.

Ale Małgosia nie chciała nic słuchać. Ojca już dawno nie było, nikt nigdy nie miał nad nią władzy.

Czego czekała nie wiadomo. Może miała nadzieję, że coś jeszcze się zmieni?

Ale doczekała się tylko ślubu Kamila. Przyszła z Zosią i matką, pierwszy raz od dawna miała suche oczy. Stała z boku, nie siadając do stołu, nie odpowiadając przyjaciółkom. Potem wyszła i wróciła do domu.

Matka zaraz zauważyła brak córki i pobiegła za nią, bo bała się najgorszego.

A Małgosia tym razem zaskoczyła wszystkich spakowała walizkę, uściskała matkę i babcię i pojechała do miasta. Obie popłakały, ale przeżegnały i postanowiły czekać.

Czas w końcu wszystko leczy.

Może by i wyleczył, ale Małgosia nie miała tyle szczęścia. Ledwie zdążyła się urządzić, a tu nieszczęście matka trafiła do szpitala, nie wyszła już o własnych siłach.

Małgosia wróciła w trybie pilnym. Co miała zrobić? Babcia Zosia sama, a z jej zdrowiem nie da rady przy chorym leżącym.

Jedyne, czego się bała, to, że Kamil z żoną będą po sąsiedzku, ale los się zlitował po ślubie wyjechali, nikt nie wiedział gdzie.

Małgosia rozpakowała w domu walizkę, ogarnęła porządek, położyła matkę wygodniej i postanowiła pójść do pracy w gospodarstwie. Gdzie miała znaleźć inną robotę bez papierów, bez zawodu, na wsi? Na gospodarstwo na mleczarni lepszej nie dostanie.

Ale Małgosia nigdy pracowitości się nie bała. Zwierzęta zawsze kochała. Wiedziała, że na samej pensji nie wyżyje, założyła więc własne mini gospodarstwo. Co miała zrobić?

I tak się toczyło życie. Pomagała i Teresie, ile mogła. Ta po śmierci męża prawie oszalała, syn daleko, rzadko pisał, nic nie mówił, tylko przesyłał trochę pieniędzy. Co u niego nie wiadomo. Wiadomo tyle, że Joasia urodziła dzieci jedno po drugim chłopca i dziewczynkę. Ale Teresa wnuków na oczy nie widziała. Albo Joasia nie chciała wracać do rodzinnej wsi, albo Kamil kiepsko stał finansowo. Pracował jako kierowca tira. Z tras nie wychodził, ledwo zarabiał. Teresa czasem czytała między wierszami w listach syna, jak jemu ciężko. Kamil nigdy się nie skarżył, ale matka wszystko czuje.

Może to podkopało Teresę, a może już po prostu przyszedł taki czas w końcu całkiem się położyła. Małgosia szybko ją ulokowała w szpitalu wojewódzkim. Jeździła, odwiedzała, później po cichu płakała w domu. Lekarze nie dawali nadziei.

Zosia napisała do Kamila od razu, jak zabrano Teresę. Ale dziwnym trafem nie przyjechał. Nawet nie napisał, nie zadzwonił. Zosia pisała jeszcze raz i powiedziała Małgosi:

Widzisz, oddał matkę. Suka zawsze swe młode lepiej pilnuje Ech, fanfaron. Myślałam, że on z niego człowiek!

Babciu, poczekaj. Sama mnie uczyłaś, żeby nie oceniać, zanim się nie jest pewnym. I nawet potem nie brudzić serca. Niech sam się martwi swoim sumieniem. Nam co zostało?

Nie wiem, dziecko. Nigdy bym nie uwierzyła, że tak się zachowa wobec matki. Przecież był taki czuły. A matkę kochał jak nikogo Co się z człowiekiem dzieje?

A czemu nazywasz go fanfaronem?

Bo historia dawna. Wtedy był jeszcze mały, sześć czy siedem lat miał. W tamtych czasach wszystkie dzieci zbierały papierki po cukierkach. Całe kolekcje robiły. A zdobyć takie papierki, to nie było łatwo. Cukierki tylko na święta, a i to nie zawsze. Papierki były prawie na wagę złota. Ci, co je zbierali, szanowali je bardzo.

No i wtedy Teresa miała dwie kury, rasowe, piękne, śnieżnobiałe, z koronką z piór na głowie. Uwielbiała je ponad życie. Skąd mąż jej je zdobył nie wiem, ale dbała o nie jak o skarb.

No i niestety, najlepszy kolega Kamila miał psa, z miasta przywiezionego. Pies, taki dziki, że nie do opanowania, gonił wszystko co się ruszało. Kamil kiedyś zaprosił kolegę, a ten przyszedł z psem. I poszły w ruch białe piórka Teresy

Babciu, nie mów

Tak, Małgosiu, zagryzł jej obie kury! Jak Teresa płakała! Syna nie skarciła, ale z nikim dwa dni nie rozmawiała. A Kamil wiesz, co zrobił?

Co?

Oddał całą kolekcję papierków innemu koledze, którego ojciec jeździł do miasta. Poprosił, żeby go zabrał następnym razem. Wysypał świnkę-skarbonkę i przywiózł matce dokładnie taką samą kurę!

No i pięknie!

To prawda Teresa była szczęśliwa, nie dlatego, że miała znowu rasową kurę, tylko bo syn pokazał, że jest człowiekiem. A teraz co? Człowieka w człowieku brak Zosia wzruszyła ramionami i nie chciała słuchać sprzeciwów wnuczki.

Jak to syn, a matka chora, a on nosa nie pokazuje? Czy to w porządku?

Ale odebrało jej mowę, gdy po tygodniu Teresa wróciła ze szpitala. Małgosia dogadała się z miejscowym sanitariuszem, załatwiła transport z miasta.

Nie miała wyjścia. Nie mogła jej nigdzie oddać bez zgody rodziny.

Kamil przyjechał zupełnie niespodziewanie. W tym czasie Małgosia już ogarniała opiekę nad matką i Teresą. Najpierw przy matce, potem do Teresy wpadała. Byle dać radę. Babcia się złościła, że Małgosia się wykańcza, ale jak zostawić człowieka? Zwłaszcza, że to matka Kamila.

Kiedy któregoś dnia Małgosia myła podłogę w domu Teresy, nagle drzwi się otworzyły i mały chłopczyk wleciał do środka, zostawiając ślady na świeżo umytej podłodze. Stanął naprzeciw Małgosi, spojrzał jej w oczy i zapytał:

To ty jesteś moją mamą?

To pytanie, takie proste, zaskoczyło Małgosię totalnie. Zamarła z mopem w ręce.

Sąsiadka Kamil wszedł po cichu, trzymając córeczkę za rękę i ukłonił się Małgosi. Przepraszam, że tak późno się pojawiłem. Maks leżał w szpitalu, nie mogłem zostawić go samego w domu, a i Amelkę nie miał kto pilnować.

A Joasia? wyrwało się niechcący Małgosi, i już żałowała.

Co ją to obchodziło?

Nie ma już Joasi. Zostawiła nas. Wyjechała z nowym facetem. Jestem sam.

Sam? Przecież dzieci? Małgosia nagle wypuściła powietrze. Przestała się wstydzić tego wysokiego, postawnego mężczyzny, który czule trzymał córeczkę za rękę.

No tak. Jakoś ten świat się pokomplikował Mama śpi? spytał i uklęknął przy córce zdejmując jej buty.

Śpi. Zmęczona. Musi dużo odpoczywać, tak lekarze mówią, a według mnie pogoniłabym ją do roboty. Twoja mama zawsze była żywa, sekundy nie usiedziała na miejscu. A tu tylko leży.

Wszystkie boki już odleżałam! odezwała się Teresa i Małgosia zaczęła się spieszyć do domu.

Szybko domyła, postawiła garnek z zupą i mleko dla dzieci, po czym uciekła, nawet nie pożegnała się z Kamilem. Siły już nie miała na rozmowy.

Myślała, że przez ten czas jakoś wyrosła z Kamila. A nie I przestraszyła się tego. Bo on już nie ten sam chłopak, który kiedyś ciągnął ją za warkocz przez ogrodzenie. A i ona już nie ta sama dziewczyna, co się rumieniła, gdy ją zaczepiał. Oboje starsi, mądrzejsi czy lepsi, nie wiadomo, ale inni na pewno.

A dwa dni później Teresa powiedziała Zosi, która przyczłapała ją odwiedzić, że chce poprosić syna, by zawiózł ją do domu opieki.

Zosia aż się zagotowała. Nie słuchała dalej. Skąd tylko miała tyle sił!? Wyszła na ganek, zawołała Kamila, splunęła pod nogi i wróciła do siebie. Nie chciała go oglądać ani słuchać. Nawet Małgosi nie dała spytać.

Nie ma co go bronić! Dorosły chłop! Co to za syn, że własną matkę jak na śmietnik! Zosia rozpłakała się z rozpaczy.

A Małgosia, jak stała, w starym szlafroku i kapciach, wybiegła na podwórko Kamila.

Kamil! Kamil, gdzie jesteś?! otworzyła drzwi i stanęła w progu, potargana i zła, ale piękna jak wiosna. Co ty sobie wyobrażasz? Nie oddam ci cioci Teresy! Nie dam! Wracaj skąd przyszedłeś! Ja się zaopiekować mogę i dwoma i trzema, co za różnica? Jeszcze jedno łóżko do matki wstawimy i z głowy! A ty! A ja

Nagle się zacięła, widząc jak Teresa płacze ze śmiechu, a Kamil się śmieje.

Ale się nabuzowałaś, Małgosiu! Teresa ocierała łzy. On mnie nigdzie nie zamierzał oddawać! To ja chciałam. Powiedziałam Zosi, że nie chcę być ciężarem dla syna, a ona nie zatrzymała się nawet, tylko się obraziła!

Ja tu zostaję, Małgośka, gdzie mam iść od matki? Kamil podszedł do niej.

Tak? Małgosia zamieszała się, spojrzała na spakowaną torbę. To po co się pakowałeś?

Trzeba do miasta jechać, wszystko ułożyć, papiery, rzeczy zabrać. Nie wiem, ile mi to zajmie, dzieci biorę ze sobą. Dogadałem się z pielęgniarzem, on za mamą przypilnuje.

Wtedy Małgosia pokazała rogi.

Podeszła, spojrzała w oczy i powiedziała:

Dzieci nigdzie nie taszcz! Tu zostają. Ja przypilnuję. I poczekam na ciebie. Zrozumiałeś?

Zrozumiałem Kamil patrzył na nią, jakby widział ją pierwszy raz w życiu. Jak ja cię mogłem nie zauważyć?

Okulary sobie kup, żebyś nie przeoczył już więcej! Małgosia podniosła Amelkę, która czule objęła ją za szyję. Idziemy do babci Zosi? Dała ciasto na bułeczki. Lubicie ciastka? No to świetnie!

A po latach Kamil wyprowadzi na ganek najpierw Teresę, potem teściową.

No, moje mamusie! Po malutku powolutku. Patrzcie, jakie fotele wam z miasta sprowadziłem!

Można siedzieć, można leżeć na świeżym powietrzu! Bajka!

Delikatnie pomagając matce usiąść na leżaku, Kamil wsłucha się w dom.

Obudzili się młodsi! A Małgosi jeszcze nie ma. Idę zobaczyć, czemu tak krzyczą.

A kiedy Małgosia przyjedzie?

Dziś ma ostatni egzamin. Mówiła, że pójdzie na pierwszą piątkę, żeby szybciej wrócić. Więc zaraz będzie.

Samochód zatrzyma się przy bramie, a banda dzieci, która siedząc na gałęziach ogromnej wiśni napełniała wiaderka owocami dla babcinego dżemu, zleci z drzewa z wrzaskiem:

Mama! Mama już jest!

I Małgosia, zupełnie inna niż tamta nieśmiała dziewczyna sprzed lat, otworzy szeroko ramiona, przytuli swoją gromadkę i puści oczko do męża:

Piątka!

No kto by się spodziewał! Kamil uśmiechnie się i wróci do domu.

Bliźniaki wiadomo, zorganizowane dzieci, po matce, ale długo czekać nie lubią. Z tym już przepadli są po ojcu.

Cała rodzina żywe fanfarony!