Zazdrość na krawędzi

No, to jest dokładnie to, czego potrzebuję! On w życiu się nie domyśli, że to nie jego narzeczona

Aniela stała przed lustrem, uważnie przyglądając się własnemu odbiciu. Powoli uniosła rękę i poprawiła niesforne pasmo włosów, zakładając je za ucho. Serce łomotało jej mocniej to, jak wyglądała, przeszło jej najśmielsze oczekiwania! Makijaż, fryzura, nawet wyraz twarzy wszystko odwzorowane z zadziwiającą precyzją. Aniela aż wstrzymała oddech gdyby jeszcze założyć ulubioną sukienkę siostry, to nawet własna matka mogłaby się pomylić, która z nich to która.

Uśmiech pojawił się na jej twarzy, choć od razu zerknęła nerwowo na zegar stojący na półce. Wskazówki bezlitośnie przesuwały się do przodu za dwadzieścia minut miał się pojawić Szymon. Poczuła znajome ukłucie niepokoju. Wszystko musiało pójść perfekcyjnie bez zbędnych gestów, bez jednej fałszywej nuty w głosie! Gdyby Szymon choćby przez moment coś podejrzewał, cały ten misternie dopracowany plan runąłby jak domek z kart. A to oznaczało, że jej siostra znów by wygrała jak to miało miejsce już tyle razy.

Wzięła głęboki oddech, próbując opanować drżenie palców i poszła do drzwi. Właśnie wtedy rozległ się dzwonek Aniela stała na progu gotowa odegrać swoją rolę. Gdy tylko ujrzała Szymona, na jej twarzy od razu pojawił się ciepły, niemal delikatny uśmiech, a w oczach roziskrzyły się przyjazne błyski.

Szymek, cześć! powiedziała cicho, lekko przygaszonym głosem, starannie dobierając każde słowo.

Nie czekając na odpowiedź, wspięła się na palce i musnęła jego policzek ustami. Wszystko musiało być dokładnie tak, jak to widziała u siostry ani za dużo, ani za mało, idealnie wedle scenariusza.

Wchodź, może kawa? zaproponowała, odsunęła się i ruchem zaprosiła go do środka. W jej głosie dało się wyczuć swobodną troskliwość, zupełnie jakby to był zwyczajny wieczór, a nie drobiazgowo zaplanowana akcja.

Szymon na moment zmarszczył brwi, jakby próbował wyłapać ukryty sens w jej zachowaniu. Ale już po sekundzie na jego twarzy pojawił się lekki półuśmiech wyglądało na to, że zaczyna rozumieć, z czym ma do czynienia. To tylko podsyciło jego ciekawość. Po co siostra jego narzeczonej tak usilnie udaje Dominikę? Lecz zdecydował, że nie zdradzi się, dając Anieli pole do popisu skinął głową i wszedł głębiej do mieszkania.

Tymczasem Aniela krzątała się po kuchni. Policzki bolały ją już od ciągłego uśmiechu tego delikatnego, łagodnego, który nie był u niej tak naturalny, ale który za wszelką cenę chciała utrzymać. Poruszała się szybko, stawiając filiżanki, talerzyki i łyżeczki na stole. Od czasu do czasu zerkała na butelkę dobrego wina, którą schowała na górnej półce czekała ona na właściwy moment. Wiedziała, że Szymon nie za bardzo przepada za alkoholem miał do niego słabą głowę ale w miłym towarzystwie, od święta, pozwalał sobie na jeden kieliszek. I na tym właśnie jej zależało: żeby był bardziej rozluźniony, mniej czujny wtedy miała szansę dopiąć swego.

Gdy parzyła kawę, Szymon już siedział przy stole, złożone ręce trzymał na piersi i z uśmiechem patrzył na Anielę. Dało się w jego oczach wyczytać i nutkę kpiny, i ciekawość. W końcu nie wytrzymał i przerwał ciszę:

Aniela, ale po co ci to wszystko? zapytał spokojnie. I gdzie w ogóle jest Dominika? Jeśli to jakiś żart, to nie wyszedł ci najlepiej.

Dziewczyna na moment zamarła, jakby szukała odpowiednich słów. W jej oczach mignęło zakłopotanie, ale szybko wróciła do gry i odpowiedziała z wymuszonym uśmiechem:

A jak się zorientowałeś, jeśli można wiedzieć? I nie, to nie żaden żart. Raczej… eksperyment. Dominika nie ma o niczym pojęcia.

Szymon podniósł brwi i zamieszał łychą w filiżance. Był ciekawy jej zamiarów, ale postanowił się nie zdradzać. Pozwolił, żeby to ona sama odkryła karty.

Przecież jesteście zupełnie inne, choć identyczne z wyglądu powiedział, przechylając głowę. Jak można was pomylić?

Nie czekając na odpowiedź, sięgnął po telefon i szybciutko napisał krótką wiadomość do narzeczonej, pytając, gdzie jest. Telefon rozświetlił mu twarz i po sekundzie zgasł.

Więc na czym polega ten cały eksperyment? powtórzył, chowając telefon.

Aniela nieco się wierciła, wpatrując się w swoją filiżankę z herbatą. Zrobiła malutki łyk, jakby dla odwagi i w końcu odezwała się, zaskakująco entuzjastycznym tonem:

Wiesz, ciągle nas mylą. Ty mówisz, że jesteśmy inne, a nawet mama czasami nie poznaje, która jest która, kiedy ubrane jesteśmy podobnie. Wyobraź sobie: identyczne sukienki, te same fryzury i gotowe, dwie krople wody.

Zamilkła na chwilę, jakby wspominała nieprzyjemne momenty z przeszłości. Potem podjęła temat:

Prawdę mówiąc, to dość męczące. Szczególnie, jeśli chodzi o uczucia. Parę razy miałam przez to sporo problemów. Np. kiedyś mój chłopak zaprosił mnie na randkę, a koniec końców poszedł do Dominiki była akurat bliżej miejsca spotkania. Albo odwrotnie: Dominika chciała pogadać z twoim kumplem, a on uznał, że to ja i zaczął opowiadać jej rzeczy, które bardzo ją dotknęły.

To czemu po prostu nie zmienicie fryzury? spytał Szymon. Dobrze pamiętał, jak Dominika wspominała, że Aniela nie zgadza się na zmiany w ich wyglądzie. Było wręcz widać, że jej to odpowiada, a siostra się dostosowała, byle zachować podobieństwo.

Aniela od razu wykrzywiła usta, jakby coś poczuła kwaśnego.

To nie miałoby tej samej frajdy odpowiedziała, kręcąc głową. Obiecałyśmy sobie, że nie zmienimy się do końca studiów. To taka niepisana zasada między nami. Poza tym… tu urwała na moment, a na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech czasem to się przydaje, na przykład wykładowcy też nas mylą.

Zachichotała perliście, zupełnie uszczęśliwiona tym, jak łatwo czasami obchodzą sztywne uniwersyteckie zasady.

No dobra zamruczał Szymon i popatrzył na nią badawczo. W tym momencie rozdzwonił mu się telefon. Szybko zerknął na ekran, kiwnął sam do siebie i powiedział: Dominika pisze, czeka na mnie w naszej kawiarni. Chyba nawet nie wie, gdzie jestem.

Podniósł wzrok na Anielę, w oczach czaiło się coś na kształt współczucia.

Nie martw się, nie powiem jej o tym twoim eksperymencie. Rozumiem, że się o nią martwisz. Nie chcę, żebyście się poróżniły przez moje gadulstwo.

Aniela trochę się rozluźniła westchnęła z ulgą i spojrzała mu z wdzięcznością w oczy.

Dzięki, Szymek. Jesteś naprawdę porządnym facetem.

To ja już będę leciał powiedział, podnosząc się z krzesła. Lepiej nie dać Dominice powodu do niepokoju.

Gdy drzwi cicho się zamknęły, Aniela została sama. Nagle cisza zrobiła się przytłaczająca jakby cały świat zamarł, a ona została tylko ze swoim rozczarowaniem. Wolno opadła na krzesło, ściskając blat stołu, by nie dać upustu łzom. Czemu to się nie udało? Czemu on się nie dał nabrać? Czemu nawet jej najlepiej obmyślony plan rozpadł się w pył?

Myśli wirowały w jej głowie, wracając do dnia, gdy Szymon po raz pierwszy pojawił się w ich życiu. Pamiętała to jak dziś: jego uśmiech, lekkość bycia, pewność siebie od razu skradł jej serce. Za każdym razem, gdy był blisko, czuła przyspieszone bicie serca i wilgotniały jej dłonie. W głowie ćwiczyła potencjalne rozmowy, wyobrażała sobie, jak się śmieją, jak rozmawiają… A jednak zawsze coś ją powstrzymywało strach przed odrzuceniem, niepewność, niechęć do popsucia tej kruchej równowagi między siostrami.

A Dominika? Ona nigdy nie miała z tym problemu. Pewnego dnia po prostu przyprowadziła Szymona do domu bez ceregieli, ot tak. „Poznajcie się, to Szymek” powiedziała lekko i rodzice natychmiast się ucieszyli. Chętnie gościł w ich domu, żartował z tatą, rozmawiał z mamą.

Aniela pamiętała ten wieczór w najdrobniejszych detalach. Stała wtedy w drzwiach salonu i obserwowała Szymona jak żartuje z rodziną, jak grzecznie odpowiada na pytania. W środku wszystko w niej wrzało, ale na zewnątrz zachowywała uprzejmy, spokojny uśmiech. Jak trudno było ukryć burzę emocji, kiedy serce rwało się do niego!

Powinien być z nią, a nie z jej siostrą! Przecież to ona pierwsza go wypatrzyła, pierwsza poczuła motylki w brzuchu! Wyobrażała ich wspólne spacery, wyjazdy, przyszłość… A Dominika? Po prostu wzięła go, jakby to było coś najzwyklejszego na świecie!

Aniela ciężko westchnęła, próbując opanować drżenie rąk. Wiedziała, że nie powinna pozwolić, by te myśli brały nad nią górę. Musiała się trzymać. Ale jak, skoro serce pękało z żalu i rozgoryczenia?

Dominika zawsze przyciągała facetów. Była jak promień słońca otwarta, energiczna, zarażająca śmiechem. Kochała imprezy, lubiła ludzi, łatwo zawierała znajomości. A mimo to na studiach wciąż miała świetne wyniki, wszystkie egzaminy zdawała na piątkę, choć nie spędzała nocy nad książkami.

Aniela czuła ukłucie zazdrości. Ona sama była zupełnie inna introwertyczna, opanowana, skłonna wszystko dokładnie przemyśleć. Odpoczynek to dla niej książka i cisza albo długi spacer z najlepszą przyjaciółką. Kiedy Dominika zapraszała ją na imprezę, zwykle grzecznie odmawiała. „Nie mam czasu na bzdury” powtarzała, przekonana, że lepiej ten wieczór przeznaczyć na naukę czy coś wartościowego.

Z perspektywy czasu Aniela zaczęła się zastanawiać, czy nie popełniła błędu. Może gdyby choć raz poszła na jedną imprezę, pogadała szczerze z kimś nowym, może wtedy Szymon zwróciłby uwagę na nią, a nie na jej przebojową siostrę.

Chociaż dobrze wiedziała, że tu nie chodzi o style życia, tylko o charakter. Dominika zawsze była naturalna. Nie musiała się starać, by być lubianą. Po prostu była sobą i to wystarczało. A Aniela odwrotnie wciąż analizowała, martwiła się o wszystko, cały czas pilnowała, by nie powiedzieć lub zrobić czegoś głupiego. W efekcie była zawsze w cieniu siostry.

Te myśli nie dawały jej spokoju. Próbowała wmawiać sobie, że jej droga jest słuszna i kiedyś ktoś to doceni. Ale wieczorami, gdy całe mieszkanie tonęło w ciszy, wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej życie, gdyby choć trochę przypominała Dominikę.

Gdy Dominika ogłosiła podczas rodzinnej kolacji, że wychodzi za mąż, Aniela poczuła, jakby ktoś zabrał jej powietrze. Wykrzesała z siebie uśmiech, złożyła gratulacje, nawet ją uściskała, ale w myślach wciąż brzmiało jedno: „To nie może być prawda!” Cały wieczór udawała szczęśliwą, rozmawiała uprzejmie z rodzicami, śmiała się z ich żartów, ale w środku czuła się kompletnie wypruta.

Nie mogła spać przez kilka dni z rzędu, analizowała sytuację i szukała wyjścia. I w końcu wymyśliła ten plan jej zdaniem idealny.

„Jeśli Szymon zakocha się we mnie zamiast w Dominice, gdy przyłapie nas razem kalkulowała to może koniec końców Dominika mi go odpuści. Albo się pokłócą i nikt go nie będzie miał. I będzie po równo”.

Dopracowała każdy szczegół: miała pod ręką wino, które Szymon akceptował, nawet gesty i światło w pokoju wyćwiczyła do perfekcji. Przed lustrem wiele razy powtarzała mimikę, postawę ciała, charakterystyczne ruchy siostry

Nastał dzień „operacji”. Skóra jej się lepiła od stresu, w gardle miała sucho, ale była zdeterminowana. I wszystko szło gładko dopóki Szymon po wejściu nie zorientował się natychmiast, że to nie Dominika.

Klapa na całej linii. Zamiast dać się oczarować, Szymon szybko odkrył mistyfikację, pożegnał się i ruszył do prawdziwej narzeczonej.

Teraz Aniela siedziała sama, wpatrzona w przestrzeń. Jej genialny plan zawalił się w pięć minut. Zbliżał się ślub, a ona nie miała żadnego pomysłu, jak odwrócić los.

„Muszę prędko coś wymyślić powtarzała sobie, gniotąc brzeg obrusa zanim będzie za późno”. W głowie kłębiły się setki myśli, ale żaden wariant nie wydawał się wystarczająco pewny. Wiedziała, że kolejna szansa może już nie nadejść

***

Kilka tygodni później Dominika z radością zebrała całą rodzinę przy dużym stole i z rozpromienionymi oczami ogłosiła, że spodziewa się dziecka. Rodzice pękali z dumy, zadawali pytania, snuli plany na przyszłość.

Aniela siedziała cicho, ściskając kubek z już dawno wystygłą herbatą. Zmuszała się do uśmiechu, kiwała głową i próbowała wyglądać na zadowoloną, ale w środku niemal fizycznie czuła ból. Każde słowo Dominiki, każdy czuły gest rodziców wbijał się w nią jak kolec.

Wyobrażała sobie, jak teraz wszystko się zmieni. Będą rodzinne obiady z Szymonem już jako oficjalnym mężem. Wspólne święta, spacery, plany W jej głowie obrazy nakładały się na siebie i każdy był dla niej jak tortura. Nie była gotowa na takie życie widywać Szymona, wiedzieć, że już nigdy nie będzie jej.

Myśli kłębiły się, a w każdej przewijało się jedno: muszę coś zrobić, zanim to za bardzo się rozkręci. Póki nie jest za późno.

I wtedy w jej myślach narodził się pomysł, zimny i logiczny. Co może bardziej zaboleć niż utrata upragnionego dziecka? To było okrutne, bezwzględne, ale właśnie dlatego wydawało się jedynym wyjściem.

Złapała spojrzenie Dominiki ufne, radosne i pełne miłości do maleństwa. Przez sekundę serce jej zadrżało, ale natychmiast to stłumiła. W głowie już układała plan: znaleźć kontakt do znajomego lekarza, który za odpowiednią kwotę złotych wypisze właściwe leki. Nic nielegalnego po prostu coś, co mogłoby wywołać komplikacje

Zaśmiała się w duchu, gorzko, prawie niesłyszalnie, ale z determinacją. Dominika podniosła na nią wzrok i uśmiechnęła się, myśląc, że Aniela dzieli z nią radość.

„Twoje szczęście nie potrwa długo” powtarzała w myślach Aniela, patrząc na szczęśliwą siostrę i Szymona. W jej oczach pojawił się chłód była już gotowa zrobić to, co uznała za konieczne.

***

Chciałabyś sok? zapytała Aniela zwykłym tonem, ćwicząc naturalność głosu. Nawet się uśmiechnęła tym samym, który tak długo trenowała w lustrze. Kupiłam twój ulubiony, pomarańczowy.

Ale jesteś kochana! Dominika aż się rozpromieniła i ścisnęła ją za rękę. Ty to jednak jesteś najlepsza siostra!

Aniela przez chwilę zamarła, czując, że coś w niej pęka. Ale zaraz się opanowała.

Już ci przynoszę, chwilka.

Weszła do kuchni, wyciągnęła sok z lodówki, zaczęła lać do szklanki. Ręka odruchowo sięgnęła do kieszeni, gdzie miała malutką tabletkę. Ścisnęła ją w dłoni i nagle zamarła.

Co ja robię? Spojrzała na szklankę pełną soku, potem na tabletkę. Przed oczami pojawiały się migawki: śmiech Dominiki, jej opowieści o maleństwie, rodzice pełni wzruszenia, Szymon wspierający żonę

Czy rzeczywiście byłaby zdolna to zrobić? Byłby to czyn prawdziwie niegodziwy. Ogarnęła ją panika na samą myśl, w jaką stronę gotowa była podążyć.

Nie! To nie ona! To jakieś zaćmienie, coś, co ją opętało. Nie mogła i nie chciała dopuścić się takiego czynu.

Palce same się rozluźniły i tabletka cichutko upadła na blat. Aniela wzięła głęboki wdech, próbując uspokoić dłonie.

Aniela? Coś się dzieje? Dominika nagle stała w drzwiach kuchni i przyglądała się jej troskliwie. Wszystko OK? Jakaś blada się zrobiłaś może zadzwonić po lekarza?

Aniela podniosła na nią wzrok i nagle zobaczyła coś, czego długo nie chciała przyjąć autentyczne uczucie, troskę, zaufanie. Były razem, rozmawiały po prostu o niczym, piły sok to było takie zwyczajne, a jednocześnie niezwykłe i ważne.

Nie, głowa mi się tylko zakręciła na moment odpowiedziała, starając się, by głos brzmiał normalnie. Już przechodzi. Masz sok, a ja zaraz zrobię sobie herbatę i pogadamy.

Odwróciła się do zlewu, nalała wodę do czajnika, drżącą ręką wsypała do kubka herbatę. Znajomy zapach trochę ją uspokoił. Obserwowała Dominikę, która piła sok i opowiadała o planach na weekend. Była taka szczęśliwa, taka zawierzona światu Anieli w sercu aż ściskało.

„Jak mogłam? myślała, ściskając kubek. To przecież moja siostra. Najbliższy człowiek”.

Dotarło do niej wyraźnie to nie był impuls. To latami, miesiącami narastała w niej ta zazdrość, żal, poczucie niesprawiedliwości. Urosła w niej zatruta kula, która omal nie popchnęła jej ku tragedii.

Aniela głęboko oddychała, próbując się uspokoić. Musiała przyznać przed sobą, że to zaszło za daleko. Potrzebowała pomocy nie tylko rozmowy z przyjaciółką, ale też fachowca, może nawet psychologa. Może nadszedł czas poprosić o wsparcie? Przestać chować się za maską, otwarcie powiedzieć: „Nie radzę sobie. Chcę to zmienić”.

Nad czym tak dumasz? Dominika uśmiechnęła się do niej. Dziś jesteś jakaś zamyślona.

A, po prostu za dużo spraw się zebrało. Może musiałabym przegadać parę rzeczy ze specjalistą, żeby się ogarnąć.

To nie była cała prawda, ale Dominika nie wydawała się podejrzliwa. Mówiła dalej o swoich planach, a Aniela słuchała i coraz mocniej czuła w sobie nowe postanowienie nie pozwoli, by znowu rządziły nią złe myśli. Bo gra toczy się o zbyt wiele: o rodzinę, o własny spokój, o przyszłość.

Pierwszym krokiem miało być przyznanie, że potrzebuje pomocy. Że czas zadbać o siebie.

***

Dominika urodziła prześliczną córeczkę, która od razu podbiła serca całej rodziny. Mała przyszła na świat cicho w czerwcową noc, a rano rodzice przedstawiali ją bliskim przez szybę w szpitalu. Maleńka, z pulchnymi policzkami i czarnymi rzęsami, spała spokojnie, a każdy, kto ją widział, nie mógł powstrzymać uśmiechu.

Pierwsze dni w domu to jeden wzruszający moment za drugim. Dominika i Szymon na zmianę wstawali do łóżeczka, uczyli się przewijać i lulali małą. Rodzice Dominiki wpadali z prezentami i pieluchami, babcia dziergała maleńkie buciki, a dziadek opowiadał wszystkim sąsiadom, że ma już wnuczkę.

Największą fanką dziewczynki została jednak ciocia Aniela. Kiedy przełamała wewnętrzny kryzys, zaczęła pojawiać się codziennie: pomagała przy kąpieli, gotowała obiad, szła po zakupy, a w końcu sama zostawała z małą. Wpatrywała się w drobne rączki, podziwiała, jak dziewczynka marszczy nosek czy uśmiecha się bezzębnym uśmiechem.

Szybko nabrała wprawy w kołysaniu, wymyśliła własną kołysankę, kupowała urocze ubranka raz różowy pajacyk z haftowanym kwiatkiem, innym razem niebieski zestaw z misiami. Zachwycała się, jak ślicznie mała w nich wygląda.

Z czasem Aniela stała się dla dziewczynki kimś więcej niż tylko ciocią. Urządzała herbatki z plastikowej zastawy, przynosiła obrazkowe książeczki, uczyła pierwszych słów. Gdy dziewczynka zrobiła swoje pierwsze kroczki, Aniela podtrzymywała ją z czułością i radośnie biła brawo, gdy mała dobiegała do zabawki.

Dominika widziała ich bliskość i była za to szczerze wdzięczna. Pewnego wieczoru, gdy mała już spała, podeszła do Anieli i powiedziała:

Dziękuję. Widzę, jak ją kochasz. Ona naprawdę tego potrzebuje takiej cioci, jak ty.

Aniela tylko się uśmiechnęła, trochę zawstydzona. Nawet nie przypuszczała, że troska o siostrzenicę przyniesie jej tyle szczęścia. W tych prostych chwilach w śmiechu dziecka, pierwszych słowach, w radosnych objęciach znalazła to, czego długo nie miała: poczucie bliskości, ciepła i bezwarunkowej miłości.

Patrząc dziś na uśmiechniętą siostrzenicę, Aniela zrozumiała, że los czasem podsuwa nam nietypowe dary. I że opiekując się innymi, można w końcu znaleźć własny spokój i szczęściePatrzyła przez okno na ogród w pełnym rozkwicie. Słyszała śmiech Dominiki i Szymona, ciepłe nawoływanie mamy, tupot małych stóp w korytarzu. Poczuła spokój dziwnie czysty, spokojniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Gdzieś w sercu została jeszcze maleńka zadra wspomnienie o tamtych dniach, o bólu i zazdrości, o marzeniach niespełnionych. Ale przychodziło zrozumienie: może jej historia miała wyglądać inaczej. Może nie każdy dostaje pierwszą rolę na scenie życia, lecz to, gdzie stoi, też ma znaczenie. Można być ważnym dla kogoś, nawet (a może zwłaszcza) wtedy, gdy się nie jest w centrum światła.

Mała wyciągnęła do niej rączki, prosząc, by podnieść ją na ręce. Aniela chwyciła dziewczynkę, uniosła wysoko, rozśmieszając ją do łez. Kawałek cienia zamienił się w promień i niespodziewanie było w tym szczęście.

„Może życie jest właśnie takie,” pomyślała, kołysząc siostrzenicę w ramionach. „Nie idealne, pełne poplątanych ścieżek, zawiedzionych nadziei, ale też maleńkich cudów, które można dostrzec tylko wtedy, gdy odważy się spojrzeć inaczej.”

W tej chwili uwierzyła, że można nauczyć się kochać własne miejsce. I może nie o to chodzi, by coś komuś odebrać ale by podarować komuś serce, a sobie przebaczenie.

Na zewnątrz śpiewały ptaki, a Aniela po raz pierwszy od lat śmiała się z głębi duszy.