Zawsze będę przy Tobie

Zawsze będę przy Tobie

Tylko, błagam, nie zaczynaj znowu tego tematu! Przecież to był milion razy przerabiany wątek! Czemu znowu do tego wracamy? Malwina machnęła ręką ze znużeniem i odwróciła się do kuchenki.

Ten dzień od samego rana był jednym długim pasmem nieszczęść. Zaczął się już o piątej, gdy Bartosz przyszedł do Malwiny do sypialni i lekko szturchnął ją w ramię:

Mamo! Gardło mnie boli!

Malwina, półprzytomna, przyłożyła usta do czoła synka i wszelkie resztki snu odleciały szybciej niż orszak śląskich gołębi.

O rany, masz gorączkę, Bartuś. No dawaj, maluchu! Wzięła syna na ręce i wymknęła się z pokoju, delikatnie zamykając drzwi, bo nie miała ochoty wysłuchiwać potem od Marka, że nie mógł się wyspać.

Zmierzywszy temperaturę i podawszy środek na zbicie gorączki, odłożyła Bartka do łóżka, i widząc godzinę, postanowiła, że spać już nie ma sensu. Lepiej poczekać, aż otworzą przychodnię i od razu zadzwonić po lekarza. Gdy była pewna, że Bartuś śpi, wybrała się do kuchni, nastawiła sobie kawę i stanęła przy oknie.

Zima w tym roku była wyjątkowo śnieżna. Całe podwórko przykryte było puchatą kołderką, a nocne opady zostawiły na śniegu tylko kilka śladów tych, co spieszyli do pracy przed świtem. Kątem oka Malwina zobaczyła ruch i nie mogła się nie uśmiechnąć: kot sąsiadki, pani Halinki, brykał pod oknami, to niknął niemal cały w zaspie, to wyskakiwał jak diabeł z pudełka. Po co mu było wyłazić w taką pogodę? Ale Filemon, bo tak miał na imię, miał własne zasady: interesów domowych nie załatwiał nigdy pod groźbą życiowej obrazy musiał być wypuszczony na dwór. A miał Filemon, trzeba mu przyznać, gardło jak dzwon cały blok wiedział, gdy Halina nie zdążyła go wypuścić na czas. Nigdy jednak nie pozwalał sobie narozrabiać w domu. Wczoraj Malwina schodząc po Bartka do przedszkola widziała, jak Filemon dostojnie pomrukiwał, idąc w stronę drzwi.

Idź, idź, jeszcze ty będziesz tu narzekał! Halina teatralnie przewracała oczami na widok kota. Zobacz, Malwinko, co za urwis. Czasem to ja mam wrażenie, że to on mną rządzi, a nie odwrotnie. Książę z wąsami! Wracam późno z pracy i mam potem swoje za uszami.

Dzień dobry, pani Halinko! Poważny jest z tego pana Filemona!

No ba! Gdzie drugiego takiego znajdziesz. Widać taka już moja karma poważnych facetów tylko do wychowywania

Malwina uśmiechnęła się i poszła dalej, bo niby co miała powiedzieć? Syn pani Halinki, Mateusz, rzeczywiście był poważny, bystry i z ogromnym dystansem do świata. Szkoda tylko, że mało kto to zauważał. Dla większości był raczej przeciętnym okularnikiem, chuderlakiem, na którego koleżanki nie zwracały większej uwagi. Malwina znała Mateusza od zawsze od dziecka byli nierozłączni. I zawsze był przy niej. To on, jak nikt, umiał wesprzeć ją w dzieciństwie, zwłaszcza gdy nagle zabrakło jej mamy.

Jej mama, Irena, została potrącona przez samochód na przejściu dla pieszych. Szła zgodnie z zasadami, ale nie pomogło. To wydarzenie dla Malwiny było jak grom z jasnego nieba. Wychowano ją w przeświadczeniu, że jak się jest grzecznym i przestrzega reguł to nic złego się nie stanie.

Oboje z Mateuszem mieli po dziesięć lat i dla Malwiny strata bliskiej osoby była jak wejście pod wodospad. Przestała mówić, tylko płakała. Na każdą próbę pocieszenia, kręciła głową i gdzie popadnie zamykała się na świat. Gdy zostawała sama, chowała się gdzieś w kącie i zasypiała. Psycholog, do którego zaprowadził ją tata, zaalarmował, że coś trzeba natychmiast zrobić stres zaczął fizycznie odbijać się na zdrowiu dziewczynki.

To wtedy pomógł Mateusz. On sam był półsierotą od dwóch lat, więc doskonale wiedział, jak to jest. Zamieszkał praktycznie u Malwiny, jego mama nie miała nic przeciwko żal jej było Malwinki. Sąsiedzi przynosili posiłki, zostawali z Malwiną, gdy tata musiał gdzieś wyjść. Nigdy przez ten czas pani Halina nie powiedziała złego słowa, gdy jej syn wracał późno do domu po całym dniu zmuszania Malwiny do lekcji, czytania jej książek na głos, próbach namawiania na zabawę, chodzeniu z nią na tańce i gimnastykę tam, gdzie mama Malwiny tak chciała, aby córka nauczyła się gracji i zadbała o zdrowie… Opieka takiego małego, poważnego chłopca zadziałała Malwina odtajała. Kiedy po tragedii znaleźli na ulicy malutkiego kotka i przynieśli go do pani Halinki, Malwina pierwszy raz od dawna zaczęła mówić poprosiła o mleko dla zwierzaka. Halina podsunęła butelkę i ściszonym głosem szepnęła:

Dzięki Ci, Panie Boże, że Malwinka wraca do siebie!

Kotek zamieszkał u Mateusza, bo ojciec Malwiny, Stanisław, jak się okazało, miał alergię.

Mateusz dalej był jej cieniem, a Malwina tak się do niego przyzwyczaiła, że był dla niej niemal naturalnym przedłużeniem własnego ja. Dwoje jedynaków w rodzinie znaleźli w sobie prawdziwego kompana, przyjaciela, bratnią duszę. Dogadywali się bez słów, jedno rozpoczynało zdanie, drugie kończyło. Dorośli się dziwili, ale nie wtrącali się bo widzieli, że taka przyjaźń ułatwia radzenie sobie z dziecięcym bólem.

Kłopoty nadeszły pod koniec liceum. Malwina wyrosła w piękną, bystrą dziewczynę, wokół której roiło się od adoratorów. Mateusz tylko się temu przyglądał, nie komentując, póki nie pojawił się Marek. Poznała go, gdy wywinęła orła na schodach do hali sportowej, gdzie chodziła na gimnastykę.

Ojej, wszystko w porządku? Pomóc ci wstać? przystojny, wysoki chłopak podał jej rękę Lodowisko na schodach, prawdziwe K2! Coś złamane?

Malwina spojrzała na swojego zbawiciela i oniemiała. Zawsze powtarzała, że nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia to bajka dla pensjonarek i poetów. Teraz musiała przyznać, że jednak się myliła.

Jestem zgubiona, Mateusz! Po prostu zgubiona! On jest taki…

Jaki? Mateusz był nieco markotny, ale Malwina nie zwracała na to uwagi, pochłonięta własnym zachwytem.

Nie wiem, jak ci to wyjaśnić… Po prostu najlepszy na świecie! zakręciła się tanecznie. Powinieneś się cieszyć za swoją przyjaciółkę!

Za swoją… oczywiście, że tak, cieszę się wymusił uśmiech Mateusz i ulotnił się pod pretekstem jakichś spraw.

Malwina zbytnio się nie przejęła, myślała tylko o Marku. Spotykali się ponad trzy lata i w końcu uznali, że są już na tyle dorośli, by się ustatkować. Powiadomili rodziców i złożyli wniosek o ślub w urzędzie stanu cywilnego.

Szkoda tylko, że do ślubu musi być druhna. Po co mi druhna? Czemu nie może być druh pana młodego? Malwina kręciła się przed lustrem, mierząc sukienkę ślubną, która właśnie była przerabiana.

Mateusz, który przywiózł ją do krawcowej, siedział na kanapie i patrzył na przyjaciółkę. Miał już wyjątkowo opanowaną minę, bo chwilę wcześniej krawcowa o mało nie wywaliła go z pracowni:

Nie wolno panu młodemu widzieć panny młodej w sukni!

On nie jest panem młodym! zawołała Malwina rozbawiona. On jest moim przyjacielem.

Ach, przyjacielem przeciągnęła z niekrytym rozbawieniem szwaczka. Ciekawe…

Co w tym dziwnego? wtrącił Mateusz. Ludzie nie mogą się przyjaźnić? Malwina, musimy jeszcze kupić tort, a ja muszę pojawić się w pracy, więc sprężaj się.

Momencik! Malwina pobiegła przymierzać kolejną wersję sukni, a Mateusz ciężko opadł na kanapę.

Dopiero po latach, wspominając szybki ślub i pierwsze lata z Markiem, Malwina zastanawiała się, jak to możliwe, że nie dostrzegła od razu rzeczy, które później zaczęły ją irytować, a nawet złościć. Przebywając przez większość życia w towarzystwie rycerza na białym koniu, była pewna, że zawsze będzie tą księżniczką, którą się ratuje i rozpieszcza. Ale bajki mogą się różnić…

Pierwszy zgrzyt pojawił się, kiedy pół roku po ślubie Malwina ciężko zachorowała. Zwykła angina, zlekceważona i przechodzona na nogach w duchu dobrej żony, skończyła się poważnymi problemami zdrowotnymi. I kiedy lekarze kazali jej zrobić dodatkowe badania częściowo płatne Marek zareagował oburzeniem:

Na co jeszcze? Oszczędzamy przecież na wakacje! Ty jesteś młoda, zdrowa, a oni myślą cię zrobić seniorką. Chcą tylko kasę wyciągnąć!

Malwina zaniemówiła.

Serio?

No tak!

Marek… głos jej zatrząsł się, jak w dzieciństwie, naprawdę twoje wakacje są ważniejsze niż moje zdrowie?

Przesadzasz! Przejedziesz się nad morze, odpoczniesz i wszystko wróci do normy. Po prostu jesteś przemęczona! Przytulił ją, a ona pierwszy raz nie odwzajemniła uścisku.

Za badania zapłacił jej ojciec bez słowa, choć widać było, że zanotował sobie parę rzeczy w głowie.

Rok zeszedł jej na leczeniu, i nie wszystko wróciło do normy. Zwłaszcza serce zostało z delikatnymi szwankami, lekarze już tylko rozkładali ręce i zalecali podtrzymującą terapię. Kiedy okazało się, że Malwina jest w ciąży od razu wpisano ją na listę podwyższonego ryzyka.

Proszę się nie gniewać, ale musi pani poważnie rozważyć sprawę lekarz przewracał kartki dokumentacji. Ciąża bardzo obciąża organizm. Teraz jest w porządku, ale co potem?

Nie ma o czym gadać urodzę.

No to postaramy się.

I się postarali. Ostatnie trzy miesiące ciąży spędziła w szpitalu. Bartuś urodził się zdrowy, o terminie, choć kosztowało ją to mnóstwo nerwów i sił o czym wiedzieli głównie jej ojciec i… Mateusz. Wtedy zrozumiała dobitnie, jak bardzo Marek żyje swoim życiem, w którym żona nie grała zbyt istotnej roli. Kiedy dowiedział się, że Malwina urodziła, zamiast pojawić się w szpitalu, świętował sukces na własną rękę tak gorliwie, że zniknął na trzy dni. Malwina najpierw wpadła w panikę, prosiła ojca, żeby sprawdził, czy wszystko w porządku, a on po prostu przyjechał, przytulił ją i powiedział:

Wszystko gra, tylko nie denerwuj się.

To wtedy zrozumiała na sto procent, że z tej bajki księżniczka nie wyjdzie. Z rozwodem się powstrzymała tylko dlatego, że Marek był zachwycony synem i rzeczywiście dobrze się nim opiekował. Wstawał w nocy, przewijał, spacerował z wózkiem, starał się spędzać z synem jak najwięcej czasu… Ale były i momenty, że Bartuś drażnił Marka i wtedy kazał żonie zająć się dzieckiem, by po chwili znowu być cudownym ojcem. To rozdwojenie osobowości budziło w Malwinie niepokój, ale pozytywy przeważały. Narazie.

W stosunku do niej samej relacje zmieniły się w dwa równoległe światy idealna geometria, nigdy się nie przecinali.

Dopóki Bartuś był mały i często chorował, Malwina nie miała głowy, by zastanawiać się nad małżeństwem. Biegała po lekarzach, starała się radzić bez Marka, nie wiedząc, czego się spodziewać tym razem raz był pomocny do bólu, raz wybuchał o każdą drobnostkę, więc lepiej było nie prosić. Jej tata pomógł jej zrobić prawo jazdy, pilnując wnuka w tym czasie, a potem kupił Malwinie tanie, ale sprawne i żywe autko, żeby mogła być niezależna od nastrojów męża.

Tata Malwiny zorientował się dawno, jaki jest Marek, ale nie wtrącał się czekał, aż Malwina sama podejmie decyzję. Tylko raz, gdy Bartuś miał dwa lata, a Malwina była wykończona kilkoma dniami z wysoką gorączką syna i bezradnością wobec choroby, zostawiła go zaspanego ojcu i zasnęła na podłodze przy kanapie, zanim zdążyła dojść. Gdy się obudziła, tata powiedział:

Malwinko, ja nie będę ci radził ani wypytywał. Pamiętaj tylko, że nie jesteś sama. Zrozumiałaś?

Wiem, tato Malwina przytuliła ojca. Tylko jeszcze nie jestem gotowa, nie chcę o tym na razie mówić. Bo Marek nadal jest moim mężem.

Stanisław tylko przytaknął i objął córkę.

Przez cały ten czas Mateusz zawsze był pod ręką. Załatwiał lekarstwa, gdy Malwina nie mogła wyjść z domu, zawoził ją do lekarza, gdy auto się zepsuło czy odprowadzał samochód do warsztatu. Nie było sprawy, której by nie ogarnął, i to szybko oraz bez marudzenia. Malwina czasem miała wyrzuty, że aż nadużywa tej jego dobroci, ale nie potrafiła inaczej ufała mu absolutnie.

Teraz, patrząc przez okno na zasypane podwórko, myślała, że Mateusz dziś wraca z delegacji może, jeśli trzeba będzie, pomoże zawieźć Bartka do lekarza, bo jej samochód padł na amen, a pieniędzy ostatnio było jak na lekarstwo. Marek tłumaczył, że wszystko pakuje w interes, a pensji Malwiny ledwo starczało na życie, bo ciągłe zwolnienia lekarskie nie pozwalały na pełny etat. Szczęście, że mieszkała w mieszkaniu ojca, który sam przeniósł się na działkę pod Warszawą cenił ciszę i spokój.

Zerknęła na zegarek i wykręciła numer przychodni. Miała szczęście, bo pani doktor właśnie wróciła z urlopu i przyjęła zgłoszenie.

Odłożyła telefon i zabrała się za śniadanie. Wyszedł właśnie zaspany Marek.

Co znowu? Czemu całą noc chodziliście po mieszkaniu?

Bartuś chory rzuciła krótko.

I trzeba było robić przez to rejwach przez pół nocy? Dobra, i tak się nie wyspałem. Lecę pod prysznic, zaraz przygotuj mi śniadanie i lecę do pracy, mam urwanie głowy.

Malwina bez słowa zabrała się do smażenia racuchów Bartuś, gdy choruje, lubi tylko specjalne danie na rekonwalescencję, jak to kiedyś określiła. Wiedziała, że Marek też nie wzgardzi takim śniadaniem.

Rozmawiałaś z ojcem już?

Nie!

I co się tak ociągasz?

Już ci mówiłam, nie będę go prosić, żeby przepisał mieszkanie na nas. Nie chcę tej rozmowy.

Twoje upór mnie zaczyna dobijać! Ile można!? Ja płacę tu rachunki, a czuję się jak na wynajmie. Ciągle czegoś ode mnie chcecie Bartkowi, tobie coś potrzeba, a ja gniję po nocach w pracy, nie pamiętam wakacji, i dalej źle!

Marek coś tam jeszcze wygadywał, ale Malwina już go nie słyszała. Czuła tylko, jak w środku coś pęka jakby ostatnia struna łącząca ją z Markiem, z ich wspólnym życiem, z pierwszym pocałunkiem, ślubem, narodzinami Bartka… zaskrzypiała i ostatecznie trzasnęła.

Odłożyła cicho łopatkę i odwróciła się do męża.

Powiem ci raz, więc posłuchaj: dziś się wyprowadzasz. Rozwodzimy się, Marek. Nie chcę już żyć tak jak przez ostatnie trzy lata i widzę, że ty też nie umiesz się zaangażować. Kto ile płacił i za co tego też już nie ruszajmy. Pomyślmy po prostu o Bartku, żeby miał oboje rodziców. Nawet jeśli osobno.

Marek najpierw zaniemówił, potem zaczął się wtrącać, ale w końcu odłożył widelec i wstał.

Wszystko powiedziałaś? To się zastanów, co mówisz, do wieczora ci przejdzie. Przyjadę, pogadamy.

Nic się nie zmieni, Marek. Znasz mnie od lat co to znaczy, jak już postanowię?

To znaczy, że ci się w głowie poprzewracało. Myślisz, że ktoś cię zechce z dzieckiem?! Cóż, pomyśl. Będę u rodziców.

Jak uważasz. odwróciła się do kuchenki, ledwo powstrzymując napad łez.

Marek wyszedł bez słowa, a Malwina opadła na krzesło i pozwoliła sobie na łzy. Gdy usłyszała tupot bosych stópek Bartka, szybko wytarła oczy i podała mu talerz.

No, mój najbardziej zdrowiejący kawaler, zjemy coś?

Mamo, nie jestem bardzo głodny. Teraz boli mnie już głowa.

Może racuchy pomogą?

Tak! uśmiechnął się łobuzersko. Z konfiturą!

Oczywiście!

Po wyjściu lekarki, która spisała receptę i zaleciła odpowiednie leczenie, Malwina szykowała się już do wyjścia po leki i sięgała po telefon, żeby zadzwonić do ojca, gdy ktoś zastukał do drzwi. To mógł być tylko Mateusz jedyny, który nigdy nie używał dzwonka.

Hej, Malwa!

Hej! Jak tam? Mateusz trzymał w rękach pudełko z samochodzikiem. Malwina zdała sobie sprawę, że Marek dawno nic nie kupił synowi to ona sama szykowała mu wszystkie prezenty. Tymczasem Mateusz nigdy nie pojawiał się z pustymi rękami.

Bartuś znowu chory. Posiedzisz z nim? Skoczę do apteki.

Jasne. Albo wiesz co, sam pójdę masz listę?

Podając mu spis zakupów, Malwina ledwo stała na nogach.

Kiedy Mateusz wyszedł, rozległ się dzwonek w telefonie.

Malwina Stanisławowna?

Tak.

Dzwonimy z Wojewódzkiego Szpitala. Trafił do nas pani tata.

Co się stało? ścisnęła palcami telefon tak mocno, że aż pobielały knykcie.

Zawał serca. Stan ciężki.

Już jadę.

Zaczęła miotać się po mieszkaniu, nie wiedząc, w co ręce włożyć. Tata nigdy nie narzekał na serce, a teraz, nagle, mogła go stracić w sekundę.

Z automatu wybrała numer Marka.

Marek…

No, przemyślałaś już? Ja teraz decyduję…

Marek, tata w szpitalu, zawał.

No i? Czego ode mnie chcesz? Przecież się rozwodzisz. Dobrze rozumiem?

Malwina spojrzała zaskoczona na telefon i nacisnęła rozłącz.

Gdy Mateusz wrócił z apteki, zastał Malwinę już ubraną w korytarzu.

Gdzie się śpieszysz?

Tata w szpitalu. Zawał serca.

Nie potrzebował więcej tłumaczeń. Szybko przywołał mamę, która została z Bartkiem, a Malwina z Mateuszem pojechali do szpitala.

Czekali do wieczora na jakiekolwiek wiadomości. Siedzieli w poczekalni milcząc, aż Malwina powiedziała szeptem:

Dziękuję Jak dobrze, że jesteś.

Zawsze będę przy Tobie…

Wiem, Mateusz. Teraz już wiem wszystko

Gdy wreszcie pojawił się lekarz, zastał Malwinę śpiącą głową na ramieniu Mateusza. Delikatnie ją obudził.

Państwa ojciec jest już na sali. Przed nami długie leczenie, ale najgorsze za nami. Proszę sprawdzić w rejestracji godziny odwiedzin, jutro będzie mógł panią zobaczyć.

Malwina w milczeniu objęła Mateusza i rozpłakała się czując, jak razem z łzami odpływa cały ból, który odkładał się wewnątrz przez ostatnie lata.