Zapytałam dziadka, czy jest coś, czego żałuje i usłyszałam odpowiedź, jakiej się w ogóle nie spodziewałam

Studiuję psychologię i dostałam takie zadanie, żeby przeprowadzić wywiady z ludźmi w różnym wieku i dowiedzieć się, czy żałują czegoś z przeszłości. Postanowiłam podejść do zadania bardziej kreatywnie i po przeanalizowaniu wywiadów dodać do ankiety kilka życiorysów. Nie chodziło o to, żeby dostać najlepszą ocenę. Byłam na pierwszym roku i po prostu bardzo się cieszyłam, że studiuję ten kierunek.

Porozmawiałam ze wszystkimi znajomymi, a potem przyszła kolej na członków rodziny. Postanowiłam zacząć od dziadka. 5 lat temu został wdowcem i tak jakoś myślałam, że dziadek opowie mi coś tak romantycznego o swoim związku z babcią, że to poruszy wszystkich. Jednak się pomyliłam.

„Czy czegoś żałuję? Asieńko, ja nawet nie wiem, czy musisz to wiedzieć. Ale zacznę tak: bądź tylko z osobą, którą kochasz. Ożeniłem się z babcią, kiedy oboje mieliśmy po 20 lat. To była moja pierwsza miłość i zupełnie straciłem dla niej głowę. Pomyślałem, że się zakochałem. Urodziły nam się dzieci: twój ojciec, potem twoja ciocia. A kiedy moja żona była w ciąży, już wtedy poczułem taką bezgraniczną pustkę. Przychodziłem do domu i nie mogłem zrozumieć, dlaczego. Dlaczego byłem taki smutny, taki obojętny. Pomyślałem, no cóż, szara codzienność, dziecko, to wszystko zabija uczucia.

Próbowałem przezwyciężyć to uczucie, ale mi się nie udało. Kiedy poznałem inną kobietę, Ola (tak miała na imię moja babcia) miała iść rodzić. A ja zakochałem się w innej, wyobraź to sobie. Czułem się kompletnie bezwartościowy. Moja żona rodzi, a ja myślę o innej. Ale wraz z narodzinami drugiego dziecka nasze relacje z żoną stały się jeszcze gorsze niż były do tej pory. Kłóciliśmy się coraz częściej. Potajemnie spotykałem się z Renią, a moje serce rozdzierało poczucie winy. Pomyślałem: czy to teraz naprawdę zakochałem się po raz pierwszy? Ale tak rzeczywiście było, to nie była tylko namiętność, to była miłość. Renia nigdy niczego nie żądała, kochała i akceptowała mnie takim, jakim jestem. W tym czasie Ola tylko narzekała. W końcu spakowałem swoje rzeczy i wyprowadziłem się do Reni. Oli się do tego nie przyznałem, powiedziałem, że musimy zamieszkać osobno. Nie przejęła się tym za bardzo, nawet o nic nie pytała.”

Moja babcia rzeczywiście nie była zbyt hojna, jeżeli chodzi o emocje, nie okazywała otwarcie miłości ani dzieciom, ani wnukom. Tata i ciocia częściej zwracali się o radę do ojca niż do matki. To było dla mnie dziwne, bo moja mama jest dla mnie i przyjaciółką, i najbliższą krewną.

Dziadek dalej opowiadał swoją historię:

„Cierpiałem wtedy strasznie, bo bardzo kochałem moje dzieci. Spędzałem z nimi dużo czasu, kiedy mieszkałem z Olą, a kiedy się wyprowadziłem, nawet nie zauważyły różnicy. Widywałem je codziennie i pomagałem we wszystkim. Renia i ja wynajmowaliśmy mieszkanie, może raczej oficynę. Warunki były bardzo skromne, a Ola czekała na mnie w naszym wyremontowanym dwupokojowym mieszkaniu. A może wcale nie czekała… Wtedy mnie to nie obchodziło, czułem się kochany i byłem szczęśliwy jako mężczyzna. Ale nigdy nie odważyłem się do tego przyznać ani przyjaciołom, ani rodzicom, ani żonie i dzieciom. Bałem się, że mnie potępią. Żyliśmy razem i ukrywaliśmy się przed wszystkimi. Renia często płakała, że ​​nie może o mnie nawet powiedzieć przyjaciółkom, że jak zaprasza mamę w odwiedziny, to chowa moje ubrania. Rozumiałem ją. Moje serce było rozdarte na milion kawałków.

Żyliśmy tak przez ponad rok. Ale Renia kazała mi wybrać. Jeżeli nie wybiorę jej, to stworzy rodzinę z kimś innym. Powinienem jeszcze powiedzieć, że Renia była ode mnie młodsza o 12 lat. Zrozumiałem, że postępuję samolubnie, bo nie planowałem z nią przyszłości, więc postanowiłem dać jej spokój. I wtedy wróciłem do rodziny, bo wiedziałem, że Ola nie wybaczy mi zdrady. Wiem, że Renia po roku poznała jakiegoś mężczyznę i urodziła mu córkę. Spotkałem ich raz, po 5 latach. Jak mnie to zabolało! Spojrzeliśmy sobie w oczy i poczułem: Renia wciąż mnie kocha. Ale potem odwróciła się do męża i córki. Nigdy nie zapomnę tamtego spotkania… A ja przeżyłem resztę życia z obcą osobą. Czy czegoś żałuję? Żałuję. Czasami warto posłuchać swoich uczuć i nie bać się ich.”

Byłem zdumiona historią mojego dziadka. Chyba nie muszę dodawać, że mój ojciec nigdy nawet nie słyszał o istnieniu tej Reni. Postanowiłam nikomu nie opowiadać tej historii.