Zalotnik zaproponował spacer przy -20°C, bo „w kawiarniach siedzą tylko utrzymanki”. Wtedy nie straciłam głowy…

Zalotnik zaproponował spacer przy minus 20, bo w kawiarniach siedzą tylko utrzymanki. Wtedy się nie pogubiłem… przybyłem w narciarskim kombinezonie i termoaktywnych ubraniach… Ale on nawet nie przypuszczał, jaki surprise na niego tam czeka…

Nazywał się Janusz Nowak. Na zdjęciach typowy facet około trzydziestu pięciu lat. Schludny, bez żadnej ekstrawagancji. W opisie profilu rozpisywał się o świadomości, rozwoju osobistym i o poszukiwaniu prawdziwej, żywej duszy. Już na tym etapie powinno mnie to zastanowić; doświadczenie podpowiadało mi im głośniej facet mówi o prawdziwej kobiecie, tym częściej szuka po prostu wygodnego wariantu, który nie będzie miał oczekiwań ani roszczeń.

Pisaliśmy do siebie przez kilka dni. Janusz zachowywał się poprawnie, choć od czasu do czasu pojawiały się dziwne nuty. Zwłaszcza uwielbiał rozważać, że współczesne kobiety, według niego, są zepsute pieniędzmi.

Im wszystkim potrzebne są tylko restauracje, Malediwy i nowe telefony pisał. Nikt nie chce zaglądać w duszę, po prostu chodzić i rozmawiać.

Ja, jako człowiek dobrze wychowany, potakiwałem oczywiście w myślach i ostrożnie zmieniałem temat. Każdy ma swoje blizny. Może była żona zostawiła go bez mieszkania, może bez złudzeń tego nie wiem. Staram się nie oceniać zbyt szybko.

W końcu zaproponował spotkanie. A problem był jeden: za oknem środek zimy. Nie jakiś tam łagodny, tylko prawdziwe polskie minus dwadzieścia na termometrze, z odczuwalnymi minus dwudziestoma pięcioma, przez wiatr. Synoptycy ogłosili pomarańczowy poziom zagrożenia, SMSy z alertów zalecały ograniczyć wyjście z domu do minimum.

Spotkajmy się w parku napisał Janusz. Przewietrzymy się, poznamy się bez zbędnej otoczki.

Janusz, temperatura spada do minus dwudziestu, zamienimy się w lodowe figury w dziesięć minut, może kawa w kawiarni?

Odpowiedź przyszła bardzo szybko.

Do kawiarni nie chodzę, tam siedzą tylko utrzymanki, które liczą, że ktoś im postawi. Potrzebuję partnerki na życie, żeby ze mną była i w ogień, i w wodę, i w mróz. Jeśli koniecznie musisz, żebym wydał na ciebie dwie stówki, to nam nie po drodze.

Ciekawość wygrała. Bardzo chciałem zobaczyć tego bojownika o czystość relacji, dla którego filiżanka americano to symbol finansowego niewolnictwa.

Dobrze odpisałem. Park to park, o 19:00 przy głównym wejściu.

Przygotowania trwały dłuższą chwilę. Ze szafy wyciągnąłem termoaktywną bieliznę, ciepły sweter i narciarski kombinezon. Na nogi grube, zimowe buty z wełnianymi skarpetami, na głowę czapkę uszankę.

W lustrze widziałem człowieka gotowego na zimowy biwak na Bałtyku.

No to, Janusz, trzymaj się mrugnąłem do odbicia i wyszedłem w lodowatą ciemność.

Punktualnie o 19:00 stanąłem przy wejściu do parku. Mróz od razu chwycił policzki to jedyne, co zostało odsłonięte. Śnieg skrzypiał, nikogo nie było wokoło; normalni ludzie wliczając utrzymanki wybrali ciepło.

Przy wejściu stał Janusz. W jesiennym płaszczu. Przestępował z nogi na nogę, podskakiwał i rozpaczliwie dmuchał na dłonie. Nos miał kolor dojrzałej śliwki, a uszy aż płonęły czerwienią.

Podszedłem.

Cześć powiedziałem cicho spod szalika.

Spojrzał na mnie, wyraźnie oczekując delikatnej nimfy w rajstopach, która będzie drżeć na wietrze, dając mu okazję poczuć się bohaterem. Zamiast tego przed nim stał ktoś, kto bardziej przypominał ratownika z wyprawy zimowej.

Cześć wystukał zębami. Ale się przygotowałeś.

Sam napisałeś: i w ogień, i w wodę stwierdziłem. Zacząłem od zimna. To co, idziemy się przewietrzyć?

Piętnaście minut chwały

Ruszyliśmy aleją. Ten spacer na pewno trafił do czołówki najdziwniejszych randek mojego życia.

Jak ci się podoba pogoda? zagadnąłem w stylu rozmów towarzyskich.

Pobudza wydusił. Jego twarz ledwo się ruszała, tylko usta, szybko siniejące, drgały. Kocham zimę, sprawdza ludzi.

Zgadzam się pokiwałem. A tak przy okazji, powiedz, skąd ta teoria, że kawa to oznaka sprzedajności?

Mówienie sprawiało mu widoczną trudność mróz szczypał gardło ale przekonania wymagały poświęceń.

Bo głos mu drżał relacje powinny polegać na zainteresowaniu sobą, a nie portfelem. Jeśli kobieta nie chce po prostu spacerować, tylko od razu wymaga karmienia, to jest konsumentką.

A jeśli po prostu nie chce mieć zapalenia płuc? dopytałem, poprawiając kaptur.

To wymówki rzucił i mocno pociągnął nosem. Kto chce, ten znajdzie sposób, wystarczy lepiej się ubrać.

No właśnie się ubrałem rozłożyłem ręce, pokazując swój obszerny sylwetkę. Ale ty chyba nie do końca. Na pewno ci nie jest zimno?

Daję radę! odburknął, choć trząsł się tak, że nawet w półmroku było to widać.

Minęło dziesięć minut, dotarliśmy do centralnej części parku. Stał tam zamknięty kiosk z kawą. Janusz spojrzał na niego z żalem godnym bohatera tragedii.

Może wrócimy? zaproponował. Jakoś wiatr się nasilił.

O, proszę! ożywiłem się. Przecież ledwo zaczęliśmy. Chciałeś poznawać duszę. Porozmawiajmy o literaturze. Lubisz Jacka Londona? Jest świetne opowiadanie Rozpalić ogień tam facet zamarza na śmierć, bo nie docenił mrozu.

Spojrzenie, które mi rzucił, miało niewiele wspólnego z duchowymi poszukiwaniami.

Słuchaj, muszę już lecieć przerwał. Zapomniałem o pilnych sprawach.

Jakich sprawach? Przecież planowaliśmy wieczór.

Służbowych. Przypomniałem sobie, że nie wysłałem raportu.

O ósmej wieczorem w piątek?

Tak! niemal wykrzyknął.

Obrócił się gwałtownie i prawie biegiem ruszył do wyjścia. Szłem powoli za nim, delektując się chwilą mój surwiwalowiec wytrzymał dokładnie piętnaście minut.

Przy wejściu do metra nawet się nie pożegnał po prostu zniknął w ciepłym wnętrzu. Mam nadzieję, że tam ogrzewał nie tylko zmarznięte kończyny, ale może też swoje przekonania. Choć wątpię.

Ja wróciłem do domu, zaparzyłem gorącą herbatę i usunąłem korespondencję z Januszem. Nie żałowałem straconego czasu. Te piętnaście minut było dobrym szczepieniem przeciwko poczuciu winy i przypomnieniem, że dbanie o siebie nie czyni z kobiety utrzymanki.

Moja lekcja? Cierpliwość warto mieć, ale własnego komfortu nie wolno oddawać za cudze dziwne normy nawet jeśli ktoś obiecuje życie bez zbędnej otoczki.